Young @ Heart (2007)

Levenslustige film die tegelijkertijd diep melancholisch is (ik heb af en toe héél diep moeten slikken). Soms lijkt het alsof Walker je eerder een show dan een documentaire voorschotelt, maar eigenlijk is deze aanpak goed gekozen. Zonder die geinige momenten en alternatieve videoclips zou het geheel te zwaar op de maag gaan liggen. De oudjes zijn één voor één unieke figuren, met als absolute hartendieven Joe en Fred. Onverwacht aangrijpend, deze Young At Heart!

Erg leuk om te zien hoe enthousiast die ouderen zijn, en alleen nog maar leven omdat ze het zo leuk vinden om te kunnen zingen.

Ik moet eerlijk zeggen dat op een paar uitzonderingen na, deze mensen niet kunnen zingen, en ze zijn populair omdat ze oud zijn en mensen het schattig en aandoenlijk vinden dat ze samen een koor vormen, en met een leuke beat eronder swingt alles en kun je overal een feest van maken.

Daarom heb ik bij deze documentaire een dubbel gevoel. "Aapjes kijken" is het. Ik ergerde me soms aan de fanatieke begeleider, regisseur Bob Cilman. Deze popi-jopi maakte er vooral bij de uiteindelijke grande finale een one-manshow van. De ouderen zongen wel, maar hij liep ertussen alsof hij ze moest opwinden, de bordjes draaiende moest houden, met zijn handen zwaaiend alsof de bejaarden zouden stoppen als hij niet in beweging was. Hij maakte zich grote zorgen dat ook maar iemand even een tekstje zou vergeten en alles moest perfect verlopen.

Natuurlijk heb ik ook respect voor de man, want hij zorgde er wel voor dat de band zoveel heeft bereikt.

De documentaire vond ik erg goed verder. De persoonlijke interviews tussendoor waren een leuke afwisseling op de beelden van de repetities en shows.

Er zijn van die films waarbij je superlatieven tekort komt om je bewondering uit te spreken. Young @ Heart is zo’n film.

Een koor met een gemiddelde leeftijd van 81 dat nummers van Sonic Youth, Jimi Hendrix, Nirvana, Sinead O’Conner en Coldplay spelen. Young @ Heart in een notendop en toch doe je met deze samenvatting de film tekort. De muziek is namelijk niet de hoofdmoot in de film, dat zijn namelijk de kwieke zeventigers en tachtigers.

Het blijkt dan ook een gouden keuze van regisseur Stephen Walker om niet het koor in zijn totaliteit tot hoofdrolspeler te maken maar enkele fascinerende personen eruit te halen. Zo hebben we Joe de man die zes chemokuren overleefde en nog steeds een van de spillen van het koor is. Of de 92 jarige Elaine die nog zit te flirten met Stephen Walker, de maker van de film. Ook niet te vergeten zijn Lenny, Bob en de aan zuurstof zittende Fred. Het zijn allemaal namen en personen die ik na het zien van Young @ Heart misschien wel voor eeuwig maar in ieder geval voor lange tijd in mijn hart sluit.

Het zorgt ervoor dat je de film bijna constant met een grote smile zit te bekijken. Vooral hilarisch zijn de drie liedjes waarin de oudjes zelf meespelen.

Het is echter niet enkel humor dat de klok slaat. Ook de dood wordt niet gemeden. Het maakt de film er echter alleen maar beter op en het zorgt ervoor dat Young @ Heart nog nadrukkelijker in geheugen gegrift blijft staan. Voor mij was het in ieder geval samen met The Wrestler de beste film die ik dit jaar tot nu toe zag, en dat wil heel wat zeggen.

Volgens mij nooit een docu hoger dan een 4 gegeven maar dat wordt de uitzondering die de regel bevestigd.

5*

Hoe dan ook een bijzondere film. Dat enthousiasme en doorzettingsvermogen is echt inspirered.

Komt wat moeizaam op gang maar daarna is het prachtig. Van de scene in de gevangenis krijg ik een brok in mn keel en het nummer van Coldplay is kippenvel.

Zo blijkt maar dat geacteerde emoties niet opwegen tegen de echte. Had wel wat meer willen weten van de achtergrond van de zangers maar goed, verder geen woorden aan vuil maken aan dit inspirerende en positieve werkje.

Dit is zo'n docu waarvan je echt 0,0 idee hebt wat je van te zien krijgt. Nu heb ik van Young at Heart wel vaag wat gehoord voor de docu, maar wat het nou precies inhield of hoe het zou zijn? Ik had geen flauw idee. Een stelletje bejaarden dat gaat zingen, hoe goed kan dat nou zijn?

Nou, erg goed. Er mist wel een echte finish touch om het echt goed te kunnen vinden, maar gezien de omstandigheden is dit geweldig. Sommigen kunnen echt hoge (of hele lage) noten halen en zuiver zingen. Buiten het feit dat ze enorm energiek en enthousiast zijn, wordt er ook nog een goed rendement gehaald uit dat energie en enthousiaste. Wat voor mij ook hielp was dat er bekende liedjes gecoverd worden, bv. Purple Haze, I Feel Good (I Got You) en She's Not There. Het zit muzikaal redelijk in orde.

Dan de docu, het is een aangename docu om naar te kijken. Goede, mooie opbouw. een aangename voice-over en interessante vraagstelling. Geen overbodig sentiment en het YaH-koor wordt mooi belicht. Humoristische scènes en aangrijpende scènes, beiden worden met goede regelmaat afgewisseld.

Ik heb in ieder geval geen fouten kunnen ontdekken in deze docu.

4,5*

The Power of Will.

Grappig ('clip' in de bowlinghal ), sympathiek en aandoenlijk. Erg makkelijk om hier een regelrechte tearjerker van te maken, maar blijft knap objectief, zeker gezien bepaalde gebeurtenissen.

Helaas volgt er vaak een maar, zo ook hier. Hij duurt me simpel weg te lang, al wil ik ook weer niet zeggen dat het als aflevering (van pak en beet 50 minuten) op Discovery Channel beter geweest was, zeker naarmate de film vordert begon ik daar anders over te denken. Het camerawerk was verre van goed, vaak té statisch en slechte standpunten.

2.5*, was lager geweest zonder Fix You. Hoogtepunt.

Erg pakkende, sympathieke docu. Het is niet origineel om te zeggen, maar wat dit toch op de eerste plaats zo'n sterke film maakt is de levensenergie van zulke oude mensen. Dat ze zo veel mogelijk aan de kanten schoven (lees: hun gezondheid) om mee te kunnen zingen is toch geweldig. Aanvankelijk dacht ik dat de aanpak van Bob Cilman als dirigent wat te hard was, maar anderzijds is het voor de ouderen zelf waarschijnlijk wel zou fijn dat hij ze niet kinderachtig behandelt, iets wat nogal eens bij bejaarden gebeurt. Hij ziet ze voor vol aan en dat werkt. Wel betwijfel ik soms zijn liedjeskeuze. Sommige van die moderne nummers passen verrassend goed bij die oudjes en krijgen vaak zelfs een nieuwe betekenis. Anderzijds komt zo'n nummer als Schizofrenia een beetje over als een soort masochisme. Er is geen reden waarom Cilman die zou gebruiken behalve omdat hij weet dat ze het nummer zullen haten. De oudjes slaan zich er echter doorheen, maar het is Coldplay's Fix You en Bob Dylans Forever Young die de beste uitvoering hier krijgen. Die twee performances zal ik niet snel vergeten.

4*

Ik ben in ieder geval blij dat ik de volledige versie van deze documentaire heb mogen zien. Wat een heerlijke karakters lopen er rond binnen dit koor. Naast een fantastisch gevoel voor humor, hebben zij ook plezier in wat ze doen. Voor ieder die in een mindere periode zit, is dit een goede film voor de nodige inspiratie.

Hoewel de documentaire een aantal gedenkwaardige karakters kent, steken voor mij Fred Knittle en Bob Salvini erbovenuit. Samen zouden zij het nummer Fix You van Coldplay zingen, wat vanaf het begin van de documentaire wordt opgebouwd als emotioneel hoogtepunt van het optreden. Ik kan niet anders zeggen dat dit ook het geval is. Hoe Fred Knittle dit nummer solo zingt, met in de achterhoofd Bob Salvini, is ongekend mooi en hartverscheurend. Dit geeft het nummer Fix You vanaf nu een extra lading, en zorgt er tevens voor dat ik het verhaal van Young @ Heart niet snel zal vergeten.

Als nieuwsrubriek had ik dit zeker gemogen, maar een documentaire van maar liefst 109 minuten? Het uitgangspunt is best interessant, daar niet van. Maar er wordt barweinig mee gedaan. De documentaire legt vooral de nadruk op de muziek en weinig op de mensen zelf. Sommige koorleden worden wel wat belicht al wordt dat steeds snel afgehandeld. Het probleem dat daarbij mee komt is het ontbreken van inlevingsvermogen aan mijn kant. Het is best erg maar verder deed het me niets. Na deze documentaire weet ik nog maar één naam van de 2 overledenen. Young@Heart is best een aardige docu met een paar leuke en grappige scenes, dat wordt teniet gedaan door de tergend lange speelduur en oninteressante mensen. 1.5*

Hartverwarmende en amusante muziekdocumentaire over een koor dat popliedjes zingt, en waarvan de gemiddelde leeftijd 81 jaar is. In het begin kon ik me niet aan het gevoel onttrekken dat ik naar een freakshow zat te kijken. Maar door de individuele verhalen, de humor en de geestdrift van het koor en hun leider maakte dit gevoel al snel plaats voor bewondering.

Kan iemand me trouwens vertellen wat het verschil is tussen deze muziekdocumentaire en Shine A Light??

Wel lachen.

Onderhouden filmpje over bejaarden die goed laten zien dat het belangrijk is om te doen wat je leuk vind in je leven. Afwegen, treuzelen en twijfelen kan natuurlijk, maar deze oudjes laten zelf niet op 92jarige leeftijd een kanker-gezwel hun stoppen. Getrouwd met hun passie, enkel tot de dood hen scheidt. Het is een mooie instelling die de film draagt.

Young At Heart moet het daar ook vooral van hebben, want verder dan wat sympathieke personen, een menselijk lieflijk verhaaltje en wat vreugdevolle zangpastijen is er niet. Qua opbouw is het wel lekker vlot, maar qua beelden en audiovisueel niet heel erg bijzonder. Hoewel ik snap dat de film er zo gewoontjes uit moet zien, omdat het juist de sfeer geeft van: ''wow die oudjes zijn te gek, wat we niet hadden verwacht'', mocht het toch van mij had ik wat wat extra's: een paar mooie beelden, een dieper interview of wat traagheid. Het was gewoon goed qua impressie, maar qua film/docu vind ik het niet meer dan een ruim voldoende.

3,5 ster

'Our marriage was built on faith and trust. She had no faith in me, and I didn't trust her.'

Op zich geinige documentaire met een lach en een traan. Wat hem beter dan gemiddeld maakt, komt geheel op het conto van Fred Kittle en zijn versie van 'Fix You'

Voor de rest zijn de iets diepgaandere gesprekken met koorleden goed verwerkt, maar de rest is niet bijzonder en ook de dirigent is misschien iets fanatiek voor deze oudjes.

Maar heb er genoeg memorabele personages aan over gehouden: Stan met zijn slechte rug, Joe die alles uit zijn kop kent, de onvermoeibare Steve Martin en Lenny, een bejaarde die gewoon nog ouderwets het pedaal helemaal indrukt tijdens het autorijden

Heart zullen zich ongNiet mijn ding. Het voelt nogal dubbel aan om te kijken naar de oudjes die toch wat worden opgevoerd als act. Een verschil met Buena Vista Social Club, waar Ry Cooder een groot respect toont voor de muzikanten en hij vooral wil dat hun groot talent nog eens naar buiten komt. De oudjes in Young @ Heart zullen zich ongetwijfeld goed amuseren. En het is knap dat ze zo actief zijn. Maar dat levert nog geen goeie film op. Die verteller is ook vrij storen. Zo'n typische doorsnee Amerikaanse reality-commentator. Leuke voor de mensen op het podium dan de kijkers.

Mooie documentaire. Een erg goed idee, een groep oudere mensen die populaire liedjes in een nieuw jasje steken. Vooral het optreden in de gevangenis, Nothing Compares To You en Fix You ontroerden mij, mede door de overledenen, en ik vind de stem van de man die Fix You zingt erg mooi. Ik had wel wat meer over de leden willen weten. Over hun verleden, meer over hun levens naast de groep, maar ik snap ook dat de film grotendeels beperkt blijft tot het zingen, want daar gaat het tenslotte over. Het is geen muziek waar ik 1,2,3 naar zou luisteren, maar ik heb deze film geboeid en met plezier gekeken. Ik vind het best een verdrietig idee dat er in de tussentijd zeer waarschijnlijk meer mensen uit de groep zijn overleden. Een 7. 3,5*