Never Back Down (2008)

Mag een boek niet afgaande zijn titel beoordelen, maar al die MTV producties beginnen me echt te irriteren met die 'motiverende' titels. How She Move, Stomp the Yard, Step Up, Step Up 2, Never Back Down, You Got Served etc. Heb er tot nu toe alleen nog Step Up en deze gezien, maar houd het wel voor gezien. Cliche verhaal, vervelende acteurs, matige dialogen en zelfs Hounsou deed me niets hier (vraag me uberhaupt ook af wat die hier deed), 2*

Er komen tal van films voorbij in deze flick en de karakters zijn dan wellicht wat geloofwaardig, het geeft de film geen ziel. Het grootste gebrek aan de film is dat van originaliteit; daarvan verwacht ik in een knokfilm als deze ook niet veel, maar wel meer dan hier wordt laten zien. Van begin tot eind heb je de film zo door.

Hier op MovieMeter wilde ik de film een tweeënhalf geven, maar dan was ik veel te mild.

REVIEW

Ik zei het de eerste seconde gelijk (net alsof hij zelf speelde)

Film was verassend leuk en die vrouw was ook een genot om naar te kijken.

Gevechten waren goed gedaan.

3,5 ster

Yeah; Amber Heard! Die gaat het wel redden. Niet alleen om haar uiterlijk, want acteren kan ze ook echt wel. Veelbelovende actrice en ook in deze film, naast Djimon Hounsou steelt ze de show. Minder gecharmeerd van de twee ''vechters''. Faris doet het redelijk, maar echt overtuigend vond ik het niet allemaal, net als Gigandet.

De film zelf is uiterst vermakelijk. Knap stukje camerawerk en montage. De gevechten zien er erg in ieder geval erg stoer uit. Verhaal is minder, stroomt over van de cliché's, is uiteraard erg voorspelbaar en is eigenlijk gewoon heerlijk fout. Maar, de tijd vliegt voorbij en de film kijkt gewoon heerlijk weg. Ik trek dit soort filmpjes wel, altijd leuk om te zien dat velen hier een grafhekel aan hebben. Njah, drie dikke sterren van mijn kant.

Opvallend dat ik hier veel kritieken lees over de cliche's die deze film bevat. Beetje open deuren intrappen, types die als ze een stommefilm huren achteraf lopen te klagen over het ontbreken van geluid. Die primadonna's moeten lekker wegblijven bij dit soort films.

Voor dit soort meuk ben ik wel te porren.

Zeer vermakelijk filmpje. Typisch vechtsport filmpje, die mij af en toe aan GirlFight deed denken. Cast doet het gewoon modaal voor een filmpje als deze, Djimon Hounsou weet zich zelfs in dit soort films zichzelf in de spotlights te zetten, begint zelfs één van mijn favoriete acteurs te worden en Amber Heard weet ook in wat voor soort film zij beland is. Erg attractive lady maar ook veel meer dan alleen een lekker bekkie. Toont veel potentie voor een goede actrice.

Wat ook opvalt bij deze film zijn de sporadische technische hoogstandjes, toch wel een zeldzaamheid in dit soort films. Geweldige montage af en toe, ook het camerawerk is bij wijlen erg knap. Ook de vechtsscenes zien er zeer goed uit.

Kijkt ook heerlijk weg, vermakelijke uitwerking van het plot en gewoon een cast die het naar behoren doet.

Niet mee eens. Ten eerste is de vergelijking niet helemaal goed gekozen. Het ontbreken van geluid in stomme films is een technische beperking. Een cliché is echter een creatieve beperking en dat is veel erger. Ten tweede zit je bij deze film niet 2 uur lang naar gevechten te kijken, maar wordt er opvallend veel tijd besteed aan achtergrondverhaal. Dat juich ik gewoonlijk alleen maar toe, maar het achtergrondverhaal is wel érg afgezaagd. Vooral dat gedoe rond het vinden van innerlijke rust door vechtsport en het feit dat iedereen zijn eigen gevecht heeft kan me na zoveel films gewoon niet meer boeien. Lijkt me normale kritiek: waarom genoegen nemen met iets onorigineels als je er iets origineels voor in de plaats had kunnen hebben?

Anyway, ik ben ook niet echt een liefhebber van dit soort dingen. Dit is de eerste film die ik zie dankzij het fame of shame topic, omdat ik toch eens moest achterhalen wie die Amber Heardt was. Nu weet ik het. Knappe vrouw, maar ietwat identiteitloos binnen Hollywood. Ze acteerd aardig, dat wel, maar absoluut niet groots. Niet dat ik denk dat er groots te acteren valt in een marginale rol als deze. Ik moet toegeven dat de cast sowieso wel degelijk was, zeker gezien het genre. Opvallend genoeg vond ik Hounsou het slechtst. Ik heb sowieso niet veel met deze acteur, maar met name als hij boos wordt overdrijft hij flink met zijn gezichtsuitdrukkingen.

Het verhaaltje kijkt weg, maar bevat veel onlogischheden. De filmstijl is flitsend, maar op een onopvallende manier. Het grootste probleem met deze film is vooral dat hij zo zielloos is. Echt een lopende bandproductie. Het wordt nooit écht vervelend, maar er zit ook niets in om het gedenkwaardig te maken.

2*

Overigens opvallend dat in alle grote feestjes in deze film er alleen maar knappe mensen aanwezig zijn en de vrouwen zich zo sletterig mogelijk gedragen en tevens uit zijn op bloed. Ik vraag me af wie de gastlijsten samenstelt en hoe ze de selectie uitvoeren.

Hele goede film!

Goed geacteerd best goede vecht scene's!

En Sean is heeeeerlijk om na te kijken!

Echt een 4,5 voor mij.

zeker geen slechte film, maar inderdaad heeft het wel wat weg van bijv. The Karate Kid. desondanks zeker een 4 waard na mijn mening!

Film nog eens wat beter bekeken en ik geef er een halfje bij. ik blijf erbij dat Amber Heard toch de belangrijkste atractie is. De rest heb je allemaal al eens eerder gezien en allemaal die opgefokte mannekes gaan al snel vervelen. Ik kan me echter voorstellen dat dit een leuke film is als je tussen de 10 en 16 jaar oud bent. Dit kan een soort Karate Kid zijn voor deze generatie.

Kreeg spontaan braakneigingen bij het zien van deze film. Deed me erg denken aan jaren 80 films als "Bloodsport" en "Karate kid". De film zat vol clichés en stereotypen. Waste of time.

De film zat zeker vol met cliches, soms zelfs doorslaand naar bijna irritatiegraad ( gast, waarom ga je dat gevecht nou weer aan als je alles netjes voor elkaar hebt? en de nodige stoerdoenerij maar zag er lekker gelikt uit en keek vlot weg. Vond de gevechten best wel dynamisch in beeld gebracht worden wat zeker voor wat meerwaarde zorgden. De ruzies tussen zoon en moeder en de omgang tussen trainer en leerling waren op het gebied van drama niet bijster overtuigend. Na de zoveelste aanvaring met zijn moeder had ik zoiets van, stop met schreeuwen en fleem gewoon eventjes, zegt zoveel meer dan maar tegen elkaar blijven opbitsen. 3*

Dit is best een leuke film om naar te kijken. Natuurlijk hebben we al tig van dit soort films gezien. En het commerciele druipt er wel vanaf door het in een highschoolsetting weer te geven. Een beetje: Karate Kid meets 90210.

Maar toch is de film wel gewoon leuk om naar te kijken. Mooie vechttechnieken. Van het verhaal en het acteren moet je het in deze film zeker niet hebben. Ze hadden er best meer drama aan kunnen geven gezien het verhaal met zijn vader en hoe zijn relatie met zijn moeder is etc. Hier hebben ze bewust niet voor gekozen en hoewel deze film best oppervlakkig blijft, is het best goed kijken.

Gewoon een lekker wegkijkertje. Film aanzetten en verstand op nul. Is ook wel eens lekker.

Film die gedragen wordt door twee acteurs, Djimin Hounsou en Cam Gigandet. Beide mannen zetten hun rol met overtuiging, krachtig neer wat ik minder kan zeggen van de hoofdrolspeler Sean Faris. Een redelijke film die met wat meer aandacht hoger had kunnen scoren dan de magere 2,5 " die ik hem nu geef.

Met een hoofdletter C.

Veel clichématiger worden ze echt niet gemaakt. Maar deze formule is natuurlijk wel een winstgevende, en goede ideeen kosten onnodig tijd. Zoiets moeten de makers gedacht hebben.

Het geeft gelukkig niet heel veel, want e.e.a. is uitermate onderhoudend. Ook ondanks het feit dat je na een kwartier de volgorde, alsmede de inhoud van de te komen scènes blind kunt invullen.

Echt heel vermakelijk wordt het helaas niet. Want de soundtrack vol hiphop en ook het scheutje verplichte rock, voegt weinig sfeer toe. Maar erger is dat de Cruise-kloon nu niet echt een feest is om te aanschouwen in de vechtscènes. Daarnaast blijft vooral de imitatie over.

Er is eigenlijk geen enkele noemenswaardige vechtscène in de film te ontdekken. Ondanks dat de vechtpartijen an sich vrij ruig, voor een geforceerde tienerfilm, verlopen. Het wordt simpelweg lelijk in beeld gebracht en tevens halen de vechters nergens het niveau van een Lee, Li of Jaa. Het moge duidelijk zijn, is ook voor een ander publiek gemaakt uiteraard.

Toch is deze Karate Kid 2010 niet alleen de zoveelste prul met vast patroon. De film verveelt namelijk weinig en ondanks het laffe en veilige pad valt dit prima te behapstukken met het verstand op 0. En dat is ook wel eens prettig, ondanks het plastic nasmaakje.

Redelijk.

Standaard feel-good movie, met de nodige gebeurtenissen in het verleden van de hoofdrolspelers.

Maar dat maakt me niets uit. Film heeft me constant geboeid. De gevechten zijn mooi, de hoofdrolspelers goed genoeg uitgewerkt om medeleven te krijgen en het meisje waar het eigenlijk ook om draait mooi genoeg.

Je zou eerst denken dat dit weer zon typische stoere machotjes film is met veel stoerdoenerij en halfnaakte dames. Opzich is dit het ook wel maar evengoed heb ik me wel erg weten te amuseren aangezien het ook een mooi verhaal had en goede acteurs. Zo hebben we Sean Ferris die de rol als de pispaal Jake Tyler neerzet, met een hoop gevoel ook. Zijn rivaal Ryan McCarty vond ik dan weer wat minder. Maar Djimon Hounsou steelt alle rollen als de verbitterde gymleraar, die Tyler de vechtkunsten bijbrengt en de band tussen hun word ook indrukwekkend. De gevechten zagen er ook erg mooi en keihard uit en dan vooral met name het eindgevecht tussen Tyler en McCarthy.

Mooi indrukwekkend opgezette boksersdrama. Helemaal niet zo slecht als je zou denken.

4,0*

Erg vermakelijke film vol met clichés, maar dat deert niet. Want op de manier waarop dit allemaal wordt gebracht is het toch wel vermakelijk te noemen. Kijkt gewoon lekker weg door de montage en de gevechten die wel aardig in beeld worden gebracht.

Daarnaast natuurlijk ook Heard als eye candy en man wat lijkt die Sean Faris toch veel op een jonge Tom Cruise zeg.

Overigens was ik ook erg gecharmeerd van Hounsou, mooie ingetogen rol.

Dikke 3,5 sterren.

Hippe film: bikini's, boksen, mixed martial arts, guys, gals, rap & rock... een echte jongerenfilm, mtv-soap style. Het gaat het meest over trainen, sporten en gevechten, maar ook is er romantiek in verwerkt en af en toe iets over de relaties met familieleden.

De soundtrack vind ik echt de moeite waard en 'Stronger' van Kenya in da club, een mooi fragment

Wat een verrassend hoge score eigenlijk. Ik kan me voorstellen dat de film door het MMA onderwerp bij de liefhebbers van deze tak populair is door de sterke trainingsscenes, maar tegelijkertijd hebben we ook weer een overdosis aan irritante tieners en dito vervelende soundtrack, waardoor ik me toch moeilijk kan voorstellen dat iedereen daar doorheen zou prikken.

Goed, ik wil ook weer niet te veel zeuren, want uiteindelijk heb ik me best vermaakt. Djimon Hounsou was een overtuigende leraar en Cam Gigandet is een overtuigende klootzak die ik wat graag in elkaar gemept zag worden. Verder zit er bij de acteurs en actrices weinig overtuigends bij, waardoor het toch vooral wachten is op de actiescenes. Hier was ik eigenlijk nog best tevreden over, in een tijd waarin mensen als Van Damme en Dolph Lundgren toch niet meer nodig zijn omdat een beetje regisseur zijn acteurs er zonder al teveel training ook overtuigend kan laten uitzien, is het toch goed om te zien dat deze acteurs soms gewoon overtuigend over komen.

Uiteindelijk geen hele goede film, maar vermakelijk was het zeker te noemen. Binnenkort toch maar eens Warrior er in gooien, ik weet behoorlijk zeker dat deze film een werkje als Never Back Down met gemak verslaat.

Maar een woord.., wauw!

Ik kan me nog duidelijk herinneren toen ik deze voor de eerste keer zag, begin 2009 volgens mij, en wat heeft me dit toen een plezier gebracht zeg.

Na enkele jaren achter in de kast te hebben gelegen kwam ik hem gister weer tegen en ik zeg het opnieuw: wauw!

Djimon Hounsou speelt fantastisch, wat zet hij een sterk personage neer zeg.

Hij komt in mijn ogen verschrikkelijk goed en sympathiek over en hij is wel een van de spelers die deze film echt 'maakt'. Ook Sean Faris zet samen met Amber Heard een goede rol neer.

Verder, de muziek. Voor de laatste keer, wauw. De muziek zit goed in elkaar, speelt goed in de scenes in. Heb toen naderhand de tracklist opgezocht en op dit moment staan er nog steeds een paar van die nummers in mijn afspeellijst die ik tijdens mijn training op heb staan.

Ik las veel commentaar op het verhaal. Toegegeven, het heeft inderdaad wat zwakke momentjes maar ach, dat stoort me gelukkig totaal niet.

Voor de martial arts liefhebbers, het is een echte aanrader!

Dat Djimon Hounsou de rollen krijg die hij verdiend is nu wel een feit.

En van zijn rol in deze film heb ik opnieuw kunnen genieten, net als van de ganse film trouwens.

Persoonlijk snap ik de hoge score niet zo, maar dat komt misschien doordat ik niet enorm bekent ben met MMA/UFC.

Het verhaal is niet bepaald origineel gezien de vele vechtfilms uit de jaren '80/begin jaren '90. Mede door het acteerwerk van Faris komen zijn frustraties en zijn onverwerkte trauma niet overtuigend op de kijker over. Verder zet Djimon Hounsou nog het beste personage neer als de martial arts expert, maar kont helaas ook zijn onverwerkte trauma niet overtuigend over.

Verder weet Faris' zijn broertje hier en daar nog wel voor een grappige noot te zorgen met een aantal rake opmerkingen.

Verder bestaat de rest van de cast een beetje uit gemiddelde tieners uit Amerikaanse films die betrekking hebben tot highschools. Amber Heard is erg aangenaam om naar te kijken, maar acteert in deze film niet geweldig. Daarnaast zorgt het script er wel erg veel voor dat haar personage vaak meningsswitches moet maken die op een gegeven moment helemaal niet meer geloofwaardig overkomen.

Cam Gigandet weet dan nog wel redelijk te vermaken als de school bully, maar een dergelijk personage is al zo vaak in verschillende films voorbij gekomen dat Gigandet niet boven de massa uit weet te komen.

Mede door alle bovenstaande dingen is het eigenlijk vooral uitkijken naar de gevechten. Persoonlijk vindt ik trainingssessies geen boeiend lijkverbranding. Wat er dan overblijft zijn de gevechten zelf. Hier komen geen hele memorabele dingen voorbij, maar men weet het wel erg goed in beeld te brengen.

Geen topper in zijn genre, geef mij dan maar liever een Stallone of Van Damme.

Het plot valt te omschrijven als een exacte kopie van The Karate Kid, maar dan overgoten in een MMA jasje. Dit neemt niet weg dat het best amusementswaardig was en uiteindelijk een redelijk filmpje binnen het genre.

“Never give up, never back down!”

Aardige vecht/coming of age film. Het concept van tieners en fight clubs is op zich wel interessant, en regisseur Wadlow snijdt ook diepere issues aan zoals het verliezen van een ouder, groepsdruk, druk van ouders en pesten. Een beetje oppervlakkig uitgewerkt, maar het is voldoende. Prima acteerspel ook van Faris, Gigandet, Hounsou, Hope, Peters en de heerlijke Amber Heard. De film schuwt de sportclichés niet, maar het werkte wel. Never Back Down is gewoon een lekkere vechtfilm met een vlot verhaal en degelijke acteerprestaties.

Ik heb toch veel betere film in dit genre gezien, en wat een vreselijke k*t soundtrack. Djimon Hounsou doet het prima als trainer, de rest van de kleuterklas cast kon me niet bekoren. Matig filmpje

Nog steeds de verrassende outsider deze film,nu inmiddels ook jaren oud alweer

Met de look a like van Tom Cruise in de hoofdrol.

En Sean Faris als de nieuwe karate kid 2008 is verassend goed in zijn rol.

Ook de ijzersterke acteur Djimoun Hounsou uit Amistad en Blood diamond als de Sensei speelt weer fantastisch in deze film.

Blijft een onverwachte fantastische film.

"Never give up, never back down!”

Ergens in een ver verleden de trilogie van ‘Never Back Down’ wel eens gezien (ik heb ook op de andere twee film gestemd) maar, hier miste mijn stem. Waarschijnlijk omdat ik hier nog geen bericht had geplaatst dus het was een statistische kwestie. Vandaag kwam ik deze film tegen op Netflix, wat eigenlijk toch wel weer mijn aandacht trok. Ik ben altijd wel te porren voor een leuke maar, vooral goede MMA-film. Eigenlijk zonder enige intentie maar, ook zonder enige verwachting de film in gekropen, omdat ik eigenlijk ook gewoon helemaal niks meer wist over deze film.

Maar, wat een draak van een film was dit zeg, en dan hou ik me nog bescheiden. Hier kon ik echt héél weinig mee, en mijn MMA-hart huilt er wel een beetje van. Dit is natuurlijk een MMA-film gericht op opgefokte tienerjochies die hun woede niet kwijt kunnen veel zogenaamde testosteron maar, weinig daden. Het enige waar de film zichzelf echt mee wist te redden waren de trainingsscenes die de film kent, hier is toch enige verwijzing naar het feit; never give up. En daar hou ik dan wel weer van, toch te laten zien dat als je opgeeft, je nergens komt. Maar dan, daarnaast kent de film vrij zwakke actiescènes met gevechten die vrijwel nergens bijzonder werden en dat vond ik toch wel jammer, daarnaast de enorme berg clichés die de film mee brengt maar het ergste van alles: het onwijs hoge melodrama niveau, wat echt ontzettend storend is. Je ziet het gewoon aankomen, Wadlow verbergt het nergens. Voornamelijk die ongelooflijke zeikmoeder kwam mij echt de strot uit, walgelijk.

En dat zorgt ervoor dat ik dit eerste deel echt als waardeloos heb ervaren. En ik begrijp nou ook wel waarom deze franchise vanaf deel twee eigenlijk niks meer is dan een B-matige rip-off, en dan krijg je ook Michael Jai White in de hoofdrol, die het in mijn ogen ook een stuk leuker deed dan Sean. Die walgelijke Heard is er ook in te zien en dat vond ik ook helemaal niks, en Wadlow voegt iets te veel bijzaken toe die er eigenlijk helemaal niet toe deden, en daar kon je niks mee. Naast de trainingsscenes is Djimon Hounsou het enige lichtpuntje van deze film, want ik vind dat gewoon een toffe acteur maar, met deze kinderfilm kon ik niks.

Regisseur Jeff Wadlow bewijst dat hij zich meer bekommert om de uitwerking dan de inhoud, want het scenario van Chris Hauty is van de meest banale soort mogelijk. Er worden zoveel clichés op elkaar gestapeld dat de film geregeld het overzicht verliest en de perspectieven niet meer bij kan houden, zo komt het personage van Leslie Hope bijvoorbeeld totaal niet uit de verf. In het algemeen wordt de dramatiek wel erg aangedikt, met supersentimentele muziek en ouderwetse montagetechnieken. In dat opzicht voelt het aan alsof je naar een film kijkt die de eighties maar wat graag over wil doen, gelukkig toont Wadlow zich bekwaam in het opbouwen van agressieve druk. De gevechten zijn lekker vlot, de woede is voelbaar en het tempo ligt hoog, bovendien is de rol van Cam Gigandet bijzonder charismatisch. Dankzij de sneltreinvaart is Never Back Down nergens saai en levert voldoende adrenaline richting de slotfase om niet vervelend te worden, maar het voorspelbare verhaal kent niettemin een behoorlijk brutale speelduur van 113 minuten. Ook ik ben overigens verbaasd over het hoge gemiddelde, al lijkt dit me wel typisch een effectieve nostalgiefilm.