Number Seventeen (1932)

erg leuk om een keer gezien te hebben. Toch alweer zijn 13e film.

de hand van de meester is vooral in het begin nadrukkelijk aanwezig. het gebruik van schaduwen en muziek om de spanning te vergroten is goed gedaan.
in een goed uur gebeurt er van alles. het verhaal zit eigenlijk best nog goed in elkaar. Er wordt goed geacteerd, hoewel die ‘Ben’ als funny sidekick een beetje irritant is.
de vechtscènes zijn natuurlijk gedateerd en zijn eigenlijk eerder slapstickachtig, dan iets anders.

de ontknoping met de trein/ bus achtervolging is spectaculair en de moeite waard.

al met al wel 3,5 sterren waard.

Van sfeervol, naar ingenieus in elkaar zittend en een tikkeltje suspense naar een spektakel van jewelste op het eind, Hitchcock weet het wel op te bouwen zeg. Anne Grey is een gezicht uit duizenden, maar doet het prima (zat ook bv. de Lauren & Hardy film Bonnie Scotland). 3.5 sterren

De setting van de film is mooi; een hoog huis met een enorm trappenhuis dat iets van een spookhuis uitstraalt. De verschillende personages vormen een maf gezelschap. Leon M. Lion is dan natuurlijk het meest merkwaardige personage.

Hitchcock laat hem de meest gekke bekken trekken ter uiting van de angsten van dit karakter. En dat gebeurt vaak niet al te subtiel, zeg maar gerust over-the-top.

Met camera en montagetrucjes wordt getracht de angstuiting op te blazen tot enorme proporties.

In Vertigo is zulks gelukkig wat beter uitgewerkt, maar Hitchcock experimenteerde hier dus toen al mee.

De binnenopnamen doen nogal toneelmatig aan. Verder wordt het misdaadverhaaltje er op een onsubtiele en stripachtige manier doorgewerkt. Rechttoe rechtaan als in een Kuifje album. En de gevechten zijn erg Dick Bos achtig. Je staat er versteld van hoe de acteurs in die oude films zo makkelijk naar de grond gaan of flauwvallen. Dat zijn bijna Rasti Rostelli achtige praktijken.

Grappig hoe op het einde weer heerlijk uitgeleefd wordt met miniatuurtreinen en boten. Ik vind zulke special effects altijd wel interessant om te zien. Eigenlijk met heel simpele middelen wordt maximaal effect gesorteerd. Natuurlijk is dit principe heden ten dage achterhaald, maar het ziet er toch nog wel mooi uit.

De stijl van Hitchcock is hier ontzettend goed te herkennen. Camera-standpunten (vele close-ups op actie en belangrijke zaken), snelle montage, en de combinatie thriller/komedie.

De film start fantastisch. Het huis is erg sfeervol. Het is duidelijk dat de stijl van de stille cinema nog veel invloed had in 1932 door het creeren van spanning d.m.v. schaduwen en veel mist. De eerste vijf minuten zijn zelfs dialoog-loos.

Het plot is ingenieus, en is anno 2006 nog uitermate spannend en verfrissend.

Waar de film echter totaal de mist ingaat is het gebruik van bloody obvious modeltreintjes en modelbussen (weliswaar zonder passagiers en chauffeur!), de Dick Bos-achtige gevechten (om kappeuters woorden even te jatten), en het personage Ben dat hier en daar flinke irritaties opwekt.

Bovengemiddelde thriller die qua idee meer potentie in zich draagt dan de uitwerking er van. Een bijzondere uit de koker van Hitchcock: de film komt namelijk soms wat rommelig over.

Number Seventeen

Wederom een geweldige Hitchcock waarin hij vooral al wat trucjes laat zien die hij later terug zou gebruiken (o.a. de close-ups, het gebruik van overduidelijk fake attributen wat spijtig genoeg negatief is, het werken met schaduwen...)

De film is zeer sfeervol, vooral het huis dat wel iets van een spookhuis weg had met de al die trappen, maar een nadeel was toch echt wel die fake treintjes. Je zag echt hard dat het van die modelbouw rommel was.

Het verhaal is zeer spannend en ingenieus opgebouwd en leidt tot een mooie climax (heel de achtervolging op de trein/bus die er gelukkig niet zo verschrikkelijk fake eruit ziet). Was trouwens een van de mooiste climaxen in de Hitchcocks die ik tot nu toe heb gezien.

Alleen spijtig dat op het einde mijn ondertiteling niet meer goed liep en dat ik eigenlijk helemaal niets meer van Ben verstond, die ik in tegenstelling tot de andere commentaren wel goed vond.

4* voor deze vroege Hitchcock

Jammerlijke Hitchcock dit. Slechtste die ik tot nu toe heb gezien. De DVD was helaas ook van erg slechte kwaliteit, maar ik vraag me af of er wel betere versies bestaan.

Number 17 kon me helaas totaal niet boeien. Alle elementen van een klassieke Hitchcock zitten in deze film, maar zijn nog zo ontzettend slecht uitgewerkt. Ben is totaal niet grappig, maar juist lachwekkend. Ook de andere acteurs weten niet te overtuigen. Daarnaast zijn zoveel scènes ontzettend knullig. Bijvoorbeeld hoe met het lijkt wordt omgegaan, of de vechtscènes. Ook de plot wist me jammer genoeg niet te boeien. En dan is daar nog die 'grootse' eindscène. Deze duurt veel en veel te lang, is totaal niet spannend en heeft duidelijk de tand des tijds niet doorstaan.

Fikse tegenvaller dus deze film. Nergens boeiend of mooi. Maar toch best grappig om zoiets knulligs te zien. Gelukkig duurt de film niet lang.

Behoorlijk saaie en amateuristische Hitchcock-klassieker. Dat kan natuurlijk wel te maken hebben doordat de dvd-versie die ik zag van bijzonder slechte kwaliteit was, het beeld was nogal wazig en de stemmen waren nauwelijks verstaanbaar. Maar het was niet alleen de kwaliteit die zo verschrikkelijk was, ook het camerawerk was behoorlijk zwak, zeker in die vechtscènes in het huis waarbij de camera de hele tijd overschakelde was hoofdpijnverwekkend. Verder was het acteerwerk behoorlijk matig, zelfs John Stuart wist me niet te overtuigen. Maar het personage Ben steelt toch wel de show als één van de vervelendste personages die ik tot nu toe zag. Het verhaal viel nog wel mee, alhoewel ik soms de indruk had dat ze het wat onnodig ingewikkeld maakten hier en daar..

1.5 sterren

Het is wel een van de mindere en dat ligt niet aan de kwaliteit.

Het verhaal was nou niet bijster leuk.

Acteerwerk aardig.

3 sterren

De kortste Hitchcockfilm die ik tot nu toe zag en wat vooral jammer is, is dat het ook de slechtste is. De kwalitteit van de dvd is ook net bepaald hoogstaand, maar de film zelf heeft ook een aantal mankementen. Wat me vooral opviel was dat tijdens sommige conversaties een of meerdere hoofden soms niet in beeld waren. Eerst dacht ik nog dat ik misschien het beeld niet goed had ingesteld maar later moest ik concluderen dat het gewoon bijzonder slecht gefilmd is. Bewust of niet gedaan, maakt het de scenes er niet beter op.

Verder vond ik de film som wat rommelig ogen en was het acteerwerk ook niet altijd even denderend. Het laatste gedeelte met die treinen vond ik dan nog wel erg vermakelijk, al was soms iets te overduidelijk te zien dat ze nep waren. Charme had het in ieder geval wel. In zijn geheel is de film echter een behoorlijke tegenvaller.

2,0*

Mysterieuze en in beginsel nogal warrige vroege talkie van Hitch, die echter per scene beter wordt. Een divers groepje komt tezamen in een oud landhuis dat dient als startpunt voor een vluchtroute voor enkele van hen (de samenvatting hierboven klopt niet helemaal). Langzaamaan ontvouwt zich het verhaal met als apotheose een geweldige achtervolging waarin adequaat en veelvuldig naar miniatuur modelletjes wordt geswitcht.

3,5*.

Simpelweg een slechte film...

De film is over de ganse lijn nogal verwarrend, met een verhaal dat erg rommelig overkomt. De personages zijn ook niet bepaald boeiend te noemen, waarbij vooral die dakloze aan de irritante kant was. Verder gebruikt Hitchcock enkele afschuwelijk slechte close-ups van die dakloze, waardoor zelfs de film in zijn geheel wat irritant werd. En dan nog iets: ik meende een trein te zien voorbijrijden voor de raam, terwijl ze op de 2e verdieping zaten... Lijkt me vreemd! De eindscène valt nog wel te pruimen, dan heb ik het over de scène met die trein die met een razende snelheid in die boot rijdt. Voor een film van 1932 zag dat er erg netjes uit.

Korte, maar krachtige misdaadthriller over een zwerver [Leon M. Lion] en een oplettende detective [John Stuart] die in een leegstaand, bouwvallig huis stuiten op een lijk en daardoor betrokken raken bij een bende juwelendieven. Hitchcocks schaduwspel doet meteen denken aan Nosferatu, terwijl de rol van een vrouwelijke infiltrant en de aanwezigheid van handboeien voorbodes zijn van The 39 Steps. Pretentieloos en goedkoop gemaakt, maar met een speelduur van amper 60 minuten en een razend tempo mag dat de pret nauwelijks drukken.

The Number 17. Geen enkele andere titel uit Hitchcocks filmografie die zo een verbeeldingskracht op mij uitoefent. De hapklare speelduur, de aklige grimassen op de poster, het nonsensicale verhaaltje, het leek me allemaal wonderbaarlijk. Ook de zeer uiteenlopende reacties wijzen op de verwarring die dit bizar, archaïsch filmpje blijkbaar bij hedendaagse kijkers teweeg brengt. Dergelijke sublieme oubolligheid is een daad van anarchie!

Nu dat ik de film eindelijk gekeken heb, ben ik zeker niet teleurgesteld. Number 17 is misschien geen meesterwerk, maar Hitchcock is er toch in geslaagd om een toneelmatige misdaadklucht te verheffen tot een bevreemdend stukje film. Inderdaad erg geënt op het Duits expressionisme van Murnau, met een soort parallel universum dat zich in een permanente schemerzone bevindt. Het schaduwspel in de trapengang is hier al genoemd, maar ook de vreemdsoortige personages dragen echt bij tot dit gevoel van griezeligheid. Het zijn stuk voor stuk onbeschrijfelijke zonderlingen en de afstand met het heden kan niet groter zijn. Het lijken bijna geen mensen meer. Dat klinkt misschien hardvochtig, maar ik ben integendeel erg ontroerd door de bewoners van The Number 17 en vind de film dan ook een teder tijdsdocument. De wat rare composities en beeldvoering soms versterken al helemaal de indruk dat het hier gaat over een verborgen tijdscapsule, een clandestiene peep show uit een nickel theatre.

Met name het personage Ben heeft iets zeer aandoenlijk: een cockney schelm met een neus voor zwendels, maar eigenlijk geen slechte kerel. Vooral de scène dat hij zijn broekzakken leegt, vind ik een mooi moment. Zijn bezittingen: een zakdoek, een stukje koord en een worst. Hoe hebben wij toegelaten dat dit soort eenvoudige, maar fundamenteel goedhartige mensen verpletterd werden door de genadeloze omvolkings- en globaliseringsmachine? Men zou haast van een genocide kunnen spreken. En wat is er gebeurd met het Londense herenhuis zelf, gevestigd te number seventeen, hoor ik je vragen? Het werd deels gesloopt en vervolgens refurbished tot een modernistisch administratief centrum met een Pret A Manger op de benedenverdieping.

Hitchcock uit de Platinum box deze zondag, en hoewel een goede Hitchcock altijd erg goed scoort bij mij viel deze toch wel heel erg tegen, zoniet de slechtste van Hitchcock die gezien heb, een titel die hiervoor gereserveerd was voor het ook al niet beste Topaz.

Een minpunt waar de film opzich weinig aan kan doen is toch wel de erbarmelijke kwaliteit van dit product op dvd. Het kraakt, piept, is onscherp, en er zit constant een soort van streepjescode linksboven in beeld. Het zou overkomelijk kunnen zijn als de film niet meteen een belabberde indruk zou maken met het hoogst flauwe en irritante figuur Ben de zwerver. Zijn gestuntel is al zo'n pijnpunt en irritatie dat de film eigenlijk al meteen bedorven is en dan laat ik de termen flauw, eentonig en niet interessant nog achterwege.

De verandering van locatie doet wel goed, het flauwe schimmenspel in het huis wordt gelukkig ingewisseld voor een trein met voor 1932 begrippen best een ingewikkelde en grootste apotheose ook al is schip, trein en vrachtwagen natuurlijk miniatuur. Iets dat dan natuurlijk weer in het tijdsbeeld gezien moet worden. De speelduur van dik een uur is gelukkig niet al te lang en de hand van de meester is toch wel te zien in een aantal fraaie shots in het huis al spelende met licht, donker en schaduw. Duidelijk is ondertussen dat Number 17 als geheel niet wil boeien en blijkt dit toch de minste van het Hitchcock ouvre tot nu toe te zijn.

Matige Hitchcock. Soms amateuristisch ogend, vooral de brakke montage. Ook wat stijf acteerwerk en heel rommelig verteld. Niettemin nog een oké tempo en de fotografie is prima. Maar gelukkig dat dit ding maar net aan een uurtje duurde, anders was verveling echt gaan toeslaan. 2,0*.

Herziening omdat ik nu eenmaal bezig ben alle Hitchcocks te (her)zien.

De eerste keer beviel hij me maar matig. Deze keer heel wat beter. Het eerste deel van deze korte feature is een soort mystery in an old dark house. Het doet denken aan de Universal movies van de jaren ‘30 en aan de originals van het Duitse expressionisme (waar Hitchcock ook nog het vak geleerd had). Lage cameraposities waardoor de trappartijen uitvergroot worden. Schaduwen. Expressieve close-ups in de montage. Bij de opening lijkt het wel een silent movie. Een volle 5 m wordt er geen woord gesproken door de personages. Hitchcock had op dat moment ook al een carrière achter de rug in de silents.

In elk geval kent de film een sfeervolle start en die blijft aanhouden met het vreemde volk dat binnenvalt en waarbij er gegoocheld wordt met identiteiten (toch ook typisch voor Hitchcock). De plot blijkt te draaien om een partij gestolen juwelen en de actie verplaatst zich naar een spectaculaire trein- en busrace. Ik lees in het boek Hitchcock British Films van Maurice Yacowar dat Hitchcock het er allemaal dik oplegt. De verwikkelingen en dialogen vormen inderdaad bijna een parodie op het misdaadgenre, tongue in cheek zo je wil. Daar kan ik me wel in vinden. Niettemin vind ik de suspense wél tastbaar en straalt de film een grote charme uit waarvoor ik bij mijn eerste watch ongevoelig was gebleven. Als ik hem ooit terug bekijk dan zou ik toch wel een geremasterde versie willen zien ipv de afgetakelde print op mijn dvd. Very charming movie! Hier voeg ik een volle ster toe.

hitchcock challenge # 44