La Belle et la Bête (1946)

Tja, weer zo'n gouden ouwe klassieker. Josette Day en Jean Marais en de rest v.d cast (die 2 heerlijke slechte zusters) leveren knappe rollen af. Het hele wereldje van Het Beest wordt erg mooi voorgesteld met het geweldige gebruik van kaarsen in de film. De film verveelde geen moment en werd naar het einde alleen maar mooier en beter.

4* met een grote kans op verhoging. Jammer dat zo weinig mensen deze film gezien hebben. Bestel die prachtige Criterion-Uitgave maar

Ik vond soms de Disney-versie beter .

Een visueel prachtig sprookje, van de hand van Jean Cocteau.

Naast de prachtige decors, effecten en kostuums valt ook het goede spel op van Jean Marais en Josette Day.

In vergelijking met de andere films van Cocteau (vooral de Orphee trilogie) is dit een zeer toegankelijk filmpje, maar net zoals de andere films boordevol poëzie.

Zeer mooi!

4*

Jean Cocteau weet dit schitterende verhaal in al haar glorie te vertellen. Ik was bijzonder gecharmeerd van de schitterende opbouw en de waanzinnige fantasie (ook in effecten) omtrent het kasteel. Het monster zier er geweldig uit en zijn ontwikkeling is bijzonder meeslepend. Ik heb in films weinig liefdesverhalen gezien die zo ongeloofelijk effectief uitpakken. Het is duidelijk waar de Disney-versie haar inspiratie vandaan heeft gehaald. La Belle et la Bête is een waanzinnige film. Een ongelooflijk sterke tragedie en één van de toppers binnen het fantasie-genre.

Best een mooie film dit over het alom bekende verhaal van Belle en het feest. Het verhaal kende ik natuurlijk al, maar toch was het wel aardig om te volgen. Wat me opviel is dat het beest hier erg goed neergezet en gespeeld wordt. Ook de make-up van het beest ziet er erg authentiek uit.

Verder werd ik vooral verrast door de overtuigende effecten, die zeker voor die tijd gewoon erg goed te noemen zijn. Het is op sommige momenten zeker een magisch sprookje, alleen werd ik er verder niet zo heel erg door geraakt. Maar een knap gemaakte film, dat moet ik toegeven.

3,5*

Eerste film van Cocteau voor mij en viel me toch wat tegen. Natuurlijk was ik vooral ge-enthousiasteerd door de hoge score hier..

Verhaal was me al bekend en weet wat er stond te wachten. Cocteau had ik in mijn hoofd als een surrealist die veel aandacht aan decor en kostuums schenkt; ook dit klopte. Maar daar leek het ook wel te eindigen. De film kent hele mooie effecten en details in het decor en de omgeving zijn steeds heel mooi uitgewerkt, evenals de kostuums van de karakters met natuurlijk la bête als hoogtepunt. Acteerwerk daarentegen was zeer matig en dan met name van la belle, die af en toe weg leek te dromen uit haar rol. Ook buiten dit alles weet Cocteau niets extra's toe te voegen en dat vond ik jammer.

Sfeervol gebeuren, met een paar leuke typetjes en best een acceptabel beest. Het geheel doet wat kinderachtiger aan dan ik had gedacht (iets waar de openingstitels al voor 'waarschuwen') maar het verhaal rond de familie van Belle en haar keuze om bij het Beest te gaan wonen was animerend genoeg om geboeid te blijven kijken.

Helaas viel het slotkwartier wat tegen, ik verwachtte nog een behoorlijke showdown tussen het Beest en de burgerlui (zit dat soms in de tekenfilmversie?) en het plotsklapse einde kwam redelijk uit het niets. Desondanks genoeg moois gezien om de film aan te kunnen raden. Met name de slowmotion-beelden bij het binnentreden door Belle van het kasteel deden even de adem stokken.

3*.

Mooie sfeervolle film. Regisseur Jean Cocteau nooit gekend, maar deze eerste kennismaking is aangenaam. Zelf moest ik er af en toe eventjes inkomen op een paar momenten. Opzet, decors, kostuums en make up, allemaal prachtig. Het beest zag er ook goed uit. Alleen heeft de film me niet een grootste indruk gegeven. Alhoewel het einde er zeer mooi uit zag. Er zit geen vrolijke pratende kaars, klok of theepot in. Wel Fantasy natuurlijk. Maar de Disney film me toch meer gefascineerd. Maar verder is dit zeker een goede film. 3,5.

Een zeer bekwame verfilming van het sprookje; met veel aandacht voor de huiver. Van de films die ik van deze schrijver ; dichter, tekenaar en cineast heb gezien is het voor mij wel een van de mindere. Maar het is een GROTE cineast dus het resultaat is gewoon zeer goed te noemen. Het is een film die het meer dan verdient gezien te worden maar wat mij betreft niet gelijk een aanrader.

Toch iets meer van verwacht.

Gekeken nadat ik Gans' "versie" eerder dit jaar in de bioscoop zag. De film volgt hetzelfde originele verhaal, alleen dan een beetje ingekort zo lijkt het. Moest wel even zuchten in het begin toen ik het introductietekstje van Cocteau voorgeschoteld kreeg, dit soort handleidingen van de regisseur hoeven voor mij niet echt.

Het verhaal stelt nog steeds niet zo heel veel voor, ook het acteerwerk was iets te theatraal. Ik begrijp verder dat sommige mensen een broertje dood hebben aan CG, maar het beestenpak dat doorheen deze film hobbelt is toch ook niet meteen het hoogtepunt van maquillage en special effects.

Het was vooral uitkijken naar het fantasy gedeelte van deze film en dat had wisselend succes. Het is bij momenten sfeervol genoeg, maar toch had ik het nog iets weelderiger verwacht. De poster doet misschien ook op iets teveel hopen, dat soort visuele rijkdom komt jammer genoeg niet echt terug in de film zelf. Wel wat leuke en geslaagde effecten, maar dat komt allicht ook omdat het vaak erg donker oogt, dat maskeert toch net iets makkelijker.

Maar voor een oudje vond ik het nog best te doen. Vlot tempo en een sfeervol middenstuk, maar alles buiten het kasteel was iets teveel behang en niet echt van hoge kwaliteit.

2.0*

Bij hoge uitzondering is dit een film waarvan ik het jammer vind dat ie zwart-wit is opgenomen. Ik vermoed dat deze poëtische creatie van Cocteau beter tot zijn recht zou zijn gekomen met kleurrijke settings. Het is nu visueel best fraai, maar toch…

Door velen beschouwd als een meesterwerk, maar dat heb ik er eerlijk gezegd niet aan af gezien. Dat kan echter evengoed aan mij liggen.

Mooie stijlvolle adaptatie van het bekende sprookje.
Cast is prima, met koele schoonheid Josette Day als Belle. Ik kwam er pas later achter dat Marais een dubbelrol speelde als Beest en Avenant, en hij weet voldoende dreiging mee te geven aan het Beest, dat tegelijk een tragisch figuur is. Als Avenant zou hij dan, in tegenstelling tot het Beest, een slecht hart moeten hebben, maar dat vond ik wel meevallen. Hij was hooguit een beetje een flierefluiter. Verder mogen de valse zussen genoemd worden, geweldige krengen, die tegen het einde nog suggereren Belle aan te geven bij de Kerk als zijnde heks.

De scenes op het betoverde kasteel zijn mooi. er was kennelijk weinig budget, maar dat wordt prima opgelost door de bewegende standbeelden en armen als kandelaars- simpel maar effectief. Een enkele scene was prachtig: als Belle in slow motion onder stemmige muziek het kasteel binnenstormt- schitterende scene, jammer dat er te weinig van dat soort momenten waren. Muziek viel verder op in positieve zin, vaak worden oudere films ontsierd door een erg aanwezige soundtrack, dat viel hier alleszins mee.

Het einde is wat plotseling en vereist enige affiniteit met de sprookjeslogica, echt duidelijk hoe de vork nou in de spreekwoordelijke steel zit werd het me niet.

Naar deze film was ik erg benieuwd, zeker in vergelijking met de versie Panna a Netvor van Juraj Herz, die ik erg goed vind.

Ook deze versie is fraai, zeker voor zijn leeftijd. Ik ben het wel met Fonzzz002 een dat het verhaal wel wat krakkemikkig is en de handelingen van de hoofdpersonen niet erg logisch overkomen. Een ander minpunt vond ik toch wel de af en toe erg aanwezige muzikale score. (Edit: grappig. Ik lees hieronder Flavio's totaal afwijkende mening hierover!).

Zelf had ik ook nog wel graag een wat betere afwikkeling van het plot willen zien zoals: wat gebeurt er met die nesten van zussen? Ook waren de rollen van sommige bijfiguren (de broer en zijn vriend?) onduidelijk en die hadden wat mij betreft wel mogen worden weggelaten. Maar wellicht zaten die ook in het originele sprookje?

Een meer dan behoorlijke adaptatie van het bekende sprookje en een duidelijke inspiratiebron voor de vele remakes die zouden volgen. Cocteau begint met een aanmaning tot 'suspension of disbelief' en vraagt het publiek om onze kinderlijke naïviteit op te diepen, al was het maar voor anderhalf uur. De meest interessante scènes spelen zich af in het magische kasteel, alwaar het beest als een kluizenaar wacht op de ware liefde. Er heerst een dromerige sfeer die via verschillende originele technieken tot stand wordt gebracht. Reverse motion, slow motion, dempen van geluid, enzovoort. Er wordt getracht om de realiteit te vervormen en een contrast te creëren tussen het afgezonderde domein en de buitenwereld. Opvallend is de afwezigheid van sprekend meubilair of enige verbale interactie met de antropomorfe objecten. Hierdoor wordt het gevoel van isolatie versterkt. Aan fantasie nochtans geen gebrek, aangezien het kasteel wordt bekleed met levende standbeelden en allerlei magische voorwerpen. Het beest zelf komt verrassend overtuigend over en de acteur Jean Marais weet zijn performance een zekere melancholie mee te geven. Zijn make-up en kostuum zijn indrukwekkend voor die tijd en het komt een pak overtuigender over vergeleken met bijvoorbeeld The Wolf Man. Het is jammer dat er op een bepaald moment ruimte wordt gemaakt voor een nogal vervelend zijplotje. Het complot van de broer, minnaar en zussen vond ik slecht uitgewerkt en jaagt de opgebouwde magie abrupt weg. Ik geloof dat we dezelfde resolutie konden bereiken zonder de invoering van dit conflict. Maar goed, Cocteau respecteert slechts het bronmateriaal en dat kan hem niet verweten worden.

Inmiddels de derde verfilming van 'Beauty and the Beast' die ik heb gezien, na de Disney klassieker en de versie met Emma Watson. Het is echter niet mijn favoriete verhaal. Wellicht dat deze film mij daarom niet veel deed. Deze klassieke (Franstalige) versie van het bekende verhaal is voor die tijd weliswaar knap gemaakt, met mooie decors en kostuums, maar het acteerwerk is niet echt van hoog niveau en het verhaal en deze uitwerking daarvan deden mij – zoals eerder gezegd – weinig.

In de achttiende eeuw werd dit sprookje gebruikt om meisjes voor te bereiden op een gearrangeerd huwelijk. Ze moesten hun eigen verlangens opofferen voor het gezin. Het gaat over het verschil tussen uiterlijke en innerlijke schoonheid, en over het verschil tussen materiële en spirituele rijkdom. De roos, het dierbaarste bezit van het Beest, staat symbool voor liefde.

Het Beest zou geïnspireerd zijn door Petrus Gonsalvus, een Spanjaard die aan hypertrichose of buitensporige haargroei leed, maar toch met een Parijse edelvrouw trouwde. Jean Marais werd volgeplakt met nephaar. Naar het schijnt was het zeer pijnlijk om dat er nadien terug af te trekken. Het Beest is melancholisch en schaamt zich over z'n uiterlijk.

In het begin schrijft Jean Cocteau op een schoolbord de namen van cast en crew, waaronder z’n minnaar Jean Marais. De toevoeging van Avenant was een manier om zijn adonisgezicht niet slechts in de laatste vijf minuten te tonen. Van de drie broers in het sprookje blijft er slechts één over. De oudste twee zussen doen denken aan de stiefzussen van Assepoester. De schuldeiser is een stereotiepe inhalige jood.

De regisseur haalde inspiratie uit de gravures die Gustave Doré tachtig jaar eerder maakte bij La Belle au Bois Dormant (De Schone Slaapster). De binnenopnamen vonden plaats in de studio’s van Saint-Maurice. Het platteland nabij Tours diende als thuisstreek. Van het classicistische kasteel van Raray werd de verwilderde natuur gebruikt en de lange tuinmuur met bogen en beelden van de hertenjacht. Toen Cocteau in het ziekenhuis lag, liet hij zich vervangen door René Clement.

Mist, schaduwen en reflecties worden gebruikt om de juiste stemming op te roepen. Wanneer de kaarsen vanzelf aangaan in het kasteel, is dat een achterwaarts afgespeelde opname van kaarsen die uitgeblazen worden. Het kasteel heeft magische eigenschappen. De magische spiegel, in de achttiende eeuw verzonnen, was een voorspelling van de televisie. De kostuums passen meer bij de zeventiende eeuw.

De muziek is van Georges Auric, lid van Les Six, een groep componisten die met Jean Cocteau samenwerkten en Parijse cafés frequenteerden. Het koorgezang en de orkestrale klanken verhogen de mysterieuze, dromerige sfeer. Er zitten mooie woordeloze scènes in. Deze bewerking is niet zozeer op kinderen gericht, maar ligt meer in de lijn van symbolistische en surrealistische poëzie.

Het verhaal was me al bekend van de Disney versie die ik tijden geleden een keer zag. Die was niet mis, maar staat zeker een trap lager dan deze wondermooie film.

Magie is het sleutelwoord hier. De magie hangt voortdurend uitgesproken en minder uitgesproken in de lucht. Onvergetelijk zijn wat mij betreft de entree van Marc André in het slot, de uitbeelding van het beest door Jean Marais, de special effects en de aandacht voor kostumering en decor in het algemeen. Anderhalf uur was ik min of meer verrukt door dit visuele festijn dat nog onderstreept werd door een passende score. Zo goed had ik het niet verwacht, en ik heb al zin hem opnieuw te bekijken. Ben ik nu betoverd?

Toch wel nieuwsgierig naar deze klassieker en nu eindelijk eens gezien. Beauty and the beast (2017) met Emma Watson vond ik maar gewoontjes. De tekenfilm van 1991 blijft nog steeds leuk, maar ben vooral gecharmeerd door La belle et la bête (2014) met Vincent Cassel en Léa Seydoux. Deze laatste sluit ook meer aan bij dit verhaal uit 1946. Het heeft een wat andere invalshoek dat die twee opgenoemde films van Disney. Hier in deze film wordt vooral aandacht besteed aan sfeer, dramatiek en kostuums. De opzwepende muziek is niet altijd even geslaagd. De locatie, decors, effecten en het beest zijn echt wel geslaagd voor die tijd. De uitbeelding van het beest door Jean Marais met al dat nephaar komt nu misschien minder overtuigend over, maar moet blijkbaar wel pijn hebben gedaan. De chemie tussen Belle en het beest is niet zo sterk aanwezig ondanks dat beide hun rollen wel degelijk neerzetten. Het slot heeft een makke uitwerking die niet echt bevredigend werkt. 6,5/10

La Belle et la Bête is een charmant in beeld gebracht sprookje. Ietsje rauwer dan de Disney-versie uiteraard, maar wel nog steeds niet enorm heftig of duister. Iets minder moralistisch misschien, maar het blijft een sprookje met een boodschap en een happy ending, met de gekende verhaalstructuur en de archetypische personages. Vormgeving was heel erg sfeervol. Het dorpje waar Belle vandaan komt, het woud, het kasteel van het Beest en de hele inrichting daarvan; de sfeer druipt er met momenten echt van af. Veel elementen uit de latere Disney-versie zijn herkenbaar, al is zeker het kasteel ietsje creepier vormgegeven, al was het maar omdat dit geen animatie is. Ik stelde me ook de bedenking, zoals enkele anderen hierboven, of deze film niet beter tot z'n recht was gekomen in kleur, maar achteraf gezien denk ik toch van niet. De zwart-wit tinten maken van sommige beelden en shots iets heel dromerig en surreëel. Ik denk maar aan een scène waarin het Beest een bewusteloze Belle voor het eerst de trappen van zijn kasteel opdraagt; het contrast van zwart en wit in die scène vond ik prachtig, en bereik je natuurlijk niet op dezelfde manier in een kleurenfilm. Nu, er zal voor de andere kant van het argument ook genoeg te zeggen vallen natuurlijk.

Het acteerwerk vond ik af en toe een beetje afdoen aan de ervaring, hoewel het Beest nog wel vrij goed neergezet wordt, zeker qua lichaamstaal. Maar de rest van de cast vond ik niet direct om over naar huis te schrijven. De laatste vijf minuten verpestten voor mij ook een beetje de illusie van de film. Een heel vreemd einde wat mij betreft, waar de film me eigenlijk volledig verliest. Liet een beetje een vreemde nasmaak achter. Met een beter einde had hier wel een 3.5* ingezeten, maar ik ga het toch bij een 3* houden nu. Leuk om een keer gezien te hebben, dat wel.