Réparer les Vivants (2016)

Op zich een aardig gemaakte film, maar qua pacing, verhaalopbouw en karakterontwikkeling schort er wel het enige aan. Zelfs in die mate, dat ik het na afloop eigenlijk steeds meer storend vindt. De gebeurtenis staat hier centraal en de personages zijn daar eigenlijk alleen maar dienend aan. Maar daardoor is het niet zo meeslepend.

Een 17-jarige gaat met 2 vrienden surfen maar wanneer ze huiswaarts keren hebben ze een auto-ongeval en hij droeg zijn gordel niet. Zijn hersenen zijn onherstelbaar beschadigd. De dokter vertelt zijn ouders dat hij hersendood is, voorlopig in leven gehouden wordt met medische toestellen en vraagt of hij zijn organen zou mogen afstaan. Voor de ouders is dit eerst een schok maar uiteindelijk stemmen ze toe. Ergens anders heeft een vrouw met twee zonen een degeneratieve hartziekte en alleen een transplantatie kan haar nog redden.

Een verhaal over twee verschillende families die elkaar nooit gezien hebben en worstelen met morele en persoonlijke trauma’s. Vlot verteld en goed gemonteerd. Een ode aan het leven en een verfijnde hommage aan liefde en lijden. De hartoperaties zijn nauwkeurig in beeld gezet. De titelsong in het begin vond ik niet mooi, maar voor de rest is het een behoorlijke en degelijk vertolkte film.

Twee verhalen hebben de terechte twijfels, angsten en leed van de betrokken personages gemeen en dat is zeker een goed gebracht pluspunt voor de film.

Anderzijds, na verloop van het eerste verhaal en een tijdje na het opstarten van het tweede, had ik toch de indruk dat de film wat dynamiek miste. Mogelijks had een verstrengeling van beide verhaallijnen dat kunnen verhinderen en had de ontknoping des te boeiender en spannender uitgevallen.

Eén zaak lijkt mij anders duidelijk en dat is dat de film toch hulde brengt aan de medische wereld in meerdere aspecten.

De levenden repareren: hoe moet dat gaan, als de schade amper te herstellen valt? Een jongen verliest zijn lever, zijn nieren en zijn hart: hoe herstel je de ouders die achterblijven? En het vriendinnetje? Hoe herstel je de verpleegster die hem verzorgt en die droomt van een verzengende liefde? Hoe herstel je de scheve verhouding tussen het diensthoofd en zijn personeel? Hoe herstel je de melancholie van een jonge arts die het lijk aflegt van een tiener en verlangt naar een exotische vogelsoort? En hoe repareer je de banden van een gebroken gezin, hoe repareer je het vertrouwen, hoe repareer je de warmte, hoe repareer je alles dat veel te lang onuitgesproken is gebleven?

Enfin, je hoort het: ‘Réparer les vivants’ is niet alleen een film over een transplantatie van een hart, het is ook en vooral een film over alle bloedende, verlangende, smachtende, gefrustreerde en gebroken harten daarrond. Het is een film waarin een dode toont hoe wij leven, ondanks (de doneur) of juist dankzij (de recipient) dat hart dat leven geeft, van het ene lichaam naar het volgende. Hoe verdriet omslaat in hoop – het is waar de dood - eerst fibrillerend, maar dan, na twee elektroshocks – levend wordt, op de geruststellende tonen van een keurig sinusritme.

Als film had ‘Réparer les vivants’ wat geconcentreerder mogen zijn. Meer gefocust op bepaalde karakters, bepaalde ontwikkelingen, bepaalde psychologische details. De weinig welomlijnde structuur lijkt me immers geen surplus. Net als de slaapverwekkende soundtrack trouwens. Maar dit gezegd zijnde, geen onaangename film.

2,75*

Deze eens meegepikt en het was geen misse film. Een mooi realistisch drama en prima geacteerd. Verder zag hij er goed uit.

De moeite om eens gezien te hebben.

De film heeft het doel om het hele proces rondom orgaandonatie in beeld te brengen. Artistieke aspiratie wordt daaraan ondergeschikt gemaakt. Het geheel wordt automatisch een beetje chichématig: een dergelijke situatie verloopt nu eenmaal op een vrij vaststaande manier. Door het onderwerp laten sommige scenes je niet onberoerd, maar dat kan nauwelijks op conto van de film worden geschreven. De opdeling in twee helften pakt wat mij betreft niet goed uit, de cameravoering is onopvallend en de muziek matig (op het live piano-optreden met een stuk van Nils Frahm na). Had er wat meer van verwacht, hoewel dergelijke onderwerpen zelden (of nooit) grote kunst opleveren.

Wat een heftig onderwerp. Het raakte mij wel. Sterk acteerwerk, mooie muziek en ik vind de film fijn klein en realistisch gehouden. Het is sentimenteel, maar niet te. Ik kijk niet zo graag naar operaties en het had misschien net iets meer indruk op mij kunnen maken, maar wat het geheel betreft vind ik deze film goed in elkaar zitten. 4*

Degelijke Frans drama over orgaandonatie en alles wat daarbij komt kijken. Alleen vond ik dat er iets te veel aandacht was voor de technische kant. Aan de operaties op het einde van de film had ik weinig boodschap. Wel is goed om eens in beeld te hebben en zelfs prima in beeld gebracht, maar in de plaats hiervan kon men ook aandacht besteed hebben aan de psychologische afwegingen van het gebeuren. Feit is dat bij dergelijke operatie wel heel wat komt kijken. Het is niet zomaar een "Bol.com-pakje" dat wordt besteld en verstuurd.

Het tempo is rustig en het plot verveelt niet. Op visueel vlak heeft de film ook wel wat te bieden. Geen memorabele film, maar wel eens de moeite om eens gezien te hebben.