Chelovek s Kino-Apparatom (1929)

Ik zie niet in hoe je de term 'braaf' op deze film toe kunt passen. Wat zou er extremer of gedurfder kunnen dan?

Met propaganda heeft dit toch niet veel te maken? Dit is zo'n stadsdocu (de officiele term voor zoiets ben ik even vergeten), die indertijd over de hele wereld gemaakt werden. De film bevat geen onderwerp die je zowel gedurfd of braaf zou kunnen noemen.

Een stadssymfonie.

Is dit een soort Russische variant van de Duitse documentaire Berlin: Ein Sinfonie Der Grossstadt?

Lijkt me meer dan plausibel, hoewel ik de docu die je opnoemt nog niet heb gezien. De montage zal naar alle waarschijnlijkheid wel een stuk sterker zijn in deze film, omdat de Russen daar in die tijd de echte voortrekkers van waren. Zo zie je bv. enkele mooie voorbeelden van symbolische of metaforische montage.

Nuancering is ook nog dat The man with the movie camera beelden uit Moskou vermengt met andere steden (o.a. Kiev) en je het dus als een variant op de stadssymfonie kan beschouwen.

Soit, eerst maar eens Berlin: ... bekijken, en dan kan ik pas een vergelijking maken.

Ik ben zeer benieuwd naar deze Stadssymfonie, ik heb hem namelijk vandaag gekocht.

Berlin: Ein Sinfonie Der Grossstadt is ook zeker aan te raden.

Zojuist gezien en het moet toch gezegd worden, het is een zeer indrukwekkende symfonie! Er worden ( voor die tijd) bijzondere filmtechnieken gebruikt, wat mooie beelden oplevert. Bijv. De uit zichzelf bewegende camera en ook de cameraman die uit een glas bier komt. Erg mooi gedaan!

Bij de muziek had ik gemengde gevoels, ik had bij de dvd drie muziek opties, en had maar de muziek genomen die het dichtst bij het orgineel ligt: 'The Alloy Orchestra'. Maar The Alloy Orchestra past in de film ook een soort synthersizer deuntjes toe wat niet altijd even goed onder de beelden tot zijn recht komt. Maar over het geheel gezien was het wel sfeervolle muziek.

Ik heb erg genoten van de documentaire en krijgt 4,5*

Hopelijk komt er ook eens een mooie uitgave van Berlin: Ein Symfonie Der Grossstadt, want ze zouden mooi naast elkaar kunnen staan.

Aan de ene kant is dit dus inderdaad een docu, maar wel een van de experimentele soort. En ik moet zeggen dat hij prachtig was, bij sommige shots had ik niet het idee dat het uit 1929 kwam. Ook de editing was soms zelfs briljant te noemen, ik kan me namelijk niet een andere silent film bedenken die zulke hyperactief geëdite scenes had.

De versie die ik zag was voorzien van muziek van Michael Nyman en ik vond het prachtig. Ben sowieso een liefhebber van Nyman's werk wat hij deed met Peter Greenaway en dit klonk bijna identiek, soms gejaagd en soms kalm. Schitterend.

4*

Lekker hoor, die keisnelle montage, waardoor MTV later vast geïnspireerd werd. De sportbeelden konden mij natuurlijk het meest boeien.

Chelovek s Kino-Apparatomo is even frivool en subtiel als ambitieus en groots. Bijwijlen niets meer dan een fenomenale film die bijna voorkomt als een modernistisch werk van Kazimir Malevich. Speels in montage, vaak groots in zeggenschap. Daar helpt de erg mooi score van The Cinematic Orchestra zeker bij, die vooral bij aanhef een melancholieke sfeer neerzet en een climax vaak enorm lang weet vast te houden, pure ontroering ten gevolge! (Gedurende de sportsequentie vond ik het direct bakken minder, maar soit.) Schitterend hoe de cameraman en zijn camera worden betrokken in de film, hoe ze deel uitmaken van het stadsbeeld, het maakt de film nog gepassioneerder.

Een stadssymfonie die monumentaal oogt, maar tezelfdertijd erg humaan blijft.

Prachtige film die ik gezien heb met live muziek (eigen compositie) van Buscemi & Band - eerlijk gezegd kan ik me daardoor ook niet voorstellen dat hij even veel indruk zou gemaakt hebben als zij de muziek niet verzorgd hadden. Ben geen fan van Buscemi of zo, maar voor die voorstelling heeft hij een klein meesterwerk afgeleverd, dat de kracht van de film enkel heeft doen toenemen.

De vergelijking met Berlin... is snel gemaakt, maar valt zeker in het voordeel van deze film uit: montage is veel gedurfder en interessanter, meer experiment, meer expressionisme. Een ervaring.

Ben inderdaad best eens benieuwd naar de soundtrack van Buscemi voor deze film (al ben ik evenmin fan).

Ik heb The man with the movie camera reeds bekeken met de drie soundtracks die op dvd terug te vinden zijn:

-Michael Nyman

-Cinematic Orchestra

-Alloy Orchestra

De score van Michael Nyman vond ik tot nu toe veruit de beste!

Volgens wikipedia moeten er ook nog dvd's te verkrijgen zijn met een score van 'In the nursery', maar deze heb ik nog niet gevonden.

Ook nu nog verbluffende film met een enorm arsenaal aan technische innovaties. Special effects alleen echter maken geen film, maar de manier waarop ze door Vertov in deze (experimentele) documentaire zijn toegepast is gewoon fascinerend.

De film heeft geen verhaal of plot, maar doet meer dan alleen registreren. Vertov laat zien hoe de camera, als plaatsvervanger voor onze eigen ogen, de werkelijkheid ziet, maar deze ook vervormt. Door de montage van beelden die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, krijgen diezelfde beelden in verschillende montages steeds weer een andere betekenis.

Door de camera regelmatig in beeld te brengen - en ook te tonen hoe de camera gebruikt wordt, wordt dit idee nog eens versterkt.

Mooi beeld ook van het leven in Rusland onder het Sovjet bewind. Soms misschien iets te mooi, waardoor het propaganda element een beetje de overhand krijgt. Ook hier weer een (bijna subliminal) koppeling van beelden van mensen aan beelden van moderne machines, waardoor het beeld van de Sovjet Unie als moderne vooruitstrevende maatschappij behoorlijk wordt aangedikt.

Toch maar eens herzien deze film, maar ditmaal niet met live muziekbegeleiding, maar op dvd, met muziek van Nyman. Een verbetering moet ik zeggen. De eerste maal zag ik de film terwijl een pianist er een slaapmelodietje bijspeelde. Nymans soundtrack houdt gelukkig wel rekening met de film.

Maar het is niet alleen de muziek die de film nu beter voor me maakte. Ik ging ditmaal meer mee met het experiment en vooral ook het ritme van de stad die Vertov toch vrij goed en uniek weet te treffen. Daarnaast kreeg ik nu een vreemd gevoel van nostalgie bij de film en ook een bewondering voor het feit dat het überhaupt mogelijk is om dit op deze manier gemonteerd te krijgen. Dat moet toch een hels karwei zijn geweest.

Ik verhoog naar 3,5*

Dat is volgens mij deze.

Ik ken de soundtracks van Nyman en TCO niet, maar evenals de reviewer vind ik die van ITN wel mooi

Wonderschone shots, visuele krachtpatserij. Zorgvuldig gekozen standpunten, mooi en associatief en veelomvattend. Niet minder dan geniaal. Bijvoorbeeld op een trein, onder een trein, in een rijdende auto, op een kabelbaan. Ook de post-productie, het cutten, is een kunstwerk op zich.

Een jaren twintig film met een ongekend snelle montage. Erg knap gedaan, en daarnaast zijn de beelden bij tijd en wijle ook mooi. Desondanks wordt het nergens indrukwekkend. Wel is het leuke om te zien hoe zowat alles wat een stad en mensen beleven in een dikke 65 minuten is ingevoegd. Qua doen en laten van de mens kun je het zo gek niet bedenken of het is in deze film te zien. Persoonlijk vond ik de sportsequentie het hoogtepunt van de film. Mooie beelden van de strijd van de mens om hun grenzen te verleggen. Iets wat deze film destijds ook deed op het gebied van cinema, al had ik me er persoonlijk iets meer van voorgesteld.

3,0*

Vind dit nog steeds het voorbeeld van hoe uniek een documentaire kan zijn.

Veelbesproken? Ja. Uniek? Mwah. Saai? Best wel eigenlijk. Allemaal erg knap gedaan natuurlijk, maar wat gebeurd er nu eigenlijk. En wat wordt er nu helemaal vertelt? Bar weinig...

Deze film was zijn tijd gemakkelijk 30 jaar vooruit! De beelden lijden soms wat aan slijtage, maar het zwart - wit contrast is goed behapbaar. De vele uiteenlopende sfeerimpressies van Moskou gaven mij een fijn gevoel van een levendige stad, die baadde in bedrijvigheid.

De muziek sloot naadloos aan op de beelden in de zin dat ze voor een extra dimensie zorgden door spanning te genereren. Ik vond het een goede keuze om muziekstukken zo `n 4 minuten de ether in te slingeren om ze daarna weer te vervangen door tegengestelde muziek, zo was er een perfecte balans tussen opwindende en rustige muziek. Een film die voor mij zonder muziek stukken minder zou slagen.

Ik vond het ook best droog om te zien hoe de cameraman zijn statief steeds met zich meesjouwde. De finale was trouwens echt groots, het montagetempo in de laatste 5 minuten was ongekend hoog en niet zonder doel, het zorgde voor maximale betrokkenheid en een hypnotiserend effect. Ik kraaide het in ieder geval uit van genot! Een spannende, revolutionaire film! Dikke 4*

Echt een punt maakt het niet, maar dat neemt echter niet weg dat dit een vrij fascinerend werkje is met een voor die tijd ongekend inventieve montage. Slow/stop- motion, fast forward, freeze frames en meer van dat soort kunstjes, ik wist niet dat dat in die tijd al mogenlijk was. Wat we kregen te zien was inderdaad vrij simpel en ontschuldig maar daar heb ik me verder niet zo aan gestoord. Wel jammer dat het pas op de helft helemaal los ging, de beelden daarvoor vond ik niet veel soeps namenlijk.

De score van Wyman is vrij bombastisch maar werkt wel erg goed onder de beelden. Zonder zou het een stuk minder indrukwekkend geweest zijn vrees ik. Al met al vind ik het toch een geslaagt experiment. De invloed op latere klassiekers is ook groot. Leuk om te zien waar een Koyaanisqatsi de mosterd vandaan heeft gehaalt bijvoorbeeld.

3,5 sterren

Een camera filmt een camera. Maar meer dan dat. Tegelijk wordt ook de filmvertoning, de montage, eigenlijk het hele proces van filmmaken gefilmd. Sterk idee en het levert mooie cinemamomenten op. Niet in de laatste plaats door de stijl van Vertov. Sowieso de prachtige montage natuurlijk, maar ook technieken als hand-held, allerlei trucage en volgens mij zelfs eenmaal racking focus. Verder geeft The man with the movie camera een boeiend tijdsbeeld, hoewel het ook wel eens wat inzakt of teveel herhaalt. De film maakt z'n klassiekerstatus in ieder geval waar. 3* van mij, en dat is voor een verstokte liefhebber van 'het verhaal' helemaal niet slecht. Misschien nog eens met muziek proberen.

Deze docu vandaag gezien dit nav een uitstekende recensie in het boek "1001 films, de meest spraakmakende films aller tijden".

Wel, ik kan je dit zeggen; voor mij was dit misschien niet de meest spraakmakende film aller tijden maar in ieder geval wel de meest spraakmakende stadsdocu aller tijden, die vooral door de gebruikte filmtechniek zijn tijd ver vooruit was. Nog nooit heb ik zulke mooie impressies van het stadsleven gezien als in deze tijdsloze docu. Misschien kwam dat ook omdat het een zwijgende docu was. Als geluidsdocu zou hij volgens mij alleen maar minder geweest zijn. De beelden zeggen immers genoeg. Als geluid is de begeleidende muziek, in deze versie van het Cinematic Orchestra meer dan voldoende.

Dit film/docu meesterwerk zou ook min of meer de zwanenzang zijn van de Russische experimentele cinema in het Stalin tijdperk. Met het door Stalin opgedrongen socialistisch realisme in de beginjaren dertig was het met dit soort revolutionaire films/docu's in Rusland voorlopig gedaan.

5,0*

het is zéker aan te raden om deze film (ook) met de commentary track op DVD te kijken. Ik denk soms wel eens bij het zien van moderne actie/thrillers: hoe zou een publiek van pakweg 80 jaar geleden dit soort films zien, zouden ze de informatie dichtheid en het tempo kunnen bijbenen? Maar na het herzien van deze film met de commentary track kan ik ook van mezelf afvragen hoe ik naar films kijk, omdat veel dingen die door de commentator worden aangewezen en uitgelegd de eerste keer bijna volledig langs me heen zijn gegaan. Gelukkig sluit de commentary af met de bewering dat de film opzettelijk cryptisch is en vaker bekeken moet worden

De film is technisch zeer goed gemaakt, maar dat deze zijn tijd ver vooruit zou zijn vind ik overdreven. Abel Gance hanteerde in Frankrijk in dezelfde tijd even indrukwekkende edditing technieken, en méér. En ook de stop-motion was niet uniek, kijk maar naar de films van Starewicz bijvoorbeeld.

De edditing is zeker muzikaal, maar het is geen documantaire over de grote stad of een zgn stadssymfonie. Het is een experimentele film die gaat over film, waarneming en werkelijkheid. Hoe de camera de werkelijkheid verdraaid (op vele manieren geillustreerd in de film, wederom met dank aan de commentary track) en daarom het vastleggen van de waarheid voor een documantaire maker ondermijnt. Dit pamflettistisch aspect van de film kreeg destijds blijkbaar veel kritiek en ik kan me ook niet echt vinden in iemand die de taal van de cinema, die met veel verve wordt gedemonstreerd, aanvalt omdat ze niet zou voldoen aan een wat mij betreft onzinnig ideaal van pure werkelijkheid. Als de film me iets meer had geraakt of iets meer had gegeven dan uitmuntend technisch vakmanschap, dan was mijn score wel hoger geweest, maar dit blijft toch een enorme aanrader!

interessant puntje nog. Op een gegeven moment komt er een figuurtje voorbij dat een facist moet voorstellen en om dit te symboliseren is er op dit figuurtje een hakenkruis geschilderd. Ik wist niet dat dit symbool al zó ver voor WOII een symbool was voor het fascisme!? weer wat geleerd.

Hoort bij deze film ook een (later toegevoegde) soundtrack? Zo ja, is de film met of zonder de soundtrack aan te raden?

Ik heb hem met de Michael Nyman soundtrack en die vind ik prachtig. De muziek deed me denken aan de muziek die hij maakte voor Peter Greenaway en ook aan films als Powwaqatsi (niet van Nyman, maar van Philip Glass).

Met soundtrack is absoluut te verkiezen. Er zijn maar liefst 4 verschillende (zie berichten hierboven); persoonlijk vind ik die van Nyman de beste (maar ben dan ook wel fan van zijn werk). Deze heeft toch het meeste dynamiek en sluit bij momenten echt naadloos aan bij de montage.

Bedankt voor de reacties. Dan ga ik wel voor de Nyman-versie.

Iemand enig idee waar deze te krijgen is ? (voor een redelijk prijsje)