La Vie Parisienne (1936)

Er bestaan er veel van : bewerkingen van "la vie Parisienne " van Offenbach...dit is er weer zo eentje en wel van auteur Siodmak. Niet meteen iemand die je met musicals associeert verder, niet geheel terecht want het jaar daarvoor was la crise est finie uitgebracht, kaskraker. Siodmak mocht het na dit succes nog eens in het genre proberen, en kreeg daarbij hulp van...Emeric Pressburger en Marcel Carné voor het scenario ! 3 auteurs in eendrachtelijke samenwerking, dat moest wel verkeerd aflopen, zou je zeggen.

Is natuurlijk ook zo, het betreft hier een erg ongeinspireerd spoedklusje. Ja, ook in die tijd al waren confectiefilms aan de orde van de dag, dit is wel een typisch voorbeeld. Het eerste half uur beloofde nog redelijk te worden, maar toen waren de ideeen schijnbaar op en volgt een uiterst suffige romkom, typisch voor die tijd. Romkom zeg ik, tot mijn verbazing geen musical, wat ik- gelet op de Offenbach inspiratie- toch verwachtte. Een semi- musical hooguit, er is weliswaar heel veel diëgetische muziek maar om de 1 of andere reden nergens een echt volwaardig musicalnummer, toch tamelijk bizar in een operette bewerking, zou je zeggen. Buitendien : Montenegro die er toch een Hollywoodcarrière als musicalsterretje- dacht ik- op had zitten, zingt hier niet 1 keer ! Misschien was het een financiële kwestie.

Al draait de film toch om haar amour fou met...een piepjonge Jorge Rigaud, playboy, geloof het of niet. Om dat en haar opa Dearly, een zgn. Braziliaan die om onduidelijke redenen met Spaans accent spreekt en zijn jeugd uit het belle époque wil laten herleven op seniele wijze. Sowieso tamelijk onuitstaanbaar bezig, die Dearly.

Overigens : zonder pedant te worden kunnen we zeggen dat je hier al een voorafschaduwing- haha- van Siodmaks latere werk kunt zien : men lette op de pre- noir scènes waarin Rigaud en Montenegro elkaar voor het eerst ontmoeten, bij nacht uiteraard, in het hotel. Wat wel een beetje weinig is om deze film aan te bevelen, die een uiterst slordige en afgeraffelde indruk maakt. Duidelijk van minder niveau dan la crise est finie, al was dat op zich ook niet meteen mijn ding.

À propos: de score is niet direct van Offenbach zelf, maar bewerkingen ervan door Jaubert. Ook de can can ja. Die zien we trouwens maar even, en zou zelfs de Hays code zijn gepasseerd !