El Castillo de la Pureza (1973)

Ja, en daar maken ze strychnine, een rattenverdelgingsmiddel. Symbolisch. Al is de synopsis erg summier, hij klopt wel. Dit is geen gemakkelijke film om te bekijken. Je bent in staat om dat huis binnen te gaan en die vader wat aan te doen. Dat is alleen al een verdienste van deze film. Je zou die vrouw en kinderen willen redden van die gevaarlijke gek, een vader die z'n gezin terroriseert. Die waarschijnlijk gek is. Maar Arturo Ripstein zet dat nergens te dik aan, zodat er bij zijn vrouw en kinderen, die van hem blijven houden en hem bewonderen, twijfels blijven. Maar ook bij ons.

Ik heb gefascineerd naar deze film zitten kijken. Het blijft maar stortregenen in deze film. Ik moest natuurlijk aan de Griekse film Dogtooth denken. Je kunt je bijna niet voorstellen dat Yorgos Lanthimos deze film niet gezien heeft met zoveel overeenkomsten. Zelfs de incest tussen broer en zus komt in beide films voor. Waar het natuurlijk om gaat is dat een vader zijn gezin slachtoffer kan maken van zijn opvattingen, of die nu religieus of anderszins zijn. Ik vrees dat dat heel vaak voorkomt.

Beviel prima, mijn eerste Ripstein. Ziek mannetje, die vader. Maar zoals Fransman zegt, het maakt wel een fascinerende film. Ik ga El lugar sin límites (1978) en Cadena perpetua (1979) ook maar een kansje geven, aangezien ze toch allebei op Mubi staan.

3,8*

Ik ben toch iets minder enthousiast. Jammer, want ik had verwacht dat dit me wel zou liggen. Maar ondanks dat de setting geweldig is, met dat vervallen huis in de stromende regen, en het naargeestige sfeertje behoorlijk goed overkomt, vond ik het verhalend wat te veel in herhaling vallen, er zat nauwelijks progressie in. Zo werd het na een veelbelovend begin nogal een taaie zit.