Appurushido: Ekusu Makina (2007)

In alles wat grootser en epischer dan de voorganger.

Afschuwelijk pathetisch, clichèrijk en bijeengeraapt verhaal (incl. onder andere een Borg-filosofie, Sentinel-zwermen en Doc Oc. v2.0) met belachelijke dialogen en een te grote nadruk op menselijke emotie. Het wordt allemaal heel overdreven gebracht waardoor het even lijkt dat de makers knipogend bezig zijn, maar uiteindelijk overheerst deze indruk niet. Dat maakt het bij vlagen hilarisch (de begrafenis, de "driehoeksverhouding", hoe verzin je het ). Maar veel vaker sentimenteler dan voor een mens goed is.

Gelukkig worden deze bezwaren ook in dit deel af en toe weggeveegd door de - nu écht soepele - cellshaded animatie nog beter dan ooit is geïntegreerd in de gedetailleerde 3d-omgevingen. Alleen de voice-inc viel me wat tegen. Als dat in Half-Life 2 al goed kan zou dat hier ook moeten kunnen.

Die CGI-spierballen leveren dan, ook met dank aan John Woo, nog wat scènes op die het geheel onderhoudend houden maar daar is ook alles wel mee gezegd. Op de intrieste pruttelsoundtrack en jaren '90 geluidseffecten (die soms rechtstreeks uit de X-Com-games lijken te komen) na dan.

Halfje meer dan zijn voorganger, want dit is toch eigenlijk gewoon een identieke film, maar dan technisch superieur.

Ps. Wel leuk vond ik de verwijzingen naar de Griekse mythologie, met name de naam van die kerel met dat litteken door zijn linkeroog. Argus heet hij, in de mythologie juist een schepsel met 100 ogen. Verder natuurlijk Athene, beschermvrouwe van de stad, Briarieus, een van de Hecatonchiren en natuurlijk de Olympus, waar de goden resideren.

Nog iets mooier geanimeerd dan zijn voorganger, maar inhoudelijk wat meer voorspelbaar en voorzien van een dun verhaaltje. Zoals bij veel sequels moet het gebrek aan diepgang gecompenseerd worden door nog meer aktie en spektakel. Op dat vlak stelt de film dan ook zeker niet teleur (inclusief John Woo-achtige shootouts- geen verrassing daar de beste man producent van de film is), maar het voelt allemaal wat geforceerd en opgerekt aan.

Mooie plaatjes.

Dit visuele feestje voor de ogen kent een aardig verhaal en leuke actiescenes. Niets hoogdravends maar wel erg mooi om te zien. Vooral met de BR op de FHD, zie je hoe adembenemend gaaf. Op naar deel 1.

Goed.

Toch wel erg leuk.

Ik had eens zin om iets nieuws te proberen, films met grote lompe vliegende en beukende mechs zijn niet echt mijn ding, anime trouwens ook niet, maar vond het toch goed.

Die romantische draad die er doorheen loopt is echt lachwekkend, zo overdreven en cliché..

Verhaal vind ik juist wel best zo, lekker makkelijk.

Toffe actie en prachtige animaties.

3.5*

Had er eigenlijk geen goed oog in.

Eén van de eerste Japanese animatiefilms die écht vol voor de wat realistischere CG look ging, al werd er nog wel steeds gekozen voor een cel-shaded stijltje. 13 jaar later vreesde ik dat er van het visuele niet veel meer over zou zijn, maar dat viel 100% mee. Uiteraard is de animatie wat hoekiger en zijn vooral de gezichten erg stijf, maar er is gelukkig meer dan enkel het technische.

Zo is het camerawerk wel best indrukwekkend en helpt de editing ook een handje mee. De cel-shaded look zorgt ook voor meer esthetische waarde, waardoor het visueel niet zo héél erg verouderd is. Dat gecombineerd met een aardige soundtrack, sterke sound effects en een fijne dub zorgen voor een overall puike stilering.

Verder blijf ik ook wel een boontje hebben van de Appleseed wereld. Verre toekomst waar het toekomstbeeld niet zomaar een uitvergroting/doemscenario is van onze huidige wereld. Mag voor mij nog véél meer in de kijker staan, Shirow doet dat in z'n mangas wel, maar Aramaki beperkt zich meer tot de actie, waarbij de sci-fi zich iets meer in de achtergrond bevindt.

4.0* en een uitgebreide review