Ai no Yokan (2007)

Gaat draaien op het IFFR waar Masahiro Kobayashi filmmaker in focus is. Ik vind deze film erg interessant klinken.

Doet me erg aan Eureka denken. Het lamslaan na een ernstige gebeurtenis in het leven. Klinkt erg mooi en boeiend. Poster bevalt me ook erg.

Wel enigzins een filmcliché, dat thema.

Weet natuurlijk niet hoe het hier uitgewerkt wordt (ook niks van de regisseur gezien), maar vind het bij een film als Eureka alles behalve cliché. Op papier misschien, nu je het zegt, maar ik verwacht hier geen clichéfilm van.

Kom overigens niet op veel films die met dit thema spelen..

Nou ik verwacht veel zwijgzame, naar de grond starende personages, die elkaar niet in de ogen durven te kijken.

En dan verwacht ik nog een extreem extravert type die lollig en agressief gaat doen, liefst tegelijk.

Maar misschien valt het mee.

Zo ongeveer de mooiste filmpersonages die ik me kan bedenken.

Kom ik maar heel weinig tegen in dit soort Japanse drama's.

Ik ben er een beetje op uitgekeken.

Maar goed, ik weet bijna niks van deze film, verwachtingen vooraf komen meestal zelden uit.

Nou dat viel dus niet mee! Hele kuddes verlieten de zaal.

Aan het begin van de film zit een interview met de moeder van het meisje dat een ander meisje neerstak, daarna met de vader van dat laatste meisje. Hoe het verder moet met hun leven en hun schuldgvoel. Ze zijn beiden ook slachtoffer.

De volgende drie kwartier volgen we de beide volwassenen in hun nieuwe leven. Een nieuw leven dat al weer repetatief tot stilstand is gekomen. Een machinerie. Driekwartier lang continu dezelfde scenes (ik denk niet dat er ooit zoveel eieren in een film gebroken zijn als in deze). Dan na drie kwartier een kleine verschuiving.... Zou het dan gebeuren? De scenes zijn nog herkenbaar maar er komen kleine barstjes en ontregelingen in de machinerie... Maar dan weer..... drie kwartier fabriek, eten, eieren, eten, fabriek, een stoombad, fabriek, eieren, eten, stoombad etc, etc, etc, etc ,etc ,etc. En 90 minuten lang wordt er geen woord gezegd.

Kobayashi is de meest Europese aller filmmakers staat er in de Daily Tiger. Ik vraag me af waarom. Zelden zo typisch Japans zwijgend drama gezien als deze. Mensen die zich niet uiten. Het gezicht van de vrouw is zelfs helemaal niet te zien, omdat het schuil gaat achter haar haar. Kobayashi heeft het tot stilstand gekomen leven duidelijk gezocht in het volkomen minimalisme. Het werkt maar deels. Deels omdat repetitie wél hypnotiseerd, maar tegelijk niet omdat het alles in de film dood(s)laat. De actrice die de vrouw speelt is ook nog eens bijzonder zwak. Volkomen lusteloos en inhoudsloos.

Vreemd genoeg ging de film voor mijn gevoel vrij snel al kan ik voorlopig geen ijzergieterij of ei meer zien....

Je bent behoorlijk mild. Vond het een radicaal slechte film. Uitgekauwd thema totaal emotie- en sfeerloos verteld. Het eerste is niet eens echt storend, het tweede wel. Kreeg me geen seconde mee. Wezenloze, tot op het bot afgekloven, dooie film. 1*

Door al deze recensies ben ik blij om niet te dienen als proefkonijn van een IFFR-selectiegenootschap.

Ja want ik hou dan natuurlijk van Japanners, maar vond dit geen goede. Maar vond er wel charme in zitten. Met name de camera achterin de auto (altijd het zelfde). Ik ga me dan ook voorstellen hoe het zou zijn om mij elke ochtend met mijn boterhammetjes te filmen. Ben ik net zo saai en doods? Dat fascineert mij dan toch wel...

Heb jij ooit zoveel eieren in één film gezien?

EDIT: ik lees nu de synopsis, maar die klopt niet. de laatste zin zou je moeten weglaten, want er komt geen contact. Tenzij je een klap in je gezicht contact noemt. Er is verder geen toenadering, gesprek, aanraking of welk woord dan ook maar

Dit was echt de zieligste vertoning ooit.

Heel wat mensen verlieten tijdens IIFR de zaal.

Na de film stond kobayashi op het podium voor zijn screening, echt iedereen verliet de zaal.

Het applaus kwam niet eens op gang.

Toen dat mens de eieren weer begon te kloppen liepen bij mij de frustraties hoog op. Om de 5 minuten volgden precies dezelfde handelingen.

Ik vind het moeilijk om films in hokjes te stoppen maar dit was echt de slechtste film die ik ooit heb gezien in mijn hele leven.

Het was overigens wel zielig voor dat kleine mannetje op het podium. Het glimlachen kon hem niet eens vergaan aangezien de helft van het publiek al was weggespoeld tijdens de film.

Dat deed me dan wel weer wat, meer dan de film in zijn geheel.

Maar je hebt de film dus wel uitgezeten? Da's wel weer knap. Maar ik begrijp dat jij morgen ook geen eitje meer hoeft bij je ontbijt....

Wordt toch wel weer benieuwt, misschien juist wel door de negatieve kritiek die hij krijgt. Het repeterende (wat je me gister vertelde Mochizuki) spreekt me absoluut aan. Op het IFFR zal ik hem niet meer zien, kijken of hij nog eens ergens anders te vinden is.

Haha nee, kan geen eieren meer zien of luchten.

Kun je misschien nader uitleggen MR waarom jou dat repeterende zo aansprak? Ik ben wel nieuwsgierig, omdat dat volgens mij is wat de film echt heeft genekt. Ik was nieuwsgierig geraakt naar het verhaal, het leek me een mooi concept. En het had naar mijn mening ook echt groots kunnen worden. Maar die handelingen die zich keer op keer herhaalden hingen mij zo de strot uit.

Man staat op, gaat naar zijn werk, gaat eten, gaat lezen, gaat in bed

afwisselend met de shots van de vrouw, vrouw werkt, gaat naar de supermarkt, gaat broodje met geel beleg eten en gaat weer naar haar werk. En dit echt 80 minuten op repeat. Ik begrijp heus de achterliggende gedachtes wel, maar als ze dit eenmaal hadden vertoond was bij mij de boodschap ook luid en duidelijk overgekomen. Toen het eigeel op een gegeven moment WEER in beeld kwam werd het echt een misselijke grap. Ik heb overigens alleen de film uitgezeten uit respect naar de regisseur. En omdat ik een big finale wel op zijn plaats vond, na deze vertoning.

Cool Hand Luke

Ga je The Mourning Forest nog zien? In grote lijnen dezelfde thematiek als hier, maar dan precies zo dat het wél werkt.

Ben toch erg blij dat ik hem gezien heb (op het IFFR), verwacht hem namelijk niet nog eens terug te zien.

De negatieve reacties hier op de site zijn een mooie weerspiegeling van wat er plaatsvond in de zaal. Een deel van de kijkers leek erg geboeid, een ander deel gniffelde wat, keek wat om zich heen, zuchtte, steunde en/of verliet de zaal.

Ai no Yokan is in essentie een nihilistische ongestileerde film. Dit moet je liggen en je moet er je hoofd bij kunnen houden. Ik vond het toch erg fascinerend. Het feit dat je als maker zo een kale (ik wil het zelf radicaal noemen) film maakt. Repeterende scènes, die zichzelf telkens (met kleine nuance verschillen) herhalen. Een camera die alleen registreert en haast niet insinueert, muziek die totaal afwezig is; kaal dus. Maar juist door dat kale karakter, waardoor identificatie of empathie met de personages zowat uitblijft, werd ik toch ergens geraakt, als is het maar dat ik wat murw de zaal verliet.

Hoe kan je je leven herinrichten en hoe kaal kan je het maken. Je werkt, je eet, je leest en je slaapt. Niets meer, niets minder, ontdaan van alle afleiding, overblijvend met een essentie. Is het een boetedoening, is het een catharsis, is het een meditatie of is het gewoon leeg? Dit is ook toepasbaar op de film - hoe hij wordt gebracht - en het antwoord weet ik nog niet. Soms raakte ik in een trance, soms vond ik het oppervlakkig (leeg is een beter woord) gemurmel, soms vond ik het emotioneel erg diep gaan.

Ik hou absoluut van films die die strijd in mij naar boven halen, vind ze ook erg belangrijk.

Ik begrijp wel wat je bedoeld, maar probeer je nu niet meer uit de film te halen dat er in zit? De boodschap die de man over wou brengen, is overgekomen, iets meer dan geliefd zelfs. Maar je kunt toch niet enkel een film goed vinden omdat het de strijd met je aangaat?

De hele inrichting van de film, de kaalheid die jij beschrijft, wil een gevoel oproepen, maar ik kan me echt niet voorstellen dat je niet geërgerd was als de scènes zich weer herhaalden.

Vind het wel interessant dat iemand zo'n afwijkende mening heeft dan die van mij, sorry dat ik er zo op door hamer. Maar leeg is echt het enigste wat het bij mij opriep.

Wat ik uit jouw woorden begrijp is dat hij zijn boodschap ook met één handeling had kunnen uitdrukken (in plaats van pakweg dertig). Ik vind nu juist hier, waar hij de leegte van het leven van Junichi wil uitdrukken, die zich terugtrekt in een nihilistisch bestaan, de herhaling van essentieel belang is. Dat is nu juist de spil waar de film omheen draait. Natuurlijk kan de stijl je niet liggen, mij fascineerde hij. Het is een dwingende en een best extreme stiijl. Gasper Noé bijvoorbeeld maakt ook films die op een nogal radicale manier op de kijker indringen.

En of ik er meer uithaal dan dat er in zit. Dat is iets wat telkens moeilijk te pijlen valt (en de vraag is ook af het er écht toe doet). Voor mijn idee draait de film toch echt wel om een bepaalde essentie; hoe leeg kan je je leven maken, tot hoe weinig handelingen en relaties kan je het brengen. En wat is hiervan de reden en wat is het effect.

En juist dat herhalen vond ik het sterkste aan de film. Het begin en het einde heb ik echter nog moeite mee (ben benieuwd wat Mochizuki Rokuro hierover te vertellen heeft ). Soms kan een bepaalde leegte juist tot interessante gedachten en gevoellens lijden. Of je hier zin in hebt, er voor open wilt staan en of het je smaak is, is een ander punt.

wolfmanrene, jouw 5* maken mij wel nieuwsgierig naar een (korte) toelichting? Wij zijn er hier ook nog niet uit. Kan je aangeven welke krachten van Kobayashi je zo hebben aangesproken?

Goed dat je me eraan herinnert. Daar zou ik nog een theorie over loslaten. De film begint met een monoloog van de vrouw en man tijdens een TV-interview. Hierin wordt duidelijk dat zij de allebei de (alleenstaande) ouders zijn van een dochter (missschien nog wel meer kinderen maar in elk geval een dochter) en de ene (die van de vrouw) de ander (die van de man) heeft doodgestoken. Op vragen van de interviewer wordt duidelijk dat de vader de moeder niet wil ontmoeten en de moeder op haar beurt nieuwsgierig is en zich verplicht voelt om de vasder wel te ontmoeten. De rest van de film speelt een jaar later. De film eindigt (na de 90 minuten repeterende nihilitstische gebeurtenissen, waarin de vrouw toenadering zoekt en de man deze continu negeert of afwijst (het enige contact is een klap in hetgezicht)) weer met twee quotes (volgens mij identieke) uit het begin interview, waarin nogmaals duidelijk wordt dat de man afwijzend tegenover contact staat en de vrouw graag de man zou willen ontmoeten om met haar schuld om te kunnen gaan en verder te kunnen gaan met leven.
En dan nu mijn theorie: ik denk dat ik de film sterker had gevonden als het begin en einde waren omgedraaid. Als je de film had zitten kijken zonder iets te weten over deze mensen. Je had je nog meer kunnen ergeren over hun vreemde gedrag, maar de bevrijding had me groter geleken dan nu het geval was. Nou is een filmmaker niet verplicht bevrijding te leveren aan het einde van de film, maar het had mij meer van mijn voetstuk gebracht.

Maar goed. 't Blijft intrigerend. Nog een weekje en hij gaat zo maar een halfje omhoog

Kan ik me deels in vinden. Hetgeen waar je volgens mij niet geheel juist zit, is dat Junichi wel degelijk contact zocht met Noriko. Hij is degene die als eerste een geschenk aan Noriko geeft, incluis een mobiele telefoon. Dit is een eerste teken van erkenning en misschien van affectie. Noriko echter weet op dat moment nog niet hoe ze dichter bij kan komen tot Junichi. Misschien is het te vroeg, moet ze nog wennen aan zijn aanwezigheid, en moet ze eerst nog meer bij hem in de buurt zijn eer echt contact mogelijk is.

Later koopt Noriko twee mobiele telefoons, om zo met elkaar in contact te kunnen komen. Op dat moment lijkt hij juist niet klaar voor contact en besluit het mobieltje weg te gooien. Telkens wanneer ze elkaar opzoeken (wanneer Junichi thuis komt van werk en Noriko op straat vind, is wederzijds contact) lijkt de enige mogelijkheid fysiek ‘geweld’. Het lijkt wel of ze echt moeten acclimatiseren en hiervoor de tijd nodig hebben. Vind juist het feit dat ze elkaar aantrekken en wegduwen zo boeiend..

Het interview aan het begin en einde (heb overigens de laatste zinnen gemist, werd te luidruchtig in de zaal op dat moment) dienen als houvast voor de kijker, enige begeleiding in een voor de rest volkomen nihilistische film. Ben het denk ik wel met je eens dat het andersom misschien beter gewerkt had. Vind het verder trouwens boeiend dat Noriko aangeeft Junichi te willen zien, en om een mogelijkheid vraagt hem op te zoeken. In dit kader weet ik niet of de ontmoeting toevallig is. Ik zie het liever zo dat Noriko Junichi wilt ontmoeten, maar hem de ruimte wilt geven om aan haar te wennen. Ze blijft bij hem in de buurt, maar laat hem de eerste stap zetten tot echt contact. Dit klinkt mij veel mooier in de oren dan dat het op puur toeval zou berusten (wat mij wat te gemaakt oogt).


Ik ook absoluut, en er is zeker een kans dat deze film bij mij ook nog gaat stijgen, dit kan met een half, maar ook met een heel punt zijn. Fascinerende film die me nog steeds vasthoudt en waar ik steeds meer over te weten wil komen. Zo vind ik het ook boeiend dat Kobayashi tijdens het maken van de film terug moest denken aan Aleksandr Solzjenitsyn’s Een Dag uit het Leven van Ivan Denisovitsj, het verhaal over het leven van een man die ten onrechte in een Siberisch werkkamp beland en daar elke dag moet zien door te komen.

In plaats van deze herzien, moet je je misschien eerst eens aan Kawase's Mogari no Mori wagen. Een Japanse film over rouwverwerking die minder moeilijk, maar minstens zo treffend is.

Dat ben ik dan ook zeker van plan en gezien de hoge notering van 'de andere' Kawase ben ik uiterst benieuwd. Weet ook niet of ik deze persé hoef te herzien verder, vind het alleen uiterst interessante film om over te discussieren en te mijmeren

Ik zal jouw visie even op mij in moeten laten werken. Want blijkbaar hebben ze elkaar meer telefoons kado gedaan, dan dat mij was opgevallen. Dus ik moet mijn filmervaring even 'herzien' (in de niet letterlijke betekenis).

Hoi Mochizuki,
vooropgesteld dat ik bepaald geen uitgesproken fan ben van Kobayashi. Bashing vond ik maar matig. Closing time vond ik ok, maar niet meer dan dat. The Rebirth daarentegen was voor mij de grote surprise van dit festival en ik geef mijn complimenten aan het festival van Locarno dat men deze film de prijs durfde te geven.
Ja, wat sprak mij er zo in aan. Ik vind het een radicaal werk, dat dwingt tot goed kijken. Om de inhoud al interessant, maar qua vorm helemaal. Die kaalheid en die keuze voor de herhaling, dat je dat durft! Na de eerste paar herhalingen dacht ik: wat is dit? Maar steeds meer kwam ik in een soort van kadans, die én aangenaam aanvoelde én mij vatbaarder maakte voor nauwkeurig waarnemen.
Zo vond ik het een ronduit fascinerend gevoel om het idee te krijgen dat je inmiddels meer weet van de hoofdpersonages dan van pak hem beet een goede collega. Zijn dagritme, waar en hoe ie zijn auto parkeert, dat ie altijd als laatste de eetruimtes betreedt en hoe hij zich posteert tov de andere mensen in de ruimte waar ie eet.

En hetzelfde geldt voor de beperkte maar gestage ontwikkeling die er wel degelijk te zien is: en dan bedoel ik vooral dat ie eerst de door de vrouw bereide maaltijden negeert, maar die op een gegeven moment toch pakt. En hoe hij soms wel contact lijkt te willen, maar dan toch weer niet. Hij kán het simpelweg (nog) niet. Net als zij. Telefonisch contact wijst ze af, zij wil echt contact.? Ook het eind, waarop ie voor het eerst het woord tot haar richt en een soort van 'I can't live with you, I can't live without you, vind ik van een ongelooflijke schoonheid. Ben dus ook niet met je eens dat er geen contact komt. Dat is er eigenlijk continue, de twee zijn volkomen tot elkaar 'veroordeeld'.

Een film die mij zeer lang zal bijblijven en uiteindelijk voor mij het hoogtepunt van een toch al rijk festival vormde.

Vind het feit dat ze juist wel contact met elkaar zoeken zo boeiend. Dit wordt ook al door wolfmanrene bespreken, de woorden 'I Can't live with you, can't live without you' zijn toch wel hetgeen waarom het draait. Een man die 'zelfwillend' een kaal leven verkiest, om zo langzaam weer opnieuw tot leven te komen, met de vrouw wiens dochter ook zowat dood is (in de gevangenis beland).

Ik hoor het wel, wanneer je hem spreekwoordelijk hebt herzien.

Exact, Danuz. Na de extreme gebeurtenis, is hij bijna letterlijk dood. Door te verhuizen naar een plek waar hij continu geconfronteerd wordt met degene die een binding heeft met het leed dat hem is aangedaan, is er hoe moeilijk ook, iets van een 'rebirth'. Want hoe dan ook zijn beide aan het eind van de film er beter aan toe, dan aan het begin, denk ik. En de eindsong: alleen door liefde is het leven draaglijk, illustreert mijns insziens de can't live with you, can't live without you-gedachte.

Ik mis hier nog bij de referenties van de film een titel als Akermans Jeanne Dielman. Ook daar de continue repetitie en de minimale verschillen. Kobayashi lijkt nog (radi)kaler durven te gaan al durde Akerman dan weer de extreme lengte aan.

Nog een korte bijdrage over Ai no Yokan van mijn zijde.

Het lijkt me achteraf niet zo relevant om de precieze kado’s op een rijtje te hebben van Junichi en Noriko. Ik ben het met jullie eens dat de toenadering er is (maar de twee individuen te beschadigd zijn om al werkelijk contact aan te gaan), dat de titel Rebirth logisch is en dat Kobayashi een filmische vorm heeft gevonden om dit duidelijk te maken. Daarvoor niets dan lof.

Het is daarom misschien minder relevant om gezamenlijk naar de sterke punten van de film te zoeken met deze lofuitingen, maar ook te kijken naar redenen waarom de film minder geslaagd is (zo die dat in jullie ogen is). Misschien in dat licht toch ook goed om even te kijken naar de punten waarop ik afhaakte.

1. De actrice (zowel haar fysiek als haar gedrag) vond ik zwak. Ze overtuigde mij niet in haar acties in vergelijk met de vrouw tijdens het interview (al droeg ze een zonnebril). Zíj was degene die het contact wilde (en zich schaamde???? - omdat ze zo naar de grond bleef staren). In die ontwikkeling (en intern wordende stormen) ben ik als kijker bij deze film niet meegenomen. Die van Junichi trouwens wel. Mag ik dat een onevenwichtigheid in de film noemen?

2. Een mogelijk ander bezwaar, inhakend op jouw laatste opmerking wolfmanrene over dat beiden er aan het einde van de film beter aan toe zijn dan in het begin. Ik kan me daar wel in vinden, maar waarom is de film dan hier gestopt? Is het vanaf dit punt duidelijk dat die Rebirth een feit zal zijn? Dat we ons geen zorgen hoeven te maken dat het goed komt met deze mensen of (mag ook van mijn part) dat we hier het ‘volgroeide’ stadium hebben gezien van deze twee mensen in hun nieuwe leven en dat ze dus verder in het leven zullen gaan, zo gebroken als ze hier geportretteerd werden? Zo door redenerend zou ik Akermans aanpak in Jeanne Dielman (al geruime tijd zo’n beetje de hoogste film op mijn wish list zo ongeveer) sterker vinden. Voor die conclusies was een extremere lengte van de film noodzakelijk geweest mijns inziens. Nu was het nog niet van zo’n omvang dat het écht ging leven. Ik zat nog in de tendens van “een dooie boel”. Nog een uur, dan was ík pas volledig over die streep van (volledige) fascinatie getrokken.

Dus: eens met jullie bevindingen, maar wat blijft knagen zijn de zwakke actrice (en mede daardoor onevenwichtigheid in de weergave van de twee individuen) en de te geringe lengte van de film