Escape in the Fog (1945)

Escape in the Fog is zó strak geplot, dat je geneigd bent het bestaan van toeval in twijfel te trekken. Alles past, tot in het naadje: timing, vallende kiezelstenen en zelfs baldadige Chinatown-hooligans (zien is geloven!) Yep.

De droomprecognitie is een slimme binnenkomer en gelukkig wordt daar niet te wetenschappelijk over gedaan. Het verhaal waarin je terecht komt, is een klassieke 'spionnen-onder-ons' met de über-Nazi uit Notorious. Hoezo typecasting?

De Duitsers tonen de meeste effectiviteit in een verder primitief spionagespel. B-films hebben doorgaans weinig budget. Hier lijkt het door te slaan in de methodes in de film. Geen high-tech telefoontap: gewoon uit het terugdraaien van de draaischijf bepalen welk nummer er is gedraaid. Simpel en lekker ongecompliceerd.

Spionagethriller die aan een fijn tempo voorbij dendert. De vijfstuiversromance tussen (de van Nederlandse origine) Nina Foch en William Wright doet daarbij weinig ter zake, maar is nu eenmaal één van de gebruikelijke elementen in 95 % van de Hollywoodfilms. Otto Kruger staat bovenaan de credits hoewel hij minder schermtijd vult dan Nina Foch en William Wright, om wie het toch allemaal draait in deze film. De leukste rollen in deze film zijn eigenlijk weggelegd voor de schurken Konstantin Shayne en zijn handlanger Ivan Triesault.

Qua sfeerschepping vind ik de film best geslaagd. Zoals de titel al laat vermoeden, spelen hele sequenties zich af in de mist. Foch in the fog, zoiets. De Jungiaanse droomsequentie draagt eveneens bij aan de sfeer van onontkoombaarheid in dergelijke noirs.

Zeker een genietbare B-film.

En daar hebben we Nina Foch weer, zo zie je haar nooit en zo in bijna elke film. Dit staat wel een paar treetjes lager dan de vorige twee. De film is geregisseerd door Budd Boetticher en werd vooral bekend door zijn latere westerns. Boetticher heet hier op credits nog Oscar Boetticher jr. Dit was zijn vijfde film van de tientallen die hij zou maken.

De film valt eigenlijk alleen op door veel, heel veel mist en een aardige sfeer en de film ontleent zijn kleine beetje spanning aan,aan de vraag aan welke kant de personages staan. Pro-japans of niet. Want we zitten aan het eind van de tweede wereldoorlog en de VS was nog in oorlog met Japan.Verder is het een tamelijk ongeloofwaardig en niet een heel boeiend spionageplotje en de sfeerschepping compenseert niet genoeg.

In een cameo zien we nog heel even het debuut van Shelley Winters als actrice, het duurt maar een halve minuut ofzo.