Barfly (1987)

Erg leuke film!

Mickey Rourke is een alcoholist met superhero trekjes; hoe ver hij ook gaat, hij kan alsmaar door blijven gaan zonder in te storten of verder af te takelen. Hij zou niet misstaan in The Young Ones.

Het is erg maf hoe hij beweegt en zijn mimiek is ook supercool.

Faye Dunaway is ondanks het verlepte personage nog erg hot. Vind ik dan.

Het verhaal is niet erg diepgaand en er gebeurt niet zoveel, maar daar gaat het niet om hier. De dialogen hadden van mij nog wat scherper gemogen, maar soit, ik heb me erg vermaakt.

Prima drama met een werkelijk schitterende Rourke (nog ver voor hij zich een plastick gezicht liet aanmeten). Prima dialogen en een goede, nare sfeer. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar de acteerprestaties houden de film staande. Goed.

Na Rourkes knalprestatie in The Wrestler wilde ik meer zien van deze acteur en dus heb ik me eens aan Barfly gewaagd. Ook hier doet ie het behoorlijk, hoewel z'n Henry Chinaski toch soms gevaarlijk dicht tegen de karikatuur aanleunt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Matt Dillon in het in mijn ogen sterkere Factotum.

Toch hou ik wel van dat bandeloze, destructieve sfeertje dat ervoor zorgt dat Barfly de volledige speelduur blijft boeien. Waar de eerste twintig minuten nog des Guten zu viel lijken, ga je steeds meer mee met Henry's nonchalante levenswandel. Hij knokt, zuipt, vlucht zonder er ooit z'n cool bij te verliezen.

Geen persoonlijke favoriet, maar best 'n aardig filmpje.

Geweldige film!

Rourke kan maar niet kapot als destructieve zuiplap die maar door en doorgaat met zuipen en knokken. Onderwijl weet hij ook nog eens de ene slimme oneliner na de andere uit te spuwen. Echt realistisch is het natuurlijk niet, maar zwaar vermakelijk wel want draait het daar niet allemaal om?

Om Rourke draait Dunaway heen en hoewel die niet zo'n krachttoer neerzet, staat ze er net zo goed en de film had ZEKER niet zonder gekunt.

Toch is dit niet de film van het goeie acteerwerk en de sterke karakters. Ja zeker, het is er wel, maar de overall feel is gewoon erg sterk.

In dit geval hebben we eerder te maken met een sterk script (verfilmd vanaf een boek geloof ik). Ik geef het je ook te doen, 3 kwart van de film is zuipen en nog blijft het interessant, dan moet je heel sterk schrijven. Vooral ook omdat het grootste gedeelte van de film zich ook nog eens op dezelfde locatie afspeelt.

Mooie vaak, grappige dialogen, verrassende situaties en gewoon in zijn geheel genomen een hele leuke sfeer. Dat eigenlijk in een film, die helemaal niet zo positief hoort te zijn, heel knap.

Heerlijk sfeertje van saxofoons, slonzige kamers en sleazy barretjes met een fantastische Rourke. Erg goed hoe hij de onverschillige en goedaardige zuiplap speelt, vooral ook door zijn lichaamshouding. Dunaway mag er trouwens ook zijn met haar uitstraling.

Na een uur kost het me alleen wel wat moeite om erin te blijven (het is toch veel van hetzelfde) en de rol van Tully vind ik niet zo denderend. Desondanks een humoristische en geromantiseerde schets.

Sfeer en Rourke; de twee dragende krachten van deze Barfly. Prachtig filmpje. Het verhaaltje stelt weinig (tot niks) voor, maar... wat kijkt het heerlijk weg allemaal.

Ik heb genoten van de geweldige prestatie van Mickey Rourke, naast zijn rol in 'The Wrestler' het beste van ik van hem gezien heb. Prachtig, dat praat, die kop en die lichaamstaal. Het hele ''kroeg/zuipsfeertje'' is geweldig; krijg altijd zin om even wat meer te drinken tijdens zo'n film. Dunaway doet het ook goed, al vond ik bepaalde ontwikkelingen in hun relatie maar vreemd en ging o.a. dat ''samenwonen'' ook te snel, maar oké. Komt misschien ook omdat ze hun verstand er niet echt bij hadden.

Goed nieuws dat de dvd er hier dus aan zit te komen, want die moet ik uiteraard hebben. Dit lijkt me ook typisch zo'n filmpje die na elke kijkbeurt beter wordt.

Goeie sfeertekening met uitstekend acteerwerk. Vooral Mickey Rourke is onvergetelijk als de charismatische en zelf-gekozen, drinkende nietsnut. Geen plot en ook geen belangrijke veranderingen in het leven van de hoofdpersoon (film begint en eindigt namelijk hetzelfde). Maar wel een aangename blik in het leven van iemand aan de onderkant van de samenleving, zonder al te zwaarmoedig te worden.

Doorbraak van Barbet Schroeder in Amerika, die hierna alleen nog maar thrillers zou maken.

Daverende miskleun van Schroeder, bedoeld als poëtische romantisering van het dronkemansbestaan. Chinaski moet een tragische held voorstellen, een verschoppeling van de maatschappij in een existentiële crisis (of beter: zijn existentiële crisis voorbij) die is vervallen tot onverschilligheid en alcoholisme. Dit alles komt echter totaal niet uit de verf omdat er geen enkele psychologische diepgang (of zouden we die moeten zoeken in de verwarde, quasi-poetische literaire intermezzo's die Chinaski ons sporadisch voorschotelt?) te bespeuren valt en het plot zo loos is als maar kan (Bukowski lijkt me nou niet bepaald een literair genie gebaseerd op dit script). Hierdoor hangt er over de gehele film een onbedoelde lichtvoetige, soms zelfs komische sfeer. Om het nog vervelender te maken heeft Rourke zich een vreemd typetje aangemeten voor zijn rol: de idiote zingerige/zeurderige dictie van Chinaski, die door de film waggelt alsof hij iets groots en oncomfortabels in zijn rectum heeft zitten, gaat behoorlijk irriteren na verloop van tijd.

Het is een misvatting om te denken dat Henry en Wanda losers, mislukkingen of tragische helden zijn. Zij kiezen bewust voor hun alcoholische zelfkant. Dat is juist het fascinerende aan dit 'simpel' verhaal.
Mickey was geknipt voor deze magistrale rol. En ook Faye zet hier haar beste beentje voor. Trouwens die hele kroeg is een bonte biotoop van intrigerende randfiguren. Bij "Whose Afraid of Virginia Woolf" gaan intellectuelen bekvechtend tekeer. High culture? Hier wordt low-culture tot op de bodem uitgevochten.
Bukowski wist waar hij zijn brandstof voor haat vandaan moest halen: de hel dat is de ander.
Toch zocht Henry naar chique literaire erkenning....

Ik was al heel lang op de hoogte van Barfly maar als ik wist dat het over Chinaski ging dat had ik deze z.s.m gekeken.

Bukowski is gewoon het toppunt van nihilisme en misschien wel mijn favoriete schrijver ooit.

2 hele sterke dingen aan deze film is de sfeer die de boeken recht doen en Rourke die hier een fantastische Chinaski neerzet. De manier van lopen en doen is erg goed gekopieerd alleen herkende ik zijn stem helemaal niet maar was ik al snel aan gewend.

Bukowski is fascinerend hoe hij nergens iets om geeft en er zouden wel meer mensen zo willen zijn maar het is bijna onmogelijk. De droge humor van Buk blijft fantastisch.

Factotum is ook geen verkeerde verfilming maar deze is een stuk ruwer en minder gepolijst net als de boeken.

Meteen *5

Vooral een zielige weergave van alcoholisme. Chinaski is een wrak die geen enkel ander nut in het leven ziet dan te drinken. Veel over zijn achtergrond wordt er niet vrijgegeven. Het is echter duidelijk dat iedereen om eenzelfde reden drinkt... om uit een pijnlijke werkelijkheid te ontsnappen die hen heeft verstoten. Ze creëren hun eigen kleine wereldje waarin drinken, small talk en vechten voortdurend en tot in het oneindige terugkeren (prachtig einde!). Wanda en Henry beleven hun liefde op hun manier in dit kleine wereldje, en wanneer een "indringster uit het gewone bestaan" Henry de kans geeft om er uit te stappen, is het snel duidelijk dat hij niet meer kan functioneren buiten dit bestaan met alcohol. Goede film over alcoholisme, natuurlijk uit de eerste hand verteld door een kenner. Mickey Rourke lijkt niet veel moeite te moeten doen om Chinaski neer te zetten en van drinken kan hij ook wel meespreken.

Genre is toch eerder "drama" volgens mij door de pathetische situatie. Ik vind komedie niet correct. Het is eerder dan

Realistische film over het alcoholisten bestaan, Mickey Rourke weet zonder moeite te overtuigen als de typische irritante dronkenlap.

Barfly heeft over het algemeen niet zo veel om het lijf, de film kabbelt rustig voort en moet het vooral van een goed acteer niveau hebben en een goed aanvoelbare sfeer.

Wat ik wel jammer vond is dat we weinig achtergrond informatie krijgen over Henry, en voor mij had Alice Krige best een grotere rol mogen hebben.

Voor mij persoonlijk niet de topper die sommige mensen er wel in zien, maar toch zeker een aanrader.

3,5*

indrukwekkende film.

lekker rauw.wat donker sfeertje.

mickey rouke zet een top personage neer.

Vroeger heb ik wel wat boeken van Bukowski gelezen, waaronder ook "Hollywood", waarin Bukowski over het maken van Barfly schrijft. Niet zijn beste boek, maar een aanrader voor fans van deze film. Ik dacht Barfly ook al eens te hebben gezien, maar heb me denk ik vergist want het kwam me niet bekend voor, en het is toch geen film die je makkelijk vergeet. Barfly is behoorlijk vermakelijk, met een uitstekende Rourke die van Henry een geweldig personage maakt, een loser misschien, maar dan wel eentje met stijl. Ook Dunaway is trouwens erg goed als Wanda.

Barfly is op zijn best in de scenes in de verlopen kroeg en het smoezelige apartement, en dat is gelukkig ook de hoofdmoot. Het dreigt wel even in te zakken als Chinaski wordt 'ontdekt' door een rijke publiciste maar eindigt gelukkig bevredigend met een catfight en meer dronken provocaties. Bijrolletje van Jack Nance die zo weggelopen lijkt van de set van Twin Peaks.

De donkere romantiek van de zelfkant in deze film gebaseerd op Bukowski. Die was geen fan van Rourke. Ik ben dat hier wel want hij speelt de pannen van het dak als een onmogelijke man met een ongrijpbare en irritante charme. Schroeder schiet als regisseur alle kanten op ook qua niveau , maar dit is wel een van zijn beste films.

Wat lijkt het al weer lang geleden dat Mickey Rourke min of meer een idool van mij was, en wat duurde die periode feitelijk maar kort – eigenlijk was het na Angel heart uit ditzelfde jaar eigenlijk al weer afgelopen met de echt goede films. Barfly heeft veel baat bij de realistische lokaties, de humor en Rourke's onverwachte chemie met Dunaway (eigenlijk toch iemand van een andere generatie met haar forties-femme-fatale-uitstraling), maar de theatraliteit van Rourke's spel is me al eerder gaan tegenstaan, en hier word ik toch ook te vaak "uit de film gehaald" wanneer zijn waggelende loopje en zijn vooruitgestoken kin me weer eens opvallen. Het blijft een sterke film, maar hij is niet meer zo overrompelend als indertijd. Leuk om even de echte Bukowski aan de bar te zien zitten.