Seizoku (1970)

Eerste echte teleurstelling van Wakamatsu. Wel jammer, want ik had hier op een of andere manier wel wat interessanters van verwacht. Vooral omdat deze geschreven is door Masao Adachi, sommige noemen hem "één van de meest controversiële personen in de Japanse cinema". Dat is nogal een statement, dus dan heb je mij al gauw. Waar of niet waar.

Wakamatsu's ideeën zijn wel sterk. Hij gebruikt film als wapen om de fouten van de hypocriete overheid in zijn tijd te tonen. Gekenmerkt door geweld, seks en veel mensen (jongeren) die in diezelfde tijd nogal wat antwoorden poogden te vinden. Datzelfde, en misschien wel vooral, bij zijn "Sex Jack". Met zijn actieve productiviteit (soms meer dan 10 films per jaar) was er aan tijd en budget altijd te kort. Maar zijn visuele stijl en experimenten vond ik tot nu toe wel interessant. Tot hier, want in Sex Jack is weinig te beleven. Alles is saai, bevat helemaal niets.

Na een grote demonstratie volgen we de aanstichters van deze gebeurtenis, een groepje revolutionairen. Stuk voor stuk compleet gefrustreerd, en vooral in hun seks leven. Een groep mannen en één vrouw, met wie zij om de beurt seks hebben. Of zij dat wilt of niet. De vrijheid die zij voor ogen hebben lijkt totaal niet te bestaan; Ze zitten vast in hun huisje, bang om opgepakt te worden. Frustraties worden naar elkaar geuit, zich niet bewust van enig verraad dat zich tussen hen afspeelt. Meer is het ook niet, zelfs Wakamatsu's gebruikelijke switch naar een kleurscène is geforceerd en saai.

Jammer, maar helaas.

2.0/5.0

Wakamatsu op automatische piloot.

Ondertussen toch al wat van z'n 60s en vroege 70s werk gezien en dan is een film als deze jammer genoeg niet meer zo interessant. Wakamatsu heeft er echt enorm veel gemaakt vroeger, dus zo verrassend is het niet dat sommige wat op elkaar zijn gaan lijken. Deze is er zo eentje van.

Een groepje revolutionairen, opgesloten in een kamertje. Wat uithalen naar het regime van die tijd, gefrustreerde personages en dat alles in een kenmerkend zwart/wit. Er zitten wat aardige scenes in naar het einde toe, bij de rivier en het grasveld, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

Het is vooral zo dat Wakamatsu dit allemaal al eerder en beter gedaan heeft. Het is een degelijke aanvulling op z'n oeuvre, een film voor mensen die écht geen genoeg kunnen krijgen van z'n typische stijl en daarom ook wel een wat braver afkooksel aandurven, wie de beste man nog niet kent heeft eerst 20 andere films die prioriteit moeten krijgen.

2.5*