I Love You Again (1940)

Ik ben bang dat ik in korte tijd één Powell/Loy-vehicle te veel gezien heb. Ik vond er niet veel aan; te hoog “Theater van de Lach”-gehalte en daar ben ik niet zo van. Andermaal gaat het niet goed in het huwelijk tussen William Powell en Myrna Loy. Wendde Powell in Love Crazy (1941) nog krankzinnigheid voor, in deze film gaat het over geheugenverlies. Het is allemaal een stuk minder subtiel dan ik gewend ben, maar het kan ook zijn dat ik het duo Powell – Loy een beetje moe ben op dit moment.

Als gevolg van een flinke klap op zijn hoofd is George Carey [William Powell], een meesteroplichter, in 1931 zijn geheugen kwijt geraakt. Sindsdien heeft hij een nieuw leven opgebouwd als Larry Wilson, een succesvolle, gerespecteerde maar stijve zakenman. Wanneer hij tijdens een bootreis een klap krijgt met een roeispaan nadat hij zijn dorpgsgenoot 'Doc' Ryan [Frank McHugh] probeerde te redden van verdrinking, herinnert hij zich weer wie hij was en is hij weer zijn oude zelf. Dat levert problemen op wanneer hij bij aankomst wordt opgewacht door "zijn" vrouw Kay [Myrna Loy]. George is daardoor gedwongen zich te blijven voordoen als Larry, maar dat levert ook kansen op wanneer hij ontdekt dat hij met de reputatie die hij als Larry heeft opgebouwd, een flinke slag kan slaan. Daarnaast doet George zijn best te voorkomen dat Kay haar voorgenomen scheiding doorzet, want hij valt (opnieuw) als een blok voor haar.

Typisch uitgangspunt voor een screwballcomedy en William Powell is in absolute topvorm, perfect bijgestaan door Frank McHugh als zijn partner-in-crime en beschermeling. Het scenario bevat meer dan voldoende hilarische momenten waarbij Powells expeditie als akela van een aantal fanatieke padvinders een absoluut hoogtepunt is. Myrna Loy geeft een vrij kleurloze vertolking, maar haar rol is dan ook wat oppervlakkig, Gezien de chemie die Powell en Loy duidelijk hadden in de Thin Man-films had zij een meer uitdagende en beter uitgewerkte rol verdiend. Geen Bringing Up Baby (1938) dus, maar niettemin zeer vermakelijk.

Geheugenverlies is hier een leuk uitgangspunt voor allerlei komische situaties waarin William Powell zich moet zien uit te redden om zijn ware identiteit niet prijs te geven die hij na 9 jaar weer heeft terug gekregen door een klap op het hoofd .

Powell doet het best leuk maar van mij had de tegenstelling tussen brave saaie sul en oplichter wel wat extremer gemogen , nu vroeg ik me af waarom zijn vrouw hem nog terug wou want qua karakter was hij eigenlijk nog steeds een beetje een sul .

Myrna Loy,s karakter wekt zeker in het begin weinig sympathie op en en ik vroeg me op een gegeven moment wel af wat hij dan in haar ziet, tot ze natuurlijk op het laatst omslaat maar dan is het eigenlijk niet echt geloofwaardig meer .