The Young Lions (1958)

Redelijke film over drie verschillende soldaten tijdens de tweede wereldoorlog. Alhoewel de film wel wat oorlogs-scenes bevat, moet de film het niet van de actie hebben, maar van de drie verhalen van de hoofdpersonages. Vooral vanwege het trage tempo en de te lange speelduur heeft de film de tand des tijds niet helemaal doorstaan. Marlon Brando, Montgomery Clift en Dean Martin doen het alle drie goed. Een nipte 3.0 sterren.

Then I'll be pretty annoyed that I was killed

Zoals de meesten al wel door hebben is de winter aangebroken en in België resulteert dat meestal in erg druilerig weer. Geen sneeuw, geen klare lucht maar gewoon continu regen waardoor je bitter weinig zin hebt om buiten te komen. De perfecte gelegenheid dus om eens een wat langere film te tackelen en de keuze viel op The Young Lions. Een oorlogsvehikel, maar wel met Marlon Brando, Montgomery Clift en Dean Martin.

Drie acteurs die ik toch redelijk hoog heb zitten en dan doet het dubbel zoveel zeer dat dit zo'n teleurstellende film is. Nu is sowieso oorlog niet meteen het genre waar ik de grootste fan van bent (ik vind die films eerlijk gezegd allemaal op elkaar lijken) en het probleem met deze film van Edward Dmytryk is dat er bovendien nog eens werkelijk niets gebeurt. We volgen een stel Duitsers, we volgen een stel Amerikanen en alles kabbelt maar verder tot een climax waar beide partijen elkaar eindelijk ontmoeten. Het is echter een anti-climax van jewelste en wanneer dan eindelijk de eindcredits over het scherm lopen, vraag je je af waar je nu eigenlijk bijna 3 uur naar hebt zitten kijken. Is dan werkelijk alles zo slecht? Uiteraard niet, anders had ik het niet volgehouden. Er zijn een aantal verhaallijnen die best wel boeiend zijn, maar het is de combinatie die nooit echt blijft plakken.

Een heerlijk trio aan karakterkoppen dus en toch ook valt er bij hen best wel wat op te merken. Het merkwaardigste is dat Clift en Martin veel te oud lijken voor hun respectievelijke rollen. Zeker Clift ziet er dan ook nog eens enorm ziekelijk uit, lijkt wel Captain America voor hij Captain America werd. Gelukkig blijven het allebei wel klassebakken en weten ze voor het meeste van de tijd te overtuigen. Geldt trouwens ook voor Brando die toch ook indrukwekkend is in bijna al zijn films. Het blijft jammer dat dit soort oude Hollywood producties lijden onder het "Amerikanen praten Engels met een Duits accent en een occasioneel Duits woord ertussen"-syndroom maar Brando is goed genoeg om dat het meeste van de tijd te doen vergeten. Toffe bijrollen ook nog van onder Lee Van Cleef als sergeant Rickett. Vrouwen worden in dit soort films ook vaak onderbelicht maar dat geldt niet voor Hope Lange, Barbara Rush en May Britt.

Dmytryk was blijkbaar grote fan van lang uitgesponnen films. Raintree County was ook al zo'n gigantisch epos maar dat lag me toch net iets beter dan deze The Young Lions. Misschien omdat het genre me daar meer aanspreekt en de cast ook net iets beter gekozen was. Er zijn een aantal interessante aspecten aan deze The Young Lions maar het totaalplaatje is dat niet.

1.5*

Niet zo'n geweldige film. Hiermee wilden de makers volgens mij aantonen dat er, behalve de duidelijke kampen Duitsers vs. Amerikanen, er een grote grijze zone was wat betreft spirit en motivatie in beide kampen. Overal vind je uitslovers, jaknikkers, deserteurs, mensen met een hart, … Alleen is het jammer dat men 2 u 40 nodig heeft om deze boodschap over te brengen en dat de film dan nog eens dubbel zo lang lijkt te duren omdat het allemaal niet zo pakkend is, ondanks het thema.

Groot pluspunt in deze film is de inzet van enkele kanjers van acteurs, zijnde Clift, Brando, Schell en ook een Van Cleef die langskomt. Met Martin had ik wat meer moeite, maar uiteindelijk hebben ze hem als laffe broadwayster wel goed gecast om het niet helemaal ongeloofwaardig te maken (no pun).

Het script vond ik echter noch aangrijpend, noch spannend noch wat dan ook, eerder saai. Met dialogen en situaties die bij momenten ongeloofwaardig overkomen tot het tenenkrullende toe (eerste ontmoeting van Clift met zijn schoonvader in wording, ontmoeting van Brando met zijn Franse vlam), omdat men het er soms te dik wil opleggen.

Dus, een onvoldoende voor het script, maar wel nog de moeite waard om enkele karakteracteurs aan het werk te zien. Verder is deze film het vergeten waard, helaas.

Tussen haakjes bevat het script nog een fout tegen de tijd wanneer een Française tegen haar vriendin in 1940 (op de tijdlijn) gewag maakt van het risico om kaalgeschoren te worden bij omgang met Duitse officieren. Bij mijn weten werd dit gebruik pas toegepast na WO II en kon ze hiernaar onmogelijk verwijzen.

Een film die me wat tegenviel vooral vanwege de lange duur en toch soms oninteressante verhaallijnen en gebeurtenissen. Shaw wil in zijn boek kennelijk naar voren brengen dat onder de nobele Amerikanen ook lijntrekkers en minkukels zaten en onder de Duitsers mensen die nog wel wat moraalfilosofie bezatten zoals Bobbejaantje al duidt. Ik persoonlijk vind dat alle drie laten zien op een gegeven moment ongeacht hun achtergrond en situatie in staat zijn tot een goede daad of zelfs heldendaad. Christians verzet ondanks het systeem, Noah, de gepeste, die de twee niet zwemmers begeleid en Michael die Noah te hulp komt terwijl hij er ruiterlijk voor uit komt een lafaard te zijn.

Het is Brando uiteraard die geknipt is voor zijn rol met zijn dedain, de licht arrogante, stugge toch principiële Duitse officier. Zijn ondervindingen en steeds groter wordend verzet is ver weg het interessantste van de film. De hele aanloop met de Amerikanen boeit me eigenlijk geen reet. De opleiding is nog wel aardig, maar bij die mannen begint het pas de boeien na twee uren, wanneer ze daadwerkelijk in een oorlogssituatie verzeilen. Situaties die er vervolgens goed uitzien. De makers van Patton en bijvoorbeeld The longest day hadden wellicht wat kunnen leren van de door deze makers gecreëerde gevechtsscene rond de boerderij. Ziet er voor die tijd erg goed en realistisch uit.

Afijn, voor Christian komt de uiteindelijke ontmaskering van de leugen waar hij voor vocht vrij bruut. Ik blijf erbij dat als de film 40 minuten ingekort was en zich voornamelijk op de falende idylle van Christian had gericht het een top film geweest was en de film zich had kunnen meten met hedendaagse literatuur als De Welwillenden van Jonathan Littell. Nu slaagt de film net niet. Desalniettemin wel leuk en interessant eens te zien.

Zeer ambitieuze film met twee topzware method-actors die allebei op het randje spelen zonder er echt overheen te gaan. Door hun intense spel verbleekt de rest van de film helaas een beetje, waardoor de zeggingskracht van het geheel ietwat achterblijft bij de goede bedoelingen. Moeilijk om hierdoor iets over The young lions film te zeggen: zeker geen mislukking, maar ook geen film die me lang bijblijft, ondanks het serieuze gegeven en de soms zeer sterke individuele scènes.

        Marlon Brando was vroeger mijn grote idool, dankzij zijn charisma, zijn enorme fysieke aanwezigheid, zijn bereidheid om zoveel verschillende rollen te accepteren (Shakespeare's Julius Caesar, een motornozem, een Mexicaanse verzetsleider, Napoleon, een Japanse tolk, een gokker in een musical waarin hij ook zong) en vooral zijn briljante Stanley Kowalski in A streetcar named Desire, nog altijd de meest indrukwekkende rol die ik ooit op het witte scherm heb gezien. Met de jaren is bij mij echter ook de scepsis gekomen, en hoe verder zijn carrière voortschreed hoe moeilijker het soms was om hem en zijn vertolkingen serieus te nemen, net zoals hij zijn eigen filmrollen niet serieus meer leek te nemen. Zijn Christian Diestl zit dan een beetje op het randje, er zitten al wat maniërismen in zijn interpretatie maar hij komt ook nog krachtig en intimiderend over, en het canvas van de plot is groot genoeg om zijn spel te kunnen hebben. Clift zit een beetje tegen het neurotische aan, en zijn personage is sowieso minder interessant dan dat van Brando, terwijl Martin prima zichzelf speelt.

Drie mannen; de Amerikanen Michael Whiteacre (Dean Martin) en de aardige Joodse vent Noah Ackerman (Montgomery Clift) en een Duitse skileraar Christian Diestl (Marlon Brando) gedurende de periode kort voor de Tweede Wereldoorlog tot aan het einde van deze oorlog. Deze mannen hadden misschien vrienden kunnen zijn...helaas, zal dat nooit zo zijn... De film gaat namelijk over ethische en morele kwesties waar mensen in oorlogstijd mee te maken krijgen.

De nadruk van deze film lig dan ook meer op de psychologische kanten van de oorlog, dan op de bloederige gruwelen ervan. Maar dat wil niet zeggen dat er geen actiescènes zijn...integendeel op goed getimede momenten zijn er een paar scènes met korte en harde gevechtshandelingen. Met zijn lengte van 167 minuten kan je in ieder geval niet spreken van geen karakterontwikkeling...maar door de verhaallijnen relatief kort te houden is het tempo nog aardig vlot.

De cast bruist van filmbekendheden. Uiteraard publiekstrekker Marlon Brando met blond haar en Duits accent Daarnaast Dean Martin in zijn eerste serieuze filmrol, die met zijn ongedwongen acteren een mooi contrast vormt met die andere Methodacting -ster Clift. Lee Van Cleef is te zien. De Zwitserse acteur Maximilian Schell maakt hier zijn Amerikaanse filmdebuut.

De drie hadden ook liefjes Martin had societyvriendin Barbara Rush, Clift trouwt met de lieftallige Hope Lange en Brando date wrokkige Liliane Montevecchi en heb oog voor de Zweedse opvallende verschijning May Britt. Wel een puntje is dat de film jonge leeuwen heet maar dat Brando, Clift en Martin met respectievelijk 34, 38 en 41 jaar dit niet waren!

Ook opvallend was dat deze zwart/wit film in het panoramische CinemaScope formaat werd gefilmd, iets wat een zeldzaamheid moet zijn. Het maken van de film duurde 2 jaar, veel scènes in Frankrijk (ook het concentratiekamp) en in Duitsland, zijn op locatie gefilmd en het resultaat is erg goed te noemen. Bijzonder want met zijn lange opbouw en veel laat afhangen van het werk van het acteertrio, had ik da niet verwacht. Echter is de film zijn kijktijd zeker waard.

Lange maar overwegend boeiende film over het lot van een aantal soldaten tijdens de tweede wereldoorlog, zowel aan duitse als aan amerikaanse kant. Het is even wennen aan Marlon Brando als nazi tegen wil en dank, maar hij doet het uiteindelijk prima, net als Dean Martin en Montgomery Clift. Iets teveel zijsprongetjes qua plot om de boel strak op de rails te houden en er is weinig spektakel, maar personages en thematiek intrigeren wel.

Prima oude oorlogsfilm. Op zich zitten alle elementen in de film van een klassieker. De overdreven romantiek zoals ze die vroeger maakten, de oude actie scenes. Maar toch alles wat langdradig.

En een gigantisch teleurstellend einde...

Kan zich niet meten met de grotere klassieke oorlogsfilms zoals the longest day.

Noet slecht, maar kon dus beter!