Idi i Smotri (1985)

Nu dan gezien, door de MM pakketservice. Wou hem eigenlijk zelf kopen en dat ga ik nu denk ik ook wel doen. Mijn intresse werd gewekt door de geweldige poster(voor mij een van de mooiste op MM), het genre Oorlog/drama en de toch wel hoge score.

En ik moet zeggen het is een hele zware film, maar wel een steengoede. In het begin weet je totaal niet wat je moet verwachten, maar na het bombardement wat overigens magnifiek was, zat ik helemaal in de film. Florya word dan doof, en dit is dan ook fantastisch vormgegeven. De momenten zoals, de koe, de ooievaar de Hitler pop en nog vele anderen waren prachtig en raakten precies hun doel.

Dan komen er een reeks keiharde confronterende beelden, en dan ook de meest confronterende die ik in een film heb gezien. Die op rauwe wijze de manier laten zien waarop de duitsers Wit-Rusland uitroeien. Dit kan werkelijk waar nooit meer geëvenaard worden, Klimov levert hier dan ook een grandioze film af.

Het einde maakte voor mij alles goed. En voor een 1e ervaring met de MM pakketservice, ben ik veel meer dan tevreden

Een dikke * * * * * en een top10 Notering.

Met moeite heb ik deze film kunnen krijgen. Ik heb hem dan ook bijna gelijk gekeken. Eerst DVD 1 en de dag daarna DVD 2. Meestal doe ik dat niet en ik weet ook niet voor het effect dat heeft (gehad) op mijn cijfer.

Ik denk dat dit één van de meest realistische oorlogsfilms is die ik ooit heb gezien. Af en toe was het misschien wel te realistisch. Vooral de scène waarin die schuur met alle kinderen verbrand, beschoten en vermoord werden. Dat was erg aangrijpend.
De muziek was ook goed. Met name nadat hij doof is geworden. Die muziek was bijna hypnotiserend. Jammer alleen dat die muziek in het tweede deel, op het einde na, nauwelijks aanwezig was en dat vind ik toch wel een gemiste kans.
Waar me ik me echt aan stoorde was het overacting van met name de jongen. Het overdreven lachen en huilen was echt gewoon iets te.
Eveneens als die close-ups, die zaten er iets teveel in dan me lief is.

Ook zitten er de nodige verwijzingen in de film. Wat betekende die ooievaar? Kan het dat ik ergens heb gelezen dat die ooievaar iets met het communisme te maken heeft?

4,5* voor een realistisch en op momenten erg aangrijpende film.

IJzersterke begin- en eindscene van de film onder de klanken van Mozarts Lacrimosa. Het eerste deel van de film vond ik veruit het beste met het zeer realistische bombardement in het bos waardoor Floria gehoorbeschadiging oploopt en de zoektocht naar zijn familie daarop. Wat een sfeer. Desondanks vlakt de film tussendoor af, voornamelijk vanwege de vaak uitgebreide scenes waarin te lang blijft gehangen. De overlap is me hier en daar ook ontgaan. Zo zijn het ene moment de Duitsters de dorpen aan het afbranden en het andere moment zijn zij gevangengenomen door de Russen. Wat ik opvallend vond is dat Floria bleef leven.Zeker nadat hij uit de kerk 'ontsnapt' en gevangengenomen wordt door de Duitsers, waarna vervolgens nog een foto wordt genomen met een pistool tegen zijn hoofd, had ik verwacht dat ze hem ook zouden doden, hetgeen zou stroken met de genocide door de Duitsers. Desalniettemin fraai weergegeven hoe hij in een soort trance de gruwelijkheden van de oorlog beleeft.

Interessant is de passage uit De Openbaring waar de titel op is gebaseerd:
And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. And I looked, and behold a pale horse: and his name that sat on him was Death, and Hell followed with him. And power was given unto them over the fourth part of the earth, to kill with sword, and with hunger, and with death, and with the beasts of the earth.

Niet alleen zie je op het laatst een legerleider met een zwaard en worden verschrikkelijke - echte - beelden getoond van uitgehongerde en vermoorde mensen, ook verklaart dat misschien de aanwezigheid van de vele beesten (de ooievaar is bijvoorbeeld een van de bekendste dieren die voorkomt rond Wit-Rusland) al kun je je na het zien van deze film afvragen wie nu echt de 'beasts of the earth' zijn.

Geweldige film. Prachtig camerawerk, 'prachtige' gebeurtenissen en goed geacteerd. Het camerawerk liet de gebeurtenissen geweldig uitkomen en bevatte veel geweldige shots. De beelden waren realistisch waardoor ook wel schokkend, het geeft geweldig weer wat een wrede oorlog het was. Geniale film.

Deze film was toch enigzins anders dan wat ik er mij had bij voorgesteld. Ik had het minder vaag en vooral nóg gruwelijker verwacht. Op een paar indrukwekkende scènes na kon het geheel mij ook niet altijd even hard boeien. Kwam vooral door het verhaal dat - zoals eerder al gezegd - nogal onsamenhangend was. Het unieke camerawerk en sound design tillen de film wel tot het niveau van een 'must see'.

Eindelijk dan gezien. Ik stond al een maand of twee op de wachtijst bij de pakketservice. En de film bleek precies te zijn als wat ik er van verwacht had. Keihard en onwijs realistisch. De film laat geen overgeromaniseerd en verheerlijkt beeld van de oorlog zien, zoals bij de oorlog films van de laatste tijd.

Het begin vond ik eigenlijk ook het sterkst. Prachtige beelden van de bossen. De enige schoonheid van de film eigenlijk. Want voor de rest alleen maar keiharde confrontrende beelden. Soms werd het me allemaal een beetje te veel eigenlijk.

Wel jammer dat er alleen engelse ondertitels op de dvd zaten. Voor een 14 jarige jongen als ik, plus een onveldoende voor engels op zijn rapport, was het soms wel moeilijk. Ik heb ook niet alle dialogen helemaal goed meegekregen. Een paar gruwelijke scenes zaten erbij zeg. Bijvoorbeeld die scene dat ze bijna al de mensen van het dorp ik die houten schuur stoppen, en dan in de fik steken. . De tranen sprongen me bijna in de ogen. Zo hard en gruwelijk!

Balen dat ik hem natuurlijk weer moet doorsturen. Ik denk dat ik nu wel de dvd ga aanschaffen. Verder echt een onwijs realistische film, waar je absoluut niet vrolijk van wordt. Sommige scenes vond ik wel een beetje apart. Zoals die lach en huil scene tussen Florya en Glasha.Het zal denk ik wel een tijdje duren voor ik de film ga herbekijken. Eens in de vijf jaar denk ik.

3,5*

Een dubbeltje op zijn kant. Aan de ene kant een enorm waarheidsgetrouwe film die zich veeleer toespitst op de talrijke gruweldaden, en de onnodige dialoog zoveel mogelijk probeert te weren. Vanuit dat perspectief is Idi I Smotri uiteraard een pareltje. Je kan op geen enkel moment zeggen dat iets er ongeloofwaardig uitziet of nep klinkt. Het feit dat er echte ammunitie gebruikt werd klonk dan ook niet als een verrassing.

Aan de andere kant heb ik wat problemen met het acteerwerk. Soms stuit je namelijk op een zeer ergerlijk moment. Denk aan de ontmoeting tussen Florya en Glasha. Tenenkrommend. En over het algemeen moet de hoofdacteur ook niet veel meer doen dan wat verwonderd om zich heen kijken. De make-up vangt dit gelukkig wel een beetje op.

Daarnaast was er plots een zeer lang stukje waarin er constant dezelfde onheilspellende muziek werd afgespeeld. Een vreselijk didgeridoo-achtig deuntje dat niet scheen op te houden. Het scheelde niet veel of ik had de film stopgezet.

Verder had ik ook danig moeite me deftig in te leven in het verhaal. Er waren vaak andere dingen die mijn aandacht trokken en die zo de spanning en emotie vernielden. Zo viel me op dat tijdens een van de vele scènes waarin de acteurs achtervolgd werden door de camera, je de voetstappen van de cameraman kon horen. Niet echt bevorderlijk voor het inlevingsvermogen.

De koe-scène kon er nog mee door. Leuk hoe dit opgenomen werd in één shot en nog leuker hoe er zowaar humor aan te pas kwam. "What's your rank in the police?"

Het einde voelde aan als een teleurstelling. Niet meer of minder dan wat archiefbeelden die achterwaarts afgespeeld werden. Even later mist Mozart dan ook nog eens zijn uitwerking.

Enfin, het is me een raadsel waarom deze film langs alle kanten de hemel in geprezen wordt. Ik zie wel een basis en het is duidelijk dat dit een heel goede film had kunnen zijn, maar voorlopig is dat niet gebleken. Beetje jammer voor mijn eerste uit de pakketservice.

2,50

De enige die hier met propagande bezig is, ben jij. Geef eens aan waarom het een propagandafilm is? Zo'n kreet is op zich weinig waard.

De regisseur Elem Klimov voelde zich schuldig omdat hij geen eigen oorlogsfilm had gemaakt, dus besloot hij deze te maken naar aanleiding van een boek dat hij had gelezen over Chatyn. Eerst koos hij de titel "Dood Hitler", waarbij "Hitler" niet naar de persoon verwijst maar naar het wreedheidsbeginsel dat iedereen in zichzelf moet doden. Dit mocht van de Sovjetautoriteiten niet, het woord Hitler mocht niet in de titel voorkomen. Dus toen vroeg hij zijn broer het Nieuwe Testament door te bladeren en kwam uiteindelijk op de uitspraak Kom en Zie uit de openbaring van Johannes. Nergens kwamen er bevelen van Sovjetautoriteiten bij kijken. Het was een menselijk initiatief.

De film is in veel opzichten onorthodox omdat het het lijden van de burgerbevolking liet zien, iets waar de Sovjetautoriteiten helemaal niet dol op waren. En het laat ook aan het einde een beetje de Holocaust zien, die werd in de Sovjet-Unie ontkend, men erkende niet dat de Joden als specifieke groep werden vervolgd maar schaarden hen onder alle "onschuldige burgerslachtoffers" van de nazi's.

Dus denk de volgende keer een beetje na voordat je je mond opendoet. Mooie woorden als propaganda leren en ze overal lopen douwen, je moest je schamen.

Om stil van te worden.
Come and See is waarschijnlijk mijn eerste Russische film die ik gezien heb. Wellicht een drempel waar ik over heen moest stappen, het viel wel mee. De poster sprak al meerdere keren mijn aandacht aan, wanneer ik over de top lijst heen vloog op zoek naar opmerkelijke films die mij aanspraken. Het misleid heel erg, ik dacht aan een soort mysterie fantasie film, maar niets is minder waar. Het is een keiharde rauwe oorlogsfilm uit het oog van een jonge maar zeer sterke jongeman: Florya.
Zelf heb ik nooit zoveel met oorlog films, vind het vaak te shockerend overkomen of de nadruk liggen op ''dit moet je erg vinden''. Door het kinder-perspectief verwacht je een ontroerende vertolking van deze gruwelijke geschiedenis maar niets is minder waar. Come and See weet een combinatie te geven, shockeert op een respectvolle manier en is echt. Doordat de regie je niet manipuleert, de shots de tijd laat nemen en filmt wat er gebeurd, en niet wat gebeurd word gefilmd, geeft het een enorme realistische kijk of dit verhaal. Daarnaast zijn de acteerprestaties belachelijk goed, Florya en Glasje ( ofzo) speelden de sterren van de hemel en ook de rest van de cast. Doordat het in een God vergeten plaats gebeurd heb je niet het gevoel dat je het eerder hebt gezien of dat je moet opletten op historische feiten. Je krijgt de gruwelijkheden voorgeschoteld en mag zelf bepalen of je dit wel of niet vind.'
Vond zelf het eerste deel, samen met het meisje het beste. Daarna slaat de film een (nog) serieuzere kant op waardoor ik even de controle verloor. Vooral omdat het vrij heftig is wat je te zien krijgt wist ik niet precies hoe ik me voor moest doen. De wauw die ik het eerste deel had ( bijvoorbeeld de scène waarin ze in het bos allebei aan het huilen zijn of dat ze door de modder naar een soort eiland gaan) werd heel snel veranderd in een mond houden en kijken sfeer. Misschien iets te heftig...
Het einde zorgde voor een ''leuke'' verrassing, niet heel origineel maar toch weer wel: heb het in ieder geval niet in deze ''oorlog'' setting tegengekomen.
Een film om u tegen te zeggen, ik kan niks anders dan de volle punten geven. Oorlog zoals je nog nooit hebt gezien, en ook nooit zal zien. Heel hoog niveau. Deze film zal nog wel wat weken in mijn hoofd afspoken. 5 sterren

De oorlog was tijdens de oorlog zelf ideale propaganda voor de bolsjewieken.
Duitsers waren immers allemaal worstvretende, bierdrinkende bloeddorstige sadisten met een passie voor moorden. Dat in tegenstelling tot de communisten! Wat een volkshelden!

De oorlog was in 1985 echter al lang gedaan (alhoewel dat je er na het zien van de film gaat aan twijfelen ), maar toch slaagde men met deze film er in een beetje te teren op oude koeien voor sovjetpropaganda.

Maar kijkt dan toch naar deze film! Wat voor vreselijke sadisten zijn die Duitsers toch! Als ik jou was zou ik toch niet over die muur klimmen, voor je ’t weet eten ze je daar op met huid en haar! Nogal een gelukkig dat wij, de communisten, zulke engeltjes zijn en het beste met je voor hebben!


Je moet me nu niet beschuldigen van een van deze 2 ideologieën aan te hangen. Ik vind het zelf lachwekkend dat men nu al bijna 100 jaar als kleine kleuters bezig is met mekaar des duivels te verwijten, en zichzelf in de hemel te prijzen. Ik heb tijdens deze film dan ook enkele keren spontaan moeten lachen om de karikaturale voorstelling van de nazi’s.

Ben ik nu de enige die dit echt irritant vond aan de film? Ik zie hier enkel maar lovende reacties (“wat een realistische film zeg”), terwijl het deel in het dorp behoorlijk onrealistisch was.

--

Nochtans vond ik de film wel goed tot het gedoe in dat dorp.

Het duurde in het begin eerst 20 minuten alvorens je helemaal in het zadel zat, maar eenmaal dat dat het geval is, is de sfeer echt moordend! Heerlijk rauw en realistisch. De acteurs hebben echte karakterkoppen en spelen grandioos.

De psychose is compleet na het bombardement. De onheilspellende ‘klankvervuiling’ zorgt er voor dat zelf de kijker opgejaagd wordt, en wil gaan rennen door de bossen en moerassen. (Fantastische omgeving ook). Chaos en horror alom.


Ik vraag me wel af wrm die dame die jongen kust in dat bos?
Wrm stalen ze eigenlijk die man zijn koe?





3,5* , met kans op verlaging. Hangt er vanaf of mijn herinnering naar de film vooral zal uit gaan naar de schandeloze propaganda, of naar het prachtige eerder verloop van de film. Hier zat veel meer in.

Ben even aan het nadenken waar ik nou net eigenlijk naar gekeken heb. Het doet allemaal zeer bizar en onwerkelijk aan en toch weet je tegelijkertijd dat de Duitsers in die tijd zo met mensen om gingen. De hele film is één grot aaneenschakeling van ellende, grauwigheid en gekte.
Je zou er zelf haast depressief of gestoord van worden. Dit mede door de zeer waarheidsgetrouwe rollen van Aleksei Kravchenko en Olga Mironova. Florya die je in de 1e minuten nog ziet lachen en nog iets kinds in zich heeft verandert gedurende de oorlog in een oude opa bijna. Meteen volwassen geworden op de meest harde en mensonterende manier die je je maar kan voorstellen.

De film start wat vreemd en ook wat traag. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik zeer geïnteresseerd ben in de 2e WO, maar dat ik van deze genocide in Wit-Rusland zeer weinig af weet. Het stond dus ook een beetje verder van mij af dan de andere 2e WO-films die zich in Polen e.d. afspelen. Misschien ook wat minder gevoel bij, waardoor de film mij niet helemaal in zijn greep kon houden. Dit moeten jullie niet uitleggen als dat ik het niet net zo verschrikkelijk vind. Deze Russische manier van filmen komt zo koud en afstandelijk over. Er komen ook veel vreemde Wit Russische knakkers voorbij, waardoor je geen band met 1 van de karakters kan krijgen. Ze lijken zelf ook allemaal kierewiet te zijn.

De maker gunt je geen seconde rust meer en door de waanzin en de muziek en soms vreemde stiltes met een vreemd aandoend deuntje op de achtergrond verlang je hier wel eens naar.

De bombardementen worden erg goed in beeld gebracht. Dat irritante kutvliegtuigje elke keer erboven vliegend als een onaantastbaar kliksysteem. De hopeloosheid en wanorde van een oorlog blijven maar op je afgevuurd worden.

Het einde doet ietwat vreemd aan met de rest van de film. Wat doen zoveel Duitsers in zo'n klein dorpje? En dan ook nog al die verschillende soorten rangen die er rondlopen. Ik zag volgens mij alles wel rondlopen daar. Lijkt me toch normaler dat in zo'n uithoek vooral normale Duitse soldaten en wat Sturmfuhrers rondbanjeren. Het was 1 grote chaos waarbij ik niet goed meer uit elkaar kon houden wie wie was. Waren er nou een aantal Wit Russen aangesloten bij de Duitsers of kunnen ze heel toevallig de Wit Russische taal zo goed?
En waarom wordt Florya nou eigenlijk gespaard? Is mij even ontgaan.

Het moment dat Florya Glasha weer ziet is trouwens een erg sterk en freaky moment. Ze hebben beiden kennelijk vreselijke dingen mee moeten maken. Het bloed dat via haar benen naar beneden sijpelt doet je het ergste vermoeden.

Idi I Smotri is een rauw en soms misselijkmakend verslag van een periode waarin alle menselijkheid verdwenen lijkt te zijn.

De poster van deze film laat al zien dat dit niet zomaar één oorlogsfilm is. Ik zou eerder aan een nucleair gebeuren denken met al die kleuren om dat gezicht. De poster is misschien wel de grootste reden geweest voor mij om deze film te gaan kijken.

De film speelt zich af tijdens de 2e wereldoorlog in een klein dorpje in Wit-Rusland. De jonge Florya is een vrolijk ventje dat niet echt een beeld van de oorlog heeft maar die het meer ziet als een groot avontuur. Hij heeft nog geen benul van wat de oorlog nou echt is. En geef hem eens ongelijk wanneer als je klein ventje een geweer om je schouder hebt hangen en je mee mag met de grote mannen, dan lijkt het allemaal óók een groot avontuur. Florya is de enigste die niet mee mag en in het verzetskamp achter moet blijven samen met Glasha die in ieder geval een apart meisje te noemen is. Hier is het acteren nog een beetje aan de overdreven kant, in ieder geval is het een beetje raar. Ze leren elkaar een beetje kennen en er vormt een vriendschap/romance. Hier wordt je getrakteerd op een aantal surrealistische beelden waaronder ook een vaag versneld dansje van Gasha op een boomstronk waar ik voor de rest niet echt iets achter heb gezocht.

Vanaf hier gaat de film pas echt beginnen. Van de meeste oorlogsfilms die ik heb gezien krijg ik altijd het gevoel meer naar een avonturenfilm te kijken i.p.v een film die nou moet laten zien waarom de oorlog nou zo ontzettend verschrikkelijk was. Oorlogsfilms concentreren zich meer op patriottisme en heldhaftigheid i.p.v verschrikking en terreur. Dit is zo'n film die zich meer concentreert op wat de oorlog nu echt was en dat voel je ook hierna. Na alle geschiedenislessen, films en verhalen over de 2e wereldoorlog geeft deze film pas echt aan hoe verschrikkelijk, nutteloos, hard en mensonterend de oorlog nou is. De naarste film die ik ooit heb gezien. Een oneerlijk en kotsmisselijk gevoel krijg je na deze film.

De sterke dingen zitten er natuurlijk in de realistische narigheid die je voorgeschoteld krijgt maar ook in de verandering die de hoofdpersoon meemaakt. Dit moet volgens mij wel de sterkste verandering in een persoon zijn in een film die ik heb gezien. Florya verandert van een vrolijke jongen in een gebroken gefolterde oude man. Onvoorstelbaar om hem te zien veranderen in die 2 uur. Daarnaast zijn er nog genoeg surrealistische scenes te zien en is de sounddesign subliem.

Een minpunt is wanneer Florya, Gasha weer tegenkomt en zij ook door een levende hel is gegaan en door allerlei Duitsers op de ergste manier mishandelt is. Dit vond ik een overkill aan het hele gebeuren. Het was nergens voor nodig eigenlijk. Aan de ene kant zie je 2 mensen compleet verscheurd en kapot gemaakt door de oorlog aan de andere kant was dit té filmisch en toevallig.

Kortom een waar meesterwerk. Een ervaring vanjewelste die een heel naar en melancholisch gevoel afgeeft die nog wel een paar dagen door je hoofd dendert.

Sterk.

4.5

Redelijk indrukwekkende oorlogsfilm die totaal geen helden of genoegdoening bevat. Hoewel er wel een groot aantsl sterke scenes inzitten blijft het te lang doordrammen een nadeel aan de film. Het zal wel de bedoeling geweest zijn om die naargeestige sfeer van de situaties over te brengen, maar sommige dingen waren na 3 minuten, begeleidt met die onprettige muziek ook wel duidelijk. En de close-ups van de de hoofdpersoon waren ook te veel aanwezig.

Toch een dikke voldoende voor Come and See 3.5

Verpletterende oorlogsfilm. Van de top-250 geplukt hier. Ik had niet verwacht dat ie zo goed zou zijn, want ik had er nog nooit van gehoord. Hier kan Paul Verhoeven nog een puntje aan zuigen.

De hele film staat bol van onderhuidse spanning, met relatief weinig middelen wordt je meegesleurd met de protagonist, en beleef je de oorlog met hem mee. Onvoorspelbaar, verassend meeslepend en origineel, en erg indrukwekkend, juist doordat het soms pijnlijk lang duurt.

Ik dacht eerst ook, wat een zootje die Duitsers, de SS was toch super georganiseerd en lieten zich niet gaan, maar voerden hun misdaden koelbloedig en "netjes" uit. Maar het is ergens midden in 1943. De Duitsers zijn verslagen bij Stalingrad, ze zijn de oorlog aan het verliezen , maar gaan door met dood en verderf aanrichten, maar nu is het zinloos.

Oorspronkelijk vernietigden ze hele dorpen inclusief de bevolking voor lebensraum voor het Duitse volk, in het bijzonder voor de SS-elite, die daar moesten gaan wonen.

Het is dus best aannemelijk dat verschillende gedemoraliseerde Duitse facties bij elkaar belandden, en de discipline grotendeels weg was, omdat ze al verloren hadden en het oorspronkelijke doel van lebensraum verwerven zinloos was geworden.

Wat er zich in Wit-Rusland heeft afgespeeld is nog wel even wat heftiger dan in West-Europa. Namelijk de poging van het grotendeels uitroeien van de gehele bevolking.

Dat we de SS los moeten zien van de Duitsers van jouvind ik een kwalijke dissociatie. Ook het vrijpleiten van de gehele Whermacht van oorlogsmisdaden is dat, ook al hadden veel Duitse soldaten weinig keus.

Een pracht film die ik op een aan te raden manier heb gezien.

Door een foutje in de nummering begon ik bij de scene in het dorp. Al meer dan genoeg films gezien maar dit was toch wel meteen een van de aanrijpendste scenes uit mijn leven. Toen de film afgelopen was dacht ik dit kan het toch niet zijn en heb ik na zoeken de hele film gekeken. Het langzame begin met veel symboliek is dan ook veel beter te vatten.

Als regisseur zou ik de film dus als volgt knippen.
Begin in het dorp, scene tot het bijeendrijven in de kerk, vervolgens beginnen bij het begin en de film zo als hij nu is. Dit is meer een moderne aanpak van een film/serie waarmee je begint met een klap

Bijzondere oorlogsfilm waarin een jongen zijn moeder en twee zusjes achter laat om mee te vechten in de oorlog. Indringend door de manier van filmen met prachtig camerawerk en een beklemmende soundtrack. Ook het acteerwerk van de jonge Aleksei Kravchenko draagt hier aan bij. Maar ondanks de vele gruwelijke beelden, wist het me niet echt te raken (mede doordat de film op zich nogal langdradig is).

Hoewel je het bij zo'n serieuze film bijna niet kunt zeggen, viel deze film me toch tegen gezien de hoge waardering.

.

Na een best mysterieus en onheilspellend begin, zakt de film af naar een propogandafilm waar je alleen maar passief naar kunt kijken naar de oorlogsmisdaden.

Hoewel grote delen van de film best realistisch zouden kunnen zijn voor de situatie toen, vraag ik me af of dat ook voor het gedrag van de Duitse soldaten gold. In elk geval was de smoezelige angstige sfeer wel overdonderend en het acteerwerk van de jonge hoofdrolspeler was ook erg overtuigend.

3*

Emotionele mokerslag

Af en toe kom je een film tegen die een onuitwisbare impact op je weet te maken. Idi I Smotri is daar een goed voorbeeld van.

Kort gezegd gaat Idi I Smotri over een jongen van 13, die zich bij de lokale vrijheidsstrijders in Wit-Rusland aansluit. Hiervoor moet hij echter zijn moeder en zijn twee zusjes achterlaten. Wat later in de film wordt de jongen alleen achtergelaten door het leger. Vervolgens probeert hij terug te keren naar huis, en dan ziet hij de vele gruwelijkheden van de oorlog.

Ik kan Idi I Smotri het best omschrijven als 'de Russiche Apocalypse Now'. Net als Apocalypse Now is Idi I Smotri een aaneenschakeling van gruwelijkheden die tijdens de oorlog plaatsvonden. Deze gruwelijkheden worden soms op een hallucinerende manier in beeld gebracht. Beide films tonen ook aan wat voor effect deze gruwelijkheden hebben op mensen. Beide films zijn geweldig, maar bij Idi I Smotri kon ik mij meer inleven in het hoofdpersonage, wat voor mij een grotere emotionele impact betekende.

De film is voornamelijk gefilmd vanuit het oogpunt van het hoofdpersonage, wat een erg goede keuze is. Hierdoor kan je je makkelijk in hem verplaatsen. Wat bijvoorbeeld briljant gedaan is, is de scene waarin de jongen een bombardement overleeft. Hier wordt hij doof van, en het geluid na het bombardement is dan ook een hoge piep. Daardoor krijg je als kijker het gevoel alsof je zelf doof bent geworden.

Audiovisueel is de film erg goed. De natuur wordt erg mooi in beeld gebracht (vooral de scene waarin Florya en Gasha aan een natgeregende boom schudden om zich te douchen is magistraal) en er wordt ook goed gebruik gemaakt van de steadicam. De soundtrack is ook erg goed. Niet alleen de klassieke muziek van Mozart, maar ook bepaalde ambient geluiden voegen veel sfeer toe aan de film. Het creëert iets heel dreigends.

Het is ook hartverscheurend om te zien hoe de gruwelijkheden de jongen aantasten. In het begin is het nog een vrolijke jongen, maar tegen het einde is hij in een 'zombie' veranderd die voor altijd aangetast zal zijn door de gruwelijkheden die hij heeft meegemaakt. Dat het hier een kind betreft maakt het nog hartverscheurender.

De laatste 40/50 minuten bevatten sommige van de beste oorlogsscenes die ik ooit heb gezien. Het is dan net alsof de film je bij de strot pakt, en je niet meer loslaat totdat de film is afgelopen. Dit deel van de film heeft op mij zonder twijfel de grootste impact gemaakt.

Het einde is niet meer dan briljant, met de teruggespoelde beelden van Hitler, terwijl de jongen zijn geweer op een schilderij van Hitler leegschiet, tot hij in zijn hoofd een foto ziet van de moeder van Hitler, met op haar schoot Hitler als baby. Op het moment dat de jongen Hitler als baby ziet, houdt hij op met schieten. Dit heeft mij erg aan het denken gezet. Het doet je beseffen dat we uiteindelijk allemaal als onschuldige baby zijn begonnen. Zou jij een baby neerschieten die tot wrede dingen in staat is? Zou jij je tot het niveau verlagen van de nazi's? Daarnaast toont het einde aan dat, hoe graag wij het ook willen, wij niet de tijd terug kunnen draaien.

Ik heb veel oorlogfilms gezien, maar er zijn er maar weinig die zo indrukwekkend zijn als Idi I Smotri. De film windt er geen doekjes om en drukt je met de neus op de gruwelijkheden tijdens de Tweede Wereldoorlog in Wit-Rusland. Aan het einde lijkt het net of jij zelf de gruwelijkheden allemaal hebt meegemaakt. Als ik terugdenk aan bepaalde scenes krijg ik al tranen in mijn ogen. Dat is een teken van een fantastische film, die zeker in mijn top 10 thuis hoort. Na deze film heeft regisseur Elem Klimov geen films meer gemaakt, wat helemaal begrijpelijk is. Het is vrijwel onmogelijk om een meesterwerk als dit te overtreffen.

wat een bout-film! Hij zou gruwelijk zijn, dus ik verwachtte veel sadisme en bloed... Wat we krijgen is een lange Russische zeik-film. Slechtse film die ik ooit heb gezien!

Inmiddels een behoorlijke gedateerde film en ik moet zeggen dat het best moeilijk was om door het eerste uur van de film te komen (daar heb ik regelmatig bij moeten vooruitspoelen) maar het laatste uur (vanaf het gedeelte van de koe, best zielig overigens) van de film vergoed veel en is ook behoorlijk indrukwekkend en zeker ook heftig (laat je niet ongeroerd). Daar heeft Nazi-Duitsland destijds zich behoorlijk misdragen en op het einde geeft men aan dat het bij meer dan 600 dorpen is gebeurt in Wit-Rusland ! Het laatste gedeelte is overigens ook zeer realistisch en fraai in beeld gebracht net alsof je erbij bent. Dat gedeelte heeft best indruk op mij gemaakt en enkel al daarom krijgt deze film van mij een ruime voldoende. Van de cast heb ik eerlijk gezegd nooit van gehoord (niemand uiteraard) maar ze speelden goed en overtuigend en met name dan natuurlijk het jochie Aleksei Kravchenko.

P.S. wat een vreselijke poster.

Een oorlogsfilm met de nadruk op oorlog. Wat in het genre niet evident is. Idi i smotri focust zich op de gruwel van de oorlog en het hoofdpersonage Florja dat verandert van een speelse tiener, gefascineerd door de actie rond zich, tot een zeer snel verouderde jongen vol haat tegenover Hitler. De eerste helft is dan ook zeer indrukwekkend waarbij de oorlog letterlijk als een bom inslaat. Die scènes met Glasja zijn wat minder moet ik zeggen, maar de draad wordt weer opgepikt als beiden aan het ouderlijk huis komen van Florja. Daar wordt je met de voeten op de grond gezet.

Ik was niet helemaal overtuigd als dat dorp er terug werd bijgehaald. Vooral om dat de film dan een wending neemt van de focus rond Florja naar de algemene gruwelijke gebeurtenissen. Het is allemaal vrij chaotisch, wat denkelijk ook in het echt zo zal geweest zijn. Maar het kost mij even om terug mee te gaan. Vanaf de schuur blijf je opnieuw verstomt kijken naar de gruwelen van de oorlog en vooral de onmenselijkheid die er heerst. Dit heeft niets meer met strategie of oorlog tussen soldaten te maken, maar met de Duitsers die zich superieur voelden. Ik zeg niet dat het communisme veel beter was, maar dat praat de acties van de nazi's verre van goed.

Tegen het einde wordt gelukkig het vizier terug gericht op Florja die nu vol haat zit. Net als alle Russen op dat moment die de gruwelen overleefd hebben en maar één ding willen: wraak. Het einde met de muziek van Mozart houdt tot de generiek de sfeer goed vast.

Idi i smotri (kom en zie) is een zeer indrukwekkende film die me helaas hier en daar even loste, maar wel als één van de betere oorlogsfilms ook echt de gruwel van die oorlog kan weergeven. Gewoonlijk krijgen we een grote dosis avontuur, actie en vooral patriottisme (waar ook deze film niet helemaal aan ontsnapt) te zien. Een film die wat geleden heeft door de tijd, maar nooit als remake beter kan worden. De complimenten gaan vooral naar de regisseur, die de oorlog even terug onder ogen heeft kunnen houden.

Ik merk dat ik het lastig vind de gevoelens die de film bij mij oproept te verwoorden. Emotioneel gezien is dit een van de meest aangrijpende en weergaloze films aller tijden. Zelfs al zou de film en zijn verhaal niet iedereen raken, heb ik groot respect voor de regisseur dat hij zo'n scenario op film zet. Wanneer we het hebben over WOII, oorlog, genocide en allerlij andere ellende, zijn deze begrippen nog vrij abstract en voelen ze ver weg, niet van deze wereld. De film draagt bij aan het menselijk vermogen van voorstellen en beseffen. De film is een film, maar gebaseerd op schrikbarende gebeurtenissen die mensen wel moeten raken en doen nadenken. Het blijft je bij, en dat is eigenlijk goed.

Deze film stond al enkele jaren op mijn hdd om nog te bekijken. Jammer dat ik hem niet eerder heb bekeken. Een ruwe parel.

Een rauwe en realistische oorlogsfilm. Oorlog is geen vermaak maar ik kijk met meer 'fun' naar bv saving private ryan of hamburger hill. Dit gaf een nare nasmaak met beelden die lang blijven hangen.

Gruffalo verwoord het hierboven erg goed in mij beleving.

Nee, niet voor mij. Op z'n sterkst eentje met een ferme greep, op z'n zwakst een onuitstaanbaar onding. Het vliegtuig, het geluid, de kogelregen; allemaal ijzersterke elementen, maar wel in een film die mij op dat moment niets positiefs doet. Dat theatrale gedoe staat me vooral tegen, ik heb dan ook niks met de twee die de film in het eerste uur moeten dragen. Niveautje straattheater, bij dat dansje waan ik me in een Oerol nachtmerrie, het gespartel in het moeras lijkt ook helemaal nergens op.

Ik hoor Klimov bijna schreeuwen dat het meisje haar hoofd onder water moet doen. En dan duwt hij ook nog met enige regelmaat de camera in hun snufferd. Geen gezicht. Het herpakt zich enigszins wanneer het duo even minder aan bod komt, de Duitsers gaan huishouden en er vuur aan te pas komt. Een soort lugubere oorlogsdocu daar in het dorpje, waar de ruwe stijl het best past, maar verder houdt het mij op te grote afstand om hier in op te gaan. Dan werkt zo'n slot natuurlijk ook niet meer.

Nee, deze oorlogsfilm kon mij echt niet bekoren. Dat zit in verschillende zaken. Zo is er het acteerwerk van de vertolker van het hoofdpersonage Florya, dat nagenoeg alleen maar bestaat uit het trekken van verwonderde of verschrikte gezichten, dat mij geen moment kan overtuigen. Het overige acteerwerk houdt, zeker in het eerste uur, trouwens ook niet over. De dialogen, vooral in het eerste deel van de film, zijn nogal pover. Daar ligt de focus weliswaar ook niet echt op, maar het helpt niet om in de film te komen. Het eerste deel van de film voelt sowieso nogal onsamenhangend aan. Op enig moment komt er wel iets meer structuur in het verhaal en worden de gruwelen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Wit-Rusland hebben plaatsgevonden overtuigend in beeld gebracht. Toch voelt dit wel ietwat mager aan. Je ziet de gruwelijkheden voorbij komen, tot slot voorzien van een ondersteunende tekst, maar dat is het dan ook. Tevens ziet het er allemaal nogal gedateerd uit voor een film van halverwege de jaren tachtig. Visueel dus niet bepaald een pareltje. Al met al een harde oorlogsfilm, maar met name door het nogal vage en onsamenhangende eerste gedeelte doet het mij niet zo veel.

Tjonge, erg heftig deze film,de bittere realiteit van oorlog in een desolaat Rusland. Van mooi kan je in dit geval niet spreken. De film begint erg vreemd en je moet echt voor de film gaan zitten. Dit komt vooral door de manier waarop de acteurs spelen. Een soort theatrale maar toch amateuristische manier. Eenmaal gewend past deze manier ook wel bij de film. Al vond ik het wel een minpuntje van de film. Toch geeft dit de film en het getoonde Rusland in oorlog, een extra dimensie. Armoede, moed, vastberadenheid, wanhoop, honger, angst, dood, werkelijk alle menselijk aspecten die komen kijken bij een oorlog zijn te zien. En eigenlijk zonder dat we de dreiging zelf überhaupt zien. Die duikt pas op na het eerste uur. En als die dreiging er dan is komt ie ook keihard, onmenselijk en zelfs beestachtig. Veelal zien we beelden met modder en klei en die smerigheid zien we later ook aan de dag komen bij de Duitsers.
Een scene zoals dat meisje Glash die bebloed en op een fluitje blazend aan komt strompelen en Florya mompelt liefhebben en kinderen krijgen (haar droom) schoot erbij mij gewoon een brok in mijn keel. Zo verschrikkelijk heftig.

Herzien en dit keer maakte deze keiharde oorlogsfilm nog meer indruk op mij dan toen ik 'm ruim 8½ jaar geleden voor het laatst zag. Oorlog is hel en voor filmliefhebbers die een oorlogsfilm puur zien als kijkvermaak is deze film totaal ongeschikt. Er valt niets te vermaken bij het zien van al dat sadistische geweld. Alleen diepe stilte op het einde en geen 'goh wat was dit een spannende film'. Tja, als je sommige recensies lees van sommige users die het voor elkaar krijgen deze film met een 0.5* af te serveren, dan heb ik toch het idee dat zij een te geromantiseerd beeld hebben van oorlog en niet weten hoe het er werkelijk aan toe gaat. In een oorlog houdt de menselijkheid op. Vaak is het doden of gedood worden. De burgeroorlog in Syrië is daar een uitstekend voorbeeld van. Daar is het niet de SS die de misdaden tegen de menselijkheid begaat maar de IS. Die eerste letter is verder ook het enige verschil. Hun methoden zijn hetzelfde. Voor de SS zijn die anderen Untermenschen, voor de IS zijn het ongelovigen die daarom vernietigd moeten worden. Ja, de geschiedenis herhaalt zich keer op keer. Een film dus om over na te denken deze meer dan uitstekende film van Klimov, waarvan ik afgelopen maandag de komedie Dobro Pozhalovat, ili Postoronnim Vkhod Vospreshchen (1964) gezien heb. Een groter verschil is niet denkbaar.

Waardering: verhoogd naar 5.0*

Stevige oorlogsdrama met twee gezichten. De eerste helft, over een jongen en een meisje die midden in de oorlog verliefd op elkaar lijken te worden, is heerlijk artistiek, met opvallende camerawerk en fraaie kunstzinnige beelden. De tweede helft herinnert je eraan dat dit weldegelijk een oorlogsfilm is, de kant van de slachtoffers van de Nazi-inval in Wit-Rusland wordt met al haar gruwelen getoond. Deze tweede helft botst danook volledig met het vrolijke en relatief vredige begin. Het is een harde film geworden, met een herkenbare Russische stijl, en eentje die allesbehalve feelgood is. Of het zo was bedoeld weet ik niet, maar het toont daarmee het schril contrast tussen leven en liefde in vredestijd en de dood en verderf die een oorlog zaait. Een solide 3,5* bij deze eerste kijkbeurt.

Behoorlijk lastig te vinden, deze rauwe Russische oorlogsfilm. En na alle gedane moeite om 'm op te sporen kan ik niet zeggen dat ik er erg gecharmeerd van ben. Vooral het eerste uur is bijzonder moeilijk om doorheen te komen. Ik viel dan ook herhaaldelijk in slaap, bij meerdere kijkpogingen. Het tweede deel is gelukkig een stuk beter. Hier ontaardt de film in een surrealistische, nachtmerrie-achtige afdaling in de hel die oorlog heet. Vooral het camerawerk is daarbij indrukwekkend, met fraaie lange trackingshots en een zeer effectief gebruik van close-ups. Het akteerwerk komt helaas erg amateuristisch over, al dan niet opzettelijk, en leidt behoorlijk af van de gebeurtenissen. Geen onverdeeld succes dus.

Een surrealistische trip van begin tot einde, met vervreemdende elementen (starende gezichten en een dissonant geluidenarsenaal) en een flinke brok waanzin en hysterie. Of hoe vreemdsoortigheid de hel van de oorlog beter weergeeft dan rechttoe rechtaan sentiment.