Kamisama no Pazuru (2008)

Niet echt een typische Miike maar eigenlijk ook weer wel.

Het magistrale bombastische begin is misschien wel de beste opening die ik tot nu toe van Miike gezien heb. Miike komt uit de startblokken hoe alleen een Miike dat kan. Eerste helft is inderdaad het moeilijkst door te komen, veel gebrabbel, meestal wiskundig en dan kan soms de verveling weer toeslaan. Ichihara is inderdaad best vervelend soms in zijn monologen maar de aandoenlijkheid van Tanimura maakt veel goed en die curves ja .

Na dat eerste uur barst de film werkelijk open. Een werkelijk sci-fi spektakel, met een romantisch gloedje en een absurd sausje. Het is en blijft Miike natuurlijk. Het is weer totaal iets anders an de beste man maar blijft toch diezelfde Miike feel hebben. Ook ziet deze film er ook weer meer afgewerkt uit dan zijn vroegere films. Miike samen met Nakamaru bevalt me heel goed, gouden duo.

Toch moet ik concluderen dat ik deze Miike ook weer geweldig vindt maar zoals bij elke Miike geldt weer dat je gewoon erg open minded de film in moet gaan en je wordt beloond.

Volgende week nog maar eens een keer kijken denk ik.

Voor de pindakazers, het is nog niet aan te raden om op zoek te gaan, maar het was al wel te volgen, met de betrekkelijk brakke fansub.

Miike en filosofie. Het is al eerder gebeurt in Izo en in zekere zin Big Bang Love, maar deze films hadden ook beiden zoveel andere kanten, dat het meer een 'stukje' was van.

Het begint inderdaad met een flitsende opening. Apart, hoewel wel een beetje kitsch, blijkt het later erg logisch te zijn.
Logica en wetenschap in verband met het ontstaan van het heelal, iets wat vooral in het eerste deel erg theoretisch naar voren komt. Het leuke daarbij is, dat de alle theorieën, door de hoofdpersoon ook helemaal niet begrepen worden en dat zorgt voor leuke situaties.
De manier waarop zijsporen en achtergrond informatie word gegeven is misschien nog wel het leukst. Altijd is er wel een andere, gekke manier om dingen duidelijk te maken, een frisse afwisseling in een ietwat droog dialoogrijk gedeelte.

Bij het 2e gedeelte aangekomen (1e en 2e gedeeltes zijn wel vaker merkbaar bij Miike films), hebben we opeens minder dialoog en meer actie. Wat me daarbij opvalt, is dat in het dialoog gedeelte misschien wel meer creatieve momenten zaten, dan in dit deel. Veel 'spanning', veel ren en vliegwerk met reden, maar wat gebeurd er nu eigenlijk meer?
Uiteindelijk ook daar nog 3 grotere hoogtepunten in de vorm van de terugstuiterende brandblusser, die afketst van een raam, een naar beneden chrashende rockster en de sushi conversatie op een wel heel vreemd punt

Goed, dan heeft ie weer een genre gehad, namelijk dat van filosofie/wetenschap. Alweer wat anders en zo blijft het wel interessant natuurlijk.
Waar ik in hang is, dat Miike tegenwoordig een groter budget krijgt en dus voldoende de mogelijkheid zou hebben om eens HELEMAAL los te gaan met al zijn wilde ideeën. Nu zie je (crows zero, deze film) steeds nog duidelijk zijn stijl, wat dat ook mag zijn, maar zijn er altijd wel stukken die heel gestroomlijnd en normaal over komen.

Iets meer van verwacht.

Niet geheel eens met de eindconclusie van Inland Rabbit hierboven. Ook in Miike's eerdere film zitten erg veel sequenties die gestroomlijnd (misschien minder gelikt) en normaal zijn. Alleen waren zijn uitspattingen daar vaak wat geflipter.

Er zitten uiteraard weer Miike momenten in. De "Play" knop, die scene in het vliegtuig, het nummertje tijdens de finale ... leuke dingen, maar iets te weinig voor een film die toch dik 2 uur duurt.

Vond het "droge" gedeelte niet eens zo vervelend. Vind het zelf best interessante materie, die inderdaad vaak op nogal creatieve manier vormgegeven werd. Beetje jammer van de inderdaad erg brakke subs, maakte het volgen er niet echt makkelijker op, maar toch vond ik dit deel uiteindelijk nog het leukst. Ook trouwens erg gaaf, die Infinity opstelling.

Tweede deel is wat simpeler. Wat meer lawaai en meer actie, maar zonder echte Miike hoogvliegers. Nogal puberaal liefdesdrama in een wat ongewone setting. Slecht wordt het zeker nooit, maar je kan toch enkel wat meer verwachten van Miike. Verder absoluut geen problemen met het acteerwerk van Hayato Ichihara, vond hem net erg geschikt voor deze rol. Mitsuki Tanimura had daarentegen amper wat te doen en doet er ook niks meer mee.

Verre van eens met Mes dus.

't Is allemaal erg luchtig, hoewel de materie eigenlijk best zwaar zou kunnen zijn. Zeker goed genoeg om de gehele speelduur te boeien, doorheen de film zitten genoeg leuke elementen, maar ik had er mij toch iets meer van voorgesteld, zeker na de nogal positieve verhalen over het einde.

3.5*