Vacas (1992)

Heerlijke film van Medem weer,

Ik keek er eerst toch wat sceptisch tegenaan, aangezien de film zich afspeelt in de 19de eeuw en begin 20ste eeuw. Gelukkig vult Medem voor zijn doen het wat ingetogen visuele plaatje op met veel excentrieke personages, vele onalledaags aandoende taferelen op het platteland zoals houthakwedstrijden en camerawerk waarbij hij zijn personages vanuit verschillende hoeken, objecten en dieren benadererd. Tel daarbij de vele aparte humor die het drama telkens in zijn houdgreep hield.

Vacas illustreert met name in de bosscenes al hoe Medem uit zou groeien tot een visuele magiër. Verder balanceren de personages in Vacas in een wereld die realiteit lijkt maar waar soms al wat sprookjesachtige, magische gebeurtenissen om de hoek komen kijken. Dit contrasteert lekker met de soms nogal vreemde, chaotische humor en vertelstijl die zich laat kenmerken door tijdsprongen waarbij de kijker niet uitgebreid wordt bijgepraat wie nou precies wie is.

Geweldige film dus die gelukkig veel meer is dan een simpele boerenvertelling. Hoogtepunt was het moment dat de camera inzoomde op wat paddestoelen, totaal onfunctioneel maar in vergelijking met de kinderen die aan kwamen rennen leken ze ineens heel groot. Fijne muziek ook. Met veel plezier kijk ik uit naar Medem `s nieuwste film Chaotica Ana. Eerst nog maar eens achter zijn documentaire aangaan. 4*

Nee, dat sloeg inderdaad nergens op. Het hielp ook al niet dat ik laatst precies dezelfde (niet al te overtuigende) acteurs in een andere Medem film zag.

Verhaal was nogal saai en de film moest het vooral hebben van wat mooi gefilmde scenes (houthakken) en wat grappig crea-Bea camerakunstjesgefröbel. Niet echt genoeg om een geweldige film te maken. Integendeel.

Prachtig en meesterlijk debuut van Julio Medem.

Medem is wat mij betreft zowiso 1 van de meest briljante Europeese regisseurs van dit moment.

Al zijn films zijn visueel prachtige liefdesfilms met een klein vleugje surrealisme.

Daarnaast past deze film in de traditie van prachtige Europeese plattelandsfilms (De Klompenboom, Los Santos Innocentes).

Betoverende film.

Indrukwekkende debuutfilm van Medem, met een poëtische, magisch realistische sfeer. Mooi uitgewerkt verhaal, rustig verteld. Visueel een lust voor het oog, met prachtig camerawerk. Hier en daar ook een aantal beklemmende, haast horror-achtige momenten. De sfeervolle soundtrack draagt flink bij aan de unieke sfeer. Op dvd ziet de film er prima uit; vooral het intense kleurgebruik komt beter over dan ooit.

Leuk debuut. Deed me sterk aan de Taviani broers denken. Een kroniek, die zo speels is qua vorm en wisselend van toon. Technisch nog niet zo verfijnend als zijn latere films en af en toe mist de film focus. Maar het kijkt erg makkelijk weg. Kleine 4 sterren.

Een goed verhaal heeft de film; maar ik werd overrompelt door de beelden. Zelfs zo dat voor mij uiteindelijk het verhaal er minder toe deed. De film ademt de bergboeren. Meesterlijk.

Houthakkers en koeien

Het was een wilde gok toen ik een aantal maanden geleden de filmbox van Julio Medem aanschafte met daarin Lucía y el Sexo, La Ardilla Roja, Tierra en deze Vacas. De eerste twee films waren een schot in de roos met 2x 4* en ik was wel benieuwd wat Medem voor de rest uit zijn mouw ging kunnen schudden. Tierra was de volgende in rij maar die duurde me iets te lang qua speelduur dus kwam ik automatisch bij Medem's debuut terecht.

En het is te merken dat dit zijn eerste film was doordat een aantal elementen duidelijk zijn te herkennen maar het is nog niet zo'n geslaagd geheel als Lucía y el Sexo of La Ardilla Roja. Toch heeft Vacas zeker en vast zijn charmes en is het een debuut dat gezien mag worden. Al is het alleen maar om het feit dat Medem er in slaagt om je als kijker compleet te laten wegdromen in een wereld die alleen maar bestaat uit 2 families die tegen elkaar strijden in wedstrijden houthakken. Het verhaal speelt zich af in een periode van een aantal generaties en de liefde krijgt een soort van verboden tint à la Romeo & Julia (inclusief menig incest) terwijl dit alles wordt gadegeslagen door een stel koeien. Het blijft boeien en het is dan ook jammer dat de Spanjaard zich genoodzaakt voelt om op het einde te breken met deze zorgvuldig opgezette wereld van de twee families door er een oorlog in te laten sijpelen. Het zorgt natuurlijk wel voor een geslaagde climax maar ik had het misschien nog net iets interessanter gevonden mocht de realiteit nooit zijn binnengedrongen.

Rare keuze wel om een hele hoop acteurs te gaan recycleren als het ware. De film speelt zich af over een aantal generaties maar zo speelt bijvoorbeeld Carmelo Gómez zowel Manuel, Ignacio als Peru Irigibel wat respectievelijk de grootvader, de zoon en de kleinzoon is. Het zorgt voor een beetje verwarring doordat het niet echt duidelijk gemaakt wordt of het nu om de zoon van gaat of om hetzelfde personage maar dan gewoon wat ouder gemaakt. Wat wel direct opvalt is dat de typische seksuele spanning uit de films van Medem hier weinig te vinden is. Hierdoor krijg je het gevoel dat Emma Suárez wat miscast is als de lieflijke (volwassen versie van) Christina maar toch weet ze er nog iets van te maken. Zeker de scènes met Peru zijn geslaagd te noemen. Voor de rest nog erg veel symboliek, die jammer genoeg voor een stuk aan mij verloren is gegaan, en een geslaagde soundtrack waardoor Vacas een film is die gezien mag worden.

Een iets mindere film van Medem maar nog altijd wel de moeite waard. De hand van de regisseur is hierin al zeker te merken qua symboliek en dergelijke maar het is vooral een zekere schoonheid die Medem in zijn beelden weet te brengen die echt geslaagd is. Zo zijn de houthakscènes verbazingwekkend genoeg vrij fascinerend en verveelt de kroniek over de twee Baskische families nergens.

3.5*

Op sfeervolle wijze vertelt Medem het verhaal van een paar families in een Baskische vallei. Zij hebben een boerenbestaan en houthakken vormt een manier om status en geld te verwerven.De casting is uitstekend, fraaie boerentronies met bovendien een aantal aantrekkelijke vrouwen.

Alles wordt prachtig in beeld gebracht, het groene landschap, de koeien, de vogelverschrikkerachtige poppen. Ook de muziek is fijn.

De keuze om acteurs te recyclen is om het cyclische van het bestaan op het platteland te benadrukken. Je komt niet vooruit en ondanks de schoonheid wil iedereen dan ook weg. Zelfs de koeien.

Een qua beelden erg mooie film met veel fraaie natuurbeelden en een behoorlijke hoeveelheid surrealistische scènes. Op een of andere manier hebben nieuwe regisseurs wel een enorme behoefte om te laten zien hoe goed ze met hun camera kunnen spelen. Ook Medem kan het niet laten om in zijn opera prima te tonen wat hij zoal met een camera kan doen en dat is eigenlijk best jammer. Gelukkig gebeurt dat in deze film relatief weinig waardoor het niet al te storend wordt, aanvankelijk is dat gespeel nog wel toepasselijk al gaat Medem daar uiteindelijk net te lang mee door.

Qua surrealisme, en ook door de schilderijen die in de film voorkomen, deed het me aan Caótica Ana (2007) denken. Aanvankelijk dacht ik dat ook hier de schilderijen van de zus van Medem afkomstig konden zijn maar dat bleek toch niet het geval te zijn. Tot nu toe heb ik trouwens meer surrealisme gezien in de films van Medem dan in de films van Buñuel (m.u.v. zijn korte films).

Het wat verwarrende verhaal, met als rode draad de vete tussen twee gezinnen die overgaat van generatie op generatie, en waar de geschiedenis zich lijkt te herhalen, zit wel goed in elkaar. Medem is wel beter in het tonen en vertellen van poëthische verhalen dan in het begrijpelijk overbrengen van een verhaal, en dat is in zijn eerste film al te merken. Dat dezelfde acteurs meerdere rollen spelen maakt het ook niet makkelijker om het te volgen, wellicht koos hij hiervoor puur vanwege het budget, al heeft dat ook wel iets surrealistisch.

Medem stopt op sfeervolle en poëthische wijze veel ingrediënten in deze film: prachtige natuurbeelden, surrealistische situaties, onmogelijke liefdes, haat, oorlog, aizkolaris (beoefenaars van de houthaksport) en koeien. 3.5*

Ik vind het redelijk moeilijk om hier veel nuttigs over te schrijven. Het is ook mijn eerste Medem dus is het moeilijk te vergelijken met zijn andere films. Zijn cameravoering bevalt me wel, het heeft iets dromerigs. Het doet me wat denken aan Malick in The Thin Red Line. Veel oog voor de natuur. Het fotografische komt nadrukkelijk terug en dan zeker op het einde met Peru die terugkeert als fotograaf.

Spannend vond ik het nergens maar je blijft dus wel kijken omdat je wilt weten waar het naartoe zal gaan. Van de Spaanse geschiedenis weet ik weinig, maar zoals ik al dacht waren ze neutraal in de Eerste Wereldoorlog en wie of wat Carlisten zijn ga ik zo meteen eens opzoeken. Aizkolaris is ook zoiets waar ik nog niet eerder van gehoord had. Het is eens iets anders een film waarin koeien een voorname rol spelen.

Ik heb Julio Medem hoog op mijn lijstje van favoriete regisseurs staan. Dat blijft ook zo na het zien van deze film. Ik kan mij evenwel niet aan de indruk onttrekken dat Medem bij zijn regiedebuut te veel hooi op zijn vork heeft willen nemen.

Deze gelaagde familiekroniek is in potentie een prachtige film, ware het niet dat de uitvoering onnodig verwarrend is door voor elke generatie dezelfde protagonisten te gebruiken. Daarnaast lijken de verschillende episodes verdacht veel op elkaar, goed beschouwd een herhaling van zetten, inclusief vage of ontbrekende beweegredenen.

Medem heeft in zijn latere films laten zien, dat hij veel beter kan.