Kiki, el Amor Se Hace (2016)

Spaanse 'remake' van The Little Death (2014)

Vanaf 21 juli in de bioscoop (Cinéart)

Wauw, ik ben de eerste die hier deze film beoordeelt. Wat een macht. Ik zou vijf sterren kunnen geven en zeggen dat hij supergaaf is en dan rennen jullie allemaal naar de bioscoop en dan knijpt Paco Léon in zijn handjes. Maar zo ben ik niet. Daar komen jullie goed weg. En Paco Léon iets minder goed.

Het was een aardig filmpje, meer niet. De vijf verhaallijnen worden prima neergezet, met personages om van te houden en subtiele humor om van te lachen. In het tweede deel wordt het meer onderbroekenwerk en uiteindelijk is het zo feelgood dat je er niet goed van wordt. Maar toch, goed vermaak. Hou er rekening mee dat ik streng oordeel. Veel anderen zouden bij het gevoel dat mij op dit moment overvalt drie sterren geven.

Van de zes mensen in de bioscoop bleven er vijf zitten tot het einde. Opvallend was dat er op mij en mijn vriendin na enkel eenlingen waren. Alle vier mannen. Denk ervan wat je wil.

Na een paar films die me wat tegen gingen qua duur, is dit een film waar ik pas op 5 minuten van het eind een blik op het uurwerk werpte. Luchtige aangename film.

Grappig was ook telkens de latijnse naam van een seksuele strekking te vernemen.

Iets tussen Amélie Poulain en Shortbus.

Spaanse komedie over een aantal stellen die op een nogal afwijkende manier aan hun gerief komen, maar dat voor elkaar niet willen toegeven. Dus een hoop gelieg en bedrieg en dat is kennelijk komisch. Niet dus. De film is niet grappig en niet sexy, heeft niets verrassends en natuurlijk een happy end voor iedereen. Bovendien is dit thema al heel vaak heel wat beter gedaan.

Tragikomedie over seksuele frustraties binnen relaties en de pogingen om daar wat aan te doen. De film is een remake van The Little Death (2014), maar een stuk minder dan het Australische origineel. Dat verschil wordt nog het meest duidelijk wanneer je de slotscènes over telefoonseks via een doventolk onderling met elkaar vergelijkt.

Remake van The Little Death [2014] over een verschillende Madrilenen die zich geconfronteerd zien met een stagnatie in hun seksuele relatie, of een bijzondere fetisjisme ontdekken en daar een plaats voor proberen te vinden in hun relatie. Natalia [Natalio de Molina] krijgt spontaan een orgasme tijdens een beroving en haar vriend [Àlex Garcia] doet er alles aan om haar dat gevoel te laten herbeleven; Paco [Paco León] en Ana [Ana Katz] proberen hun seksleven nieuw leven in te blazen met hulp van hun vriend in Belén [Belén Cuesta], die werkzaam is in een seksclub; Candela [Candela Peña] wil dolgraag kinderen, maar krijgt geen orgasme tijdens de seks met Antonio [Luis Callejo]; José Luis [Luis Bermejo] verlangt naar seks met zijn bittere, invalide vrouw [Maria Paz Sayago] en verzint daarvoor een list; en Sandra [Alexandra Jiménez] is een doventolk die verlangt naar een relatie. León benadrukt dat het gaat om wetenschappelijk onderbouwde fetisjismes, maar steekt er toch vooral de draak mee. Het enthousiaste spel van de cast helpt en voor wie open staat voor het onderwerp is er voor elk wat wils. Mijn favoriete moment: Sandra die namens een cliënt een gesprek met een sekslijn in bijzijn van collega’s moet vertalen.

Seksualiteit en relaties staat centraal in deze vijf verhalen die moeiteloos van het één naar het ander springen. Qua montage zit het dus wel goed. En ook de humor kon ik bij momenten wel smaken. Niet alles was in dit oogpunt geslaagd, maar het prima tempo hield de vaart er meer dan voldoende in.

Het meest interessante verhaal was ook voor mij het meest tragische. Daar waarbij de man zijn vrouw drogeerde om haar toch maar eens te kunnen aanraken, strelen, passioneel te verlangen ...

De andere verhalen waren wat met de haren getrokken en bevatten minder die tragische ondertoon en gingen meer richting het satirische. Het hele gedoe met die overvaller kon ik nog wel best smaken. En die ene scène met die doven achter de PC ging ook nog wel.

Hier en daar er naast, maar gelukkig bevatte de film ook leuke momenten. Fijne poging en initiatief. Goed om eens gezien te hebben.