Kind Hearts and Coronets (1949)

Ik vond hem niet persé 'zwarter' dan bijv. The Ladykillers (1955), maar deze film was wel weer subliem. Alec Guiness was soms bijna onherkenbaar. Wat kan die man acteren! Heerlijke humor, lekker zwart. Ik hoop nog veel van dit soort films te ontdekken.

P.S. En ik heb een mooie nieuwe poster gevonden...

Erg leuke film.

Alec Guiness is fenomenaal! Ik denk dat hij dit een van zijn leukste films vindt. Moet haast wel.

Heel spijtig dat op de dvd die ik zag geen ondertiteling zat, zelfs geen 'for the hard of hearing'. Ik heb daardoor soms wat bijzinnen gemist.

Ik denk dat ik m pas echt ten volle kan waarderen als ik m met ondertiteling heb gezien. Ik heb dat toch af en toe nodig, heb soms moeite om het Brits te verstaan. Komt misschien door de bekakte uitspraak. Ik weet het niet. In recente films heb ik er geen last van. En/of het geluid bij oudjes is wat minder goed.

Ruime 3,5 sterren. Hoop op herziening met betere dvd release..

Sorry Wouters, maar ik kon hier vrij weinig mee.

Ik las net dat deze film zo veelgeprezen is om zijn zwarte humor. Nou, ik ben het allemaal niet tegengekomen in deze film. Killing voor deze film is dat de hoofdpersoon over geen enkel charisma beschikt. Hij weet geen aandacht vast te houden, hij is niet grappig en hij is ook niet eng. Daarvoor is hij veel te braafjes en te doorsnee. Hij leek teveel op een gewone burger, wat natuurlijk de bedoeling was. Overdag is hij een doodnormale vent en `s nachts ook. En daar wringt dan ook de schoen. Zijn gedrag had veel zwartgalliger gemogen. Ik kon zijn ingetogen gedrag niet rijmen met het dubbelleven dat hij leidde. Geef mij dan maar een Benoit Poelvoorde, veel explicieter in zijn dialogen en zijn mimiek. Daarbij ook veel groffer en nietsontziender in zijn gedragingen.

Tel daarbij op dat de film er visueel niet mooi uitziet en op muzikaal gebied een ramp is. Kermismuziek i.p.v. opbouwende, spanningopwekkende muziek. Nu kan kermismuziek wel passen bij een komedie, maar dat was het allerminst voor mij. Qua thriller wat geslaagder, al blijven de moorden allemaal veel te veel aan de oppervlakte hangen. Er gebeurt vrij weinig op het scherm, het gebeurt allemaal buiten beeld.

Het einde was wel goed gevonden. Maar eigenlijk had ik enorm veel moeite om deze film uit te kijken. Ik had mij ook veel meer voorgesteld van de dialogen. Maar ook die oogden mat. Nu, had ik wel een beetje het probleem dat Kappeuter ook ondervond. Normaal geen moeite met Engels zonder subtitels, maar hier zou het wel fijn geweest zijn. Al zou het denk ik weinig veranderen in mijn oordeel over deze film. 2*

Aardige film maar niet zoveel meer dan dat. Deze film uit de pakketservice maar eens bekeken na aanleiding van de discussie met Kappeuter bij het Hitchcock probeersel The Trouble With Harry. Duidelijk dat Hitch een beter oog voor cinematografie had want op dat gebied schiet deze film behoorlijk te kort (en ik ben sowieso geen liefhebber van studiofilms). Maar... over het geheel genomen is het plot interessanter en vind ik deze ook grappiger, alhoewel ik de humor toch een beetje aan de brave kant blijf vinden.

Aan de ene kant is het wel grappig die bekakte engelse adel en al die uiterlijke schijn met zo'n verdorven moraal maar aan de andere kant gaat dat wat saaiige onderkoelde me op de duur wel wat tegen staan. Ik had het leuker gevonden als er meer met het karakter van de moordenaar werd gedaan. De vrouwen in de film zijn ook niet bijster bijzonder maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door een jonge Obi-Wan Kenobi, erg leuk al die rollen die hij speelt.

Film heeft zeker zo z'n momenten maar een (komisch) meesterwerk zie ik er toch niet in. 3*

Kind Hearts and Coronets is een film met twee gezichten, of beter gezegd, met twee lagen. Enerzijds heb je die stijve en hautaine deftigheid die zo typisch is voor de Britten, met die formele preutsheid die de regisseur goed naar een meer poëtische droge humor weet te vervormen en die vooral in de dialogen en de maniertjes van de karakters te merken valt.

Anderzijds heb je onder de oppervlakte van de stijlvolle vorm, een verhaal dat ongeveer een gigantische tegenstrijdigheid is die zowel tot een satire als tot droogklotige situatietjes leidt. De adel wordt door de megalomane (lees: absurde) uitroeingspoging van de hoofdpersoon helemaal voor schut gezet als een bende wild en gevogelte dat onwetend afschoten kan worden. Daarbovenop komen haar gebreken ook aan de oppervlakte drijven en blijkt die berekendheid en goed fatsoen niets meer dan oppervlakkige schijn te zijn ( ze drinken te veel, ze hebben minnaressen, sommige zijn dom maar krijgen toch een goede job voor elkaar...). Het hoofdpersonage is volgens mij de verpersoonlijking van de lagere klasse, die, onrechtvaardigd behandeld, niets aan de buitenkant toont maar toch wraakgevoelens en haat koestert. Fantastisch rol van Dennis Price, die later nog met Jesus Franco(!) nog een lesbische(!!) vampierenfilm(!!!) zou maken... Alec Guinness is vooral geweldig in de rol van de pater en van Lady Agatha: we zien haar/hem niet zo lang in beeld, maar net genoeg om er een legendarisch grappige figuur van te maken!

Het einde zag ik trouwens helemaal niet aankomen en vond ik bovendien nog een leuke twist, om deze grappige film in schoonheid af te sluitenJa, want ik vond dit uitermate onderhoudende en erg grappige scherp zwarte satire

Enkele hilarische quote die het lezen waard zijn!

Sibella: Oh Louis! I don't want to marry Lionel!
Louis Mazzini: Why not?
Sibella: He's so dull.
Louis Mazzini: I must admit he exhibits the most extraordinary capacity for middle age that I've ever encountered in a young man of twenty-four.

The next morning I went out shooting with Ethelred - or rather, to watch Ethelred shooting; for my principles will not allow me to take a direct part in blood sports.

I was sorry about the girl, but found some relief in the reflection that she had presumably during the weekend already undergone a fate worse than death.

Knap hoor, dat Alec Guiness zoveel rollen had, maar dat is ook het enige waar deze film het van moeten hebben. Grappig en/of spannend is dit allerminst!

Wat een werkelijk verrukkelijke en amorele film is dit. Elke zin is raak, met name Price spuwt ze met verve in het rond. De opzet met de constant aanwezige voice-over had makkelijk verkeerd kunnen gaan, maar het irriteert geen moment. Vlot, komisch, heel erg sterk.

4*!

Een behoorlijke tegenvaller dit. Vooral het eerste uur is de film wat mij betreft maar zeer matig. Het laatste gedeelte van de film is dan gelukkig wel wat beter, maar echt goed wordt het nergens. Alec Guiness neemt behoorlijk wat rollen voor zijn rekening en dat is op zich knap, maar het had allemaal wel wat scherper en spannender gemogen wat mij betreft. De (zwarte) humor die in de film zit, kwam totaal niet over op me en op een paar schaarse momenten na werd het nooit echt leuk. Verder vond ik het hoofdpersonage ook niet zo boeiend. Ik had gehoopt op een wat cynischer en scherper personage, maar het bleef allemaal te gewoontjes. Ook de muziek voegde vrij weinig toe aan de film, niet slecht, maar ook zeker niet geweldig. De cinematografie is dan op sommige momenten nog wel goed, maar ook die heb ik dergelijke films uit deze tijd al veel beter gezien. Een misser wat mij betreft en gezien de score ook duidelijk een film die mij dan blijkbaar niet ligt.

2,0*

Eindelijk herzien met ondertiteling.

Is er een komedie die Britser is dan Kind Hearts and Coronets? Gelukkig is die remake met Will Smith en Robin Williams er nooit gekomen. Niet zozeer omdat deze film niet te remaken valt, maar omdat Smith en Williams niet bepaald Brits zijn en zonder zijn pure Engelsheid is het gewoon geen Kind Hearts and Coronets meer. Misschien een andere vermakelijke komedie over een seriemoordenaar die een familie uitmoord, maar het wordt hoe dan ook echt iets anders.

Als we ooit aan buitenaardse wezens willen uitleggen wat Groot-Brittannië nou precies is dan kun je met deze film gewoonweg niet missen. Het zit hem in de klassenstrijd, wat op zich geen vreemd begrip is buiten Engeland, maar hier in zijn echt Britse vorm te vinden is. Het zit hem in de stiff upper lip. Die is zo belangrijk dat in verhouding onbelangrijke gebeurtenissen zoals moord en hartzeer niet mogen voorkomen dat die bovenlip zijn stijfheid verliest. En uiteraard zit het hem in het zeer Britse gevoel voor ironie. Daar barst deze film van. Uiteraard het einde waarin Mazzini gearresteerd wordt voor een moord die hij niet gepleegd heeft en nog later dat hij zijn memoires laat liggen (blijft een valse noot voor mij, maar het is een film van de jaren '40). Maar er is meer ironie. Zo is het toch opmerkelijk dat Mazzini de grootste (en eigenlijk enige) gentleman met adelijk gedrag is in de film en dat hij nooit uit zijn rol valt, wat er ook gebeurt; ondanks dat hij natuurlijk voor de lagere klassen staat. Zijn speech voordat hij de hertog vermoord is even ironisch, als hij de hertog en zijn familie ervan verwijt alleen om hun naam te geven, terwijl zijn moeder uit de familie gezet werd omdat ze voor liefde koos. De ironie is dat Mazzini hetzelfde doet als de familie D' Ascoyne en daarmee minder op zijn moeder lijkt dan op de rest van de familie.

Kind Hearts and Coronets is een komedie die voor mij nergens echt hilarisch wordt, maar zoals ik in mijn eerste recensie al schreef meer lijkt te gaan voor een geamuseerde gniffel. Een ondeugende gniffel moet ik zeggen. Het is een film die sterk steunt op dialogen en op de acteurs en gelukkig zit het daarmee meer dan goed. Guinness is natuurlijk erg leuk in al die rollen, al blijft het jammer dat ze allemaal bij elkaar nog nauwelijks 20 minuten schermtijd krijgen. Het deert niet, want Dennis Price en Joan Greenwood zijn eigenlijk nog beter dan Guinness hier en vormen het charmante, duivelse hart van de film. Price heb ik verder weinig gezien, maar de rollen van Greenwood zijn altijd een plezier.

Helemaal perfect vind ik de film niet. Vooral in de eerste helft sleept hij soms wat en misschien was het nog beter geweest als er een regisseur aan het project verbonden was die niet zo'n onzichtbare stijl had (waarom ik deze film in mijn eerste recensie mooi geschoten noemde is me nu een raadsel, het is erg gewoontjes). En er is het eerder door mij aangehaalde einde. Maar ach, het zijn kleine foutjes in een verder erg leuke film.
4* blijven staan.

Lekkere over-the-top Britse komedie waarin seriemoord en humor een prettig geheel vormen. Nog zo goed als niet gedateerd en een voorbode van wat allemaal nog zou komen (Monty Python, The Young Ones, Ricky Gervais, The Thick Of It etc.)

Aardige misdaadkomedie waarin een man een groot aantal familieleden vermoordt om Duke of Chalfont te kunnen worden. Price acteert prima en zet een zeer behoorlijke rol neer. Dat Guinness maar liefst acht rollen voor zijn rekening neemt heeft niet echt meerwaarde. Niet een film om bij te schaterlachen, maar de humor is wel duidelijk aanwezig. Kind Hearts and Coronets verveelt geen moment en de slotscène is bovendien erg goed gevonden.

Pfffrt.

Kan het stoffiger dan dit? Ik vraag het me eigenlijk af. Je kan het eigenlijk amper een film noemen, het is vooral één grote vertelling met toevallig wat beelden bij. Alles, maar dan ook alles wordt haarfijn uitgelegd in deze film. Ik werd er na een tijdje wat moe van.

Ook vooral omdat het nogal een duf verhaaltje is. Ik lees hier dat het een bijtende zwarte comedy zou moeten zijn, ik zie vooral Britse stijfheid met een klein amoreel randje. Dat wordt dan misschien een beetje uitvergroot door de sufheid van de rest van de film, maar da's amper positief te noemen.

Het duurt ook allemaal best lang, daar waar het een aardig voorspelbare film is. Halverwege had ik het wel weer gezien met deze "klassieker", maar blijkbaar hoorde men zichzelf graag spreken in die tijd en wordt het allemaal nodeloos gerokken. Nu weet ik in ieder geval waar de term "talkies" vandaan komt.

1.0*

Wellicht de beroemdste titel uit de hele uitgebreide Ealing-catalogus. Anno nu wordt Kind hearts and coronets vermoedelijk vooral herinnerd vanwege de gimmick van acht verschillende rollen van Alec Guinness, maar wat mij bij herziening vooral opvalt is de literaire en bloemrijke voice-over van de hoofdpersoon Louis Mazzini, één van de weinige keren waarin die kunstgreep niet alleen nuttig is maar zelfs ook wezenlijk wat toevoegt. In de reclamecampagne zal de meeste aandacht uitgegaan zijn naar de achtvoudige verkleedpartij van Guinness, maar centraal in de film staat toch Dennis Price wiens enigszins hooghartige mimiek perfect past bij deze rol. "I am a second-rate feature actor. I am not a star and never was. I lack the essential spark," schijnt hij ooit over zichzelf gezegd te hebben, en in de rest van zijn 151 titels tellende filmografie staan ook maar weinig aansprekende films, maar in ieder geval vanwege déze film zal hij toch herinnerd worden – ik neem aan dat de necrologieën bij zijn dood in 1973 Kind hearts and coronets als eerste (en misschien zelf énige) noemden, en terecht. Een film die door sociale lagen, lokaties en personages zweeft en daarbij z'n tijd neemt, maar al die tijd wordt uitstekend besteed – dit is geen film om er even doorheen te draaien. Voor de fijnproever.

Erg geboeid gekeken naar deze Britse misdaadklassieker. Nuja, de sfeer van een misdaadfilm is nimmer aanwezig, hoewel er tal van eliminaties plaatsvinden. De film kent een luchtig tot humoristische insteek en dat op die typische Britse manier. Genre still upper lip humor, stijfjes en satirisch, maar best wel effectief. Niet voor niets wellicht dat Louis net werd veroordeeld voor een moord voor iets dat hij nu net niét heeft gedaan in tegenstelling tot alle andere moorden waar geen haan naar gekraaid heeft.

Ook de voice-over vond ik best prima en kwam goed tot zijn recht om de gebeurtenissen te kaderen of de gedachtegang van Louis te ontwarren. Ook de dialogen waren sterk en Price doet het dan ook voortreffelijk. Ook fijn om die high British society met een satirische blik van nader te bekijken. Het leuke is gewoon dat je sympathieke hebt voor de onfortuinlijke Louis en je hoopt dat hij beetje bij beetje zijn doel nadert hoewel niet alle obstakels zomaar vervelende klieren waren (de fotograaf of zijn werkgever om er maar twee te noemen).

Deze Kind Hearts and Coronets is toch een tegenvaller geworden, ondanks een leuk uitgangspunt. Hetgeen waar de film voor een groot stuk om moet draaien, zijn de moorden van Louis Mazzini, maar eerlijk gezegd vond ik ze over het algemeen te flauw en niet interessant genoeg. Hier kon volgens mij toch meer mee gedaan worden, zoals de generaal die sterft door een bom in een pot kaviaar, vond ik nogal simpel uitgevoerd.

Het einde vind ik dan weer wel goed uitgewerkt met Mazzini die gevangen genomen wordt voor iets wat hij niet gedaan heeft, terwijl hij met alle andere moorden wegkomt. Ook de memoires met de onthullingen van de moorden die achterblijven in de cel voelt perfect aan als einde voor deze film.

Een ander probleem waar deze film mee kampt, is de hoofdrolspeler Dennis Price. Ik vond hem niet charismatisch genoeg en te saai om de hele film te dragen. Hij is niet humoristisch genoeg op de momenten dat de zwarte humor naar voor zou moeten komen en hij was niet eng en dreigend genoeg op de momenten van de moorden. Ook de voice-over wordt te vaak gebruikt en wordt wat eentonig na verloop van tijd.

2*

Intelligent geschreven en soms komische genremix die allerlei uitgangspunten kiest en daarmee zonder twijfel een ambitieus eindresultaat op tafel zet. Dennis Price zet daarbinnen een overtuigende, alhoewel soms ietwat gespeelde hoofdrol neer. Hij houdt zonder moeite de aandacht vast, maar wekt links en rechts toch de indruk dat zijn personage te nadrukkelijk van papier komt. Het verhaal zelf bevat verder genoeg inhoud om een speelduur van 106 minuten volledig te vullen, alhoewel het tempo soms onevenwichtig oogt. Vanuit regisseur Robert Hamer wordt er namelijk veelvuldig gekozen om allerlei verschillende ideeën, genres en invloeden in hoog tempo bij elkaar te voegen, maar die gaan niet altijd even goed samen Wellicht dat Kind Hearts and Coronets ook enigszins is ingehaald door moderne techniek, maar het blijft zeker kwaliteit.

Leuke komedie, een van de bekendste 'lijstjesfilms' die ik nog niet gezien had. De Ealing studio roept bij mij nou niet direct warme gevoelens op, dus was een beetje bang dat dit me niet zou liggen, maar het duistere verhaal in combinatie met de onderkoelde Britse humor werkt perfect. Price is dan misschien wat kleurloos, het past wonderwel bij zijn rol van opportunistische kwast. Guinness is ook erg goed in al die rollen - meestal vind ik dergelijke gimmicks eerder vervelend (Mel Brooks en Eddy Murphy come to mind), maar hier werkt het. Knap gedaan. Wie ook zeker genoemd mag worden is Joan Greenwood, heerlijke rol. Het einde is lekker ironisch, al had hij natuurlijk gewoon kunnen zeggen dat hij wat vergeten was in zijn cel en zijn manuscript kunnen ophalen- en wie weet doet hij dat ook en leeft hij nog lang en gelukkig met Edith, of Sibella, of allebei.