Pardners (1956)

Mijn eerste Jerry Lewis en meteen ook mijn laatste. Dit soort humor ligt me niet. Martin vind ik prima, zelfs de liedjes vond ik niet echt heel erg.

Zodra Lewis in beeld komt, is voor mij de gein er af. Wat een vreselijke stem, nog ergere kop en de humor is van het meest flauwe soort. Maar dan wel het soort humor waar in de verste verte niet om te lachen valt, althans niet door mij.

Het verhaal is niet belangrijk, dus daar kon ik mijn hart ook niet aan ophalen.

Opvallend wel dat grote westernnamen als Elam, Van Cleef en Bob Steele voorbij komen. De kachel moet ook branden, zullen ze wel gedacht hebben.

Martin & Lewis & de genres.

Als een komisch acteur (of duo) populair wordt, zie je al gauw dat ze na een tijdje verschillende genres gaan aflopen. Dit is dus gewoon Martin & Lewis & de western. Niet de film van hen waar ik het meest naar uitkeek, maar het viel al bij al nog mee.

Al had ik er in het begin een redelijk hard hoofd in. De intro is echt teveel western voor mij, gelukkig dat de film al redelijk snel wat vooruit springt in de tijd en het klassieke duo weer introduceert. Vanaf dan is het gewoon weer het vertrouwde concept, met hier en daar een paard en pistoolschot ertussen.

De setting blijft mij echt niet aanspreken, dus dat zat de hele film in de weg, maar verder wel een aantal keer kunnen gniffelen met het spel van Lewis. Martin weer paraat als rustpunt, volgens mij toch ook niet te onderschatten. Niet één van de betere films van het duo, maar het had heel wat slechter kunnen aflopen.

1.0*