The Last Time I Saw Paris (1954)

deze heb ik ooit op dvd gekocht, maar alleen omdat Roger Moore er in zit, verder vind ik Van Johnson super irritant en traag acteren. Je wordt er gewoon zelf moe en slaperig van.

Vrij oninteressant allemaal.

2 sterren.

Een hele prettige romantische film om te zien. Mooie beelden van Parijs en een lekkere sfeer door heel de film. De chemie tussen Taylor en Johnson spatte van het doek. Ik kon me er heerlijk in meeleven. Minpunt is wel dat het wel wat te lang duurde.

Ik vond het best een saai drama. De straten van Parijs zijn erg sfeervol. En sfeer zat er zeker in. Het acteerwerk was niet slecht net zoals muziek en verhaal. Redelijk. Krijgt een 2,5.

Ik vond een saaie film....

Redelijk acteerwerk...

Bekende Roger Moore speelt weinig... wel jonge leeftijd...

Ouderwetse film... 1954....

Wouldn't that be nice, a lifetime full of last days?

Praktisch alle opgenomen films van TCM zijn opgenomen met als bedoeling meer van een bepaalde actrice of acteur te kunnen zien. Op het verhaal ga ik nooit af en dat heeft als resultaat dat ik de helft van de tijd aan een film start terwijl ik geeneens weet waarover hij gaat. Ik moet soms zelfs de openingscredits afgaan om te zien of er een bekende naam inzit. The Last Time I Saw Paris is daar geen uitzondering op geworden en de actrice waar ik het voor deed was natuurlijk de fabelachtige Elizabeth Taylor.

Het is echter geen garantie op een goede film want The Last I Saw Paris is een film geworden die me met een gemend gevoel achterliet. Het verhaal op zich heeft nochtans wel wat potentie want ik ben meestal wel te vinden voor een gezinsdrama dat meerdere jaren overbrugt maar dit wordt wel bij vlagen erg saai uitgewerkt. Ook het gebrek aan enige tijdsaanduiding is erg irritant want hiermee maakt de film soms grote sprongen en dat moet je dan maar afleiden aan de leeftijd van Vicki want voor de rest veroudert er niemand. De beelden van Parijs zijn wel de moeite en voelen erg sfeervol aan, daar moet ik toch nog ooit eens terug naartoe zien te geraken, en een handvol scènes voelen even charmant aan. Het is echter de ietwat saaie relatie tussen Helen en Charles die de vaart compleet uit de film haalt. Het enige wat me dan wel weer kon bekoren was de manier waarop de rollen uiteindelijk werden omgedraaid. In het begin was Helen de losbol van de twee en was Charles degene die wou werken voor een toekomst maar een reeks tegenslagen zorgt ervoor dat Charles meer en meer in het glas begint te kijken met alle gevolgen van dien. Eens Helen gestorven lijkt de film zich niet te schamen om rechtuit naar een happy end te gaan waardoor het laatste halfuur wel erg voorspelbaar wordt.

Maar waarom met al deze negativiteit dan toch nog een voldoende geven? Wel, de sfeerbeelden zijn een reden maar ook de aanwezigheid van sommige acteurs maakt veel goed. Zo ziet Elizabeth Taylor er in de eerste helft van de film ontzettend goed uit (was tot een klein jaar geleden nog één van de weinige echte sex-appeal actrices) en het is dan ook jammer dat ze halverwege voor een korte coupe opteert. Maar het zou nogal materialistisch van mij zijn om een actrice alleen maar op haar uiterlijk te graderen maar dat hoeft hier gelukkig niet want Taylor speelt hier dan ook een uitstekende rol. Van Johnson daarentegen was redelijk slaapverwekkend en weet zich niet echt staande te houden tegenover zo'n dijk van een actrice zoals Taylor was. Gelukkig zijn de bijrollen van Donna Reed en Walter Pidgeon als vader en zus van Taylor wel nog van een hoog niveau. Hoewel ik Reed alleen nog maar Gun Fury had gezien, waar ze erg in teleurstelde, maakt ze dat hier ruimschoots goed. Met Eva Gabor hebben we een zuster van Zsa Zsa Gabor te pakken en dat is er aan te merken. Heerlijke klassedame die een kleine maar fijne bijrol vertolkt. Voor op de openingscredits genoemd te worden is de bijrol van Roger Moore wel erg klein te noemen. Hij ziet er hier nog piepjong uit en ik werd er eerlijk gezegd niet warm of koud van. Dan zie ik hem toch liever als 007.

Redelijk drama dat naar een hoger niveau getild wordt vanwege de rollen van Taylor, Reed en Pidgeon. Voor de rest zijn er een paar kleine bijrollen te ontdekken die goed in de smaak vielen maar over het algemeen zou dit niet meer dan een 2.5* krijgen. De sfeerbeelden van Parijs trekken me echter toch nog over de streep voor een nipte 3*.

3*

Kocht de Elizabeth Taylor box met drie films. Ben begonnen met The last Time I Saw Paris omdat het gebaseerd is op een verhaal van de schrijver F Scott Fitzgerald.. Nadat ik al 2 keer in slaap gevallen was verbaasde ik me over de lengte van de film. Inderdaad 116 minuten. Mager verhaal. Te weinig beelden van PParijs maar wel een heel mooie en jonge Elizabeth ...... toch geen spijt van de tijd.

De aantrekkingskracht van Van Johnson, ik heb het nooit begrepen. Gelukkig ziet Liz Taylor er superbe uit en heeft Walter Pidgeon een prachtige rol als bon-vivant: "Helen tells me that you're a very serious-minded man, hard-working, industrious." – Johnson: "Well, I try to be, sir." – Pidgeon: "I tell you frankly, these were not the qualities I'd hoped for in a son-in-law." Dus blijf ik kijken, ook vanwege de algemene professionaliteit en gladheid van de produktie en de kleine rolletjes van Eva (zus van Zsa Zsa) Gabor en Roger Moore als de twee zeer appetijtelijke verleiders. Maar eigenlijk is dit natuurlijk een draak zonder weerga.

Gebaseerd op het autobiografische kortverhaal Babylon Revisited van F. Scott Fitzgerald over zijn huwelijk met Zelda, maar verplaatst naar de jaren vanaf het einde van WOII. De titel komt van een liedje van Jerome Kern dat ook in de film gebruikt wordt.

Hoofdthema is de losse huwelijksmoraal van de jonge generatie Amerikanen in Parijs en de gevolgen ervan. Het verhaal is bij momenten boeiend, onder andere wanneer Charles het hoederecht over zijn dochtertje dreigt te verliezen. Soms is het te langgerekt en melodramatisch, zoals de passage met Helen op haar sterfbed. Je kunt vermoeden dat Charles en Helen allebei overspel plegen, maar in die tijd kon dat niet expliciet getoond worden.

Van Johnson vond ik nogal karakterloos, maar Liz Taylor, Donna Reed als de heimelijk verliefde schoonzus, Eva Gabor als de mannenverslindster en Walter Pidgeon als komisch nevenpersonage vond ik wel sterk. Roger Moore was duidelijk nog geen grote ster in die tijd, want zelfs terwijl hij spreekt wordt ingezoomd op het gezicht van Liz Taylor om haar reactie te tonen.

Over deze MGM-hoogglansproductie (Technicolor) wordt nogal eens verondersteld dat hij is gebaseerd op de gelijknamige sfeerroman van de Britse journalist en auteur Elliot Paul uit 1942. De literaire bron is echter het korte verhaal "Babylon Revisited" van de Amerikaanse romancier en schrijver Francis Scott Key Fitzgerald.

In dit romantische drama, draait het om het Amerikaanse stel Helen Ellswirth (Elizabeth Taylor) en Amerikaans romanschrijver in spé Charles Wills (Van Johnson), dat net na de Tweede Wereldoorlog in Parijs woont. De falende schrijverscarrière van Charlies leidt tot frustraties, veel drinken en echtelijke ruzies.

De cast is goed, maar het sobere verhaal is iets waar je tegen moet kunnen. Al met al een matige Hollywoodiaanse luxe-soap Drama film (met publieke-domein status), die vooral vanwege een jonge en destijds zeer mooie Elizabeth Taylor het aankijken waard is.

P.S. verder is het leuk dat een destijds jonge Roger Moore ook een klein rolletje heeft in het verhaal en tevens zijn filmdebuut maakte.

Behoorlijk zwaar op de hand drama maar dankzij Taylor nog de moeite van het bekijken waard .
De film word op een gegeven moment een beetje saai en het gevoel bekroop me dat er beter voor een andere storyline waarin de jaloerse zus een veel grotere rol zou hebben een boeiendere plotkeuze zou zijn geweest .
Zijn gejammer en getreur begint op een gegeven moment ook een beetje vervelend te worden , maar al met al toch wel een redelijke film .