Some Kind of Wonderful (1987)

Leuk en vrij onschuldig verhaaltje en degelijk acteer werk maken deze film wel de moeite waard om eens mee te pikken.

Jammer genoeg wordt de film nooit echt uitgediept en heeft de film een erg standaard einde,

Kortom: Leuk maar zeker niet hoogstaand, goed voor een voldoende!

3 sterren.

Ook al is Hughes' patroon keer op keer zichtbaar; vervelen doen de films nooit. Het mist echter vooral wel een sterke lady's leading role. Zowel Thompson en Masterson zijn geen Molly Ringwald namelijk...

3*

De film net herzien en de film is nog net zo mooi als in de jaren '80 , ook leuk om de zeer jonge cast te zien met de opmerking dat Mary Stuart Masterson 1000 maal aantrekkelijker is dan Lea Thompson.

De pas overleden schrijfer

John Hughes had veel van zulke films waren echt heerlijk weg kijkt.

Goeie film waarin een tomboy een crush heeft op een jongen van school, die op zijn beurt juist een date probeert te scoren met het populairste meisje van school. Een geslaagde eighties highschool romcom uit de stal van John Hughes, alhoewel hij deze niet zelf regisseerde. Vermakelijke rollen van de cast.

Goede romcom, al kon de chemie tussen Stoltz en Masterson me niet over de hele lijn overtuigen. Uiteraard kon "Miss Amanda Jones" van de Rolling Stones niet ontbreken. Ongetwijfeld een inspiratiebron voor Hughes script. Verder een redelijke standaard film waarvan er al een hele hoop bestaan, maar met meevallende acteurs die het allemaal op niveau trekken. Er zitten ook enkele heerlijke dialogen bij. Niemand keek met zoveel affectie en genegenheid naar de beleving van de jeugd zoals Hughes deed. Geen biertjes bij deze film, een superzoete lolly...

Toch een kleine tegenvaller, dat ligt voornamelijk aan de vlakke personages. De film maakt van liefde eigenlijk een oppervlakkig iets. Stoltz valt zonder een eigenlijke reden op de leuke Thompson. Er wordt een heel verhaal omheen bedacht, maar hij valt natuurlijk gewoon ordinair voor haar uiterlijk. Masterson is stiekem verliefd op Stoltz, maar haar personage krijgt te weinig screentime om daadwerkelijk mee te kunnen leven met dit verhaal. Er gebeuren een hoop dingen die niet heel interessant zijn en de switch op het einde dat Stoltz toch wel voor Masterson gaat is niet minder dan twijfelachtig. Er gebeurt gewoon te weinig waardoor je met dit verhaal mee moet gaan.

Er heerst verder wel een leuke eighties vibe, maar dit is zeker niet de leukste Hughes flick. Zal het probleem bij de regie van Deutch liggen, of is het scenario van Hughes uiteindelijk net wat te vlak?

2,5*

Blijft goed geacteerd en geschreven. Voorspelbaar maar toch ontroerend. De muziek varieert van onbekende maar prima 80s rock tot te gedateerde synth-piano riedeltjes bij de langzamere scenes.

Vooral Eric Stoltz is heel genietbaar als Keith. Watts, de tomboy (Mary Stuart Masterson), is soms wat krengig maar toch steeds aandoenlijker. Amanda (Lea Thompson) iets minder omdat ze zich teveel vastklampt aan vriendjes uit angst voor het alleen zijn.

Ook in deze John Hughes is er weer duidelijk dat verschil tussen de rijkeluiskinderen en de werkende klasse. Hij moet echt een hekel aan kakkers gehad hebben. Nu heb ik zelf op school ook dit soort onsympathieke types meegemaakt: ze krijgen veel mee, hun netwerk, hun dure merkkleding, hun looks en de minachting voor anderen druipt er vaak van af. Het ligt er in de film wel te dik op als het vriendje van Thompson haar betitelt als zijn eigendom.

Belangrijkste les: iedereen moet eerst fouten maken, zeker in de liefde.

Veel juweeltjes in de dialogen:

Keith: You can't tell a book by its cover.

Watts: No, but you can tell how much it's gonna cost you.

Watts: Don't go mistaking paradise for a pair of long legs. Eigenlijk raar want ze heeft zelf de langste benen!

Watts: It must be a drag to be a slave to the male sex drive.

Keith: It's not just sex.

Watts: Oh, you want to start a book club with her?

Of die jongere zus van Keith (wat ben ik blij dat ik alleen een broer heb gehad...):

Hi ass-face!

Mother, the girl *is* sex.

Leuke film!

Verbazend goede film met een in mijn ogen , verrukkelijke Lea Thompson die de film draagt en Eric Stoltz die ook prima acteert. Naar het einde zelfs een traantje weggepinkt want ik hou wel van films waarin de underdog de bovenhand haalt. Eigenlijk genoot ik meer van deze film dan Footloose die ik veel oppervlakkiger vond. 4 sterren