Sukai Kurora (2008)

Geweldige film.

Stuk minder experimenteel dan Oshii's eerdere werk, kleiner en subtilier, maar na verloop van tijd begin je toch weer alle Oshii kenmerken te herkennen.

Visueel prachtig, maar niet zo uitbundig, soundtrack niks minder dan geniaal en een zeer aardig plot met enkele interessante insteken. Veel menselijker ook dan Oshii's eerdere werk.

4.5*¨en een serieus uitgebreidere review

De eerste film van Oshii (van degene die ik gezien heb) met een heldere filosofische strekking. Bij de intro van Kannami geeft Oshii gelijk een hint in welke richting je moet zoeken. Kannami geeft daar een reden op waarom hij te laat is nl. "de zon was te helder voor mij", waarna de chef opmerkt dat deze opmerking van Camus komt (L'Étrangier). Hierna wordt de kijker constant in existentialistische vraagstellingen meegesleurd. Opmerking zoals: "we hebben een vijand die we nooit kunnen verslaan" en "is het nodig om op te groeien als je morgen sterft?". Ook de eeuwige waarom-vraag van Kannami geeft fundamentele twijfel aan. Oshii komt aan het eind van de film tot antwoorden op de vragen over het absurdistische leven. Natuurlijk helemaal in existentialistische stijl: "je moet leven totdat je iets kan veranderen" en "op het levenspad kunnen we elke dag op verschillende plaatsen gaan staan" en nog een troost "hetzelfde pad is niet hetzelfde scenario". Uiteindelijk vind de zelfverwezenlijking van Kannami dan ook plaats: "ik zal mijn vader vermoorden" en dat in een excellente dogfight! Ik vind de filosofische boodschap ontzettend knap uitgewerkt.
De luchtmachtbasis waar het allemaal speelt ligt in Ierland, in Donegal te lezen op de nauwkeurig opgevouwen krant. Ook de naam Cairn op de vlieghelm en de prachtige harpmuziek lijkt Oshii's bedoeling om voor Ierland een gedenkteken op te richten te ondersteunen. In Japan hebben ze wel wat met Ierland
Alhoewel Oshii niet los kan komen van de ervaring Avalon. Polen krijgt ook nog een kleine plaats.
Complimenten voor de prachtige sfeervolle beelden waarbij de afstelling van kleur in sommige scenario's vrijwel perfect is, bijv. eten in het restaurant met de commandant.
Wel kijken met de juiste mood anders zou je het geduld wel eens kunnen verliezen.

Schitterende film van Oshii. Zowel op visueel gebied als qua verhaal.

Het Ierse landschap biedt de mogelijkheid tot mooie uitgerekte shots en prachtige blauwgroene kleuren, een plaatje dat mooi contrasteert met de mismoedige sfeer van de film. Ook de luchtgevechten zijn knap in beeld gebracht. In deze scènes zien we het gebruik van 3D-technieken meest. De combinatie van 2D/3D vind ik in Sky Crawlers erg goed gedaan, nergens lijken de twee stijlen met elkaar te botsen. Ben nu toch ook wel benieuwd naar Ghost in the Shell 2.0.

De film vliet, mede door de symfonische muziek, op een rustig tempo voort, waarbij de kalmte af en toe wordt onderbroken door heftige luchtgevechten. Vergelijkbaar is de gemoedstoestand van de hoofdpersonages; het ene moment zijn ze onverschillig en emotieloos, het andere moment levenslustig en energiek. Dit heeft te maken met het depressieve toekomstbeeld, dat Oshii op een knappe manier langzaamaan weet te openbaren. Zoals we van hem gewend zijn heeft het verhaal een filosofisch tintje, dat Zobor een paar berichten hierboven al perfect heeft uitgelegd. Bij Ghost in the Shell vond ik dat er iets te dik bovenop liggen. Hier is het iets subtieler in de film verwerkt.

Met Sky Crawlers brengt Oshii een stijlvolle film, die laat zien waartoe de nieuwste animatietechnieken in staat zijn. Hopelijk komt de film in aanmerking voor een Nederlandse DVD-release.

Het is allemaal wat minder abstract en filosofisch als Oshii `s andere werk, alhoewel het uitgangspunt en sommige dialogen ook weer niet gelijk realiteit en gesprekken over koetjes en kalfjes nastreven.

De animatie is mooi, maar overal niet zo gestileerd als in een film van Shinkai, waar de poster mij aanvankelijk aan deed denken. Toch, geeft de poster een goed beeld van de sfeer in deze film. Deed mij allemaal wat denken aan de Ghibli films. Er zit namelijk weinig spanningsboog in deze film, wat knap te noemen is als je jezelf bedenkt dat de luchtgevechten wel degelijk worden uitgevochten op leven en dood. De Kildren strijden onder meer tegen een mysterieuze piloot, wiens identiteit vraagtekens doet oproepen. Waar Oshii dankbaar enkele filosofische kwesties aan ophangt i.p.v. er een spel ontmaskeren van te maken.

Het uitgangspunt van de film zou kunnen leiden tot een film die wat zwaar op de maag gaat liggen en tot op zekere hoogte is The Sky Crawlers zeker geen makkelijk weg te kanen film. Gelukkig benadrukt Oshii niet alleen hoe zwaar de luchtgevechten op leven en dood zijn, met de verliezen en emotionele beslommeringen die daarmee gepaard gaan. Als je tussen de regels kijkt, zie je ook dat hij het optimale rendement uit het leven van de Kildren weet te halen. Ik kon mijzelf helemaal verliezen aan de schoonheid en rust die de film uit weet te stralen. Samen wat lol maken, sluierbewolking die zich ophoudt vlak boven de basis, groene velden, kliffen, een laatste warme avondgloed van de zon voordat hij naar ergens anders verkast en tussen de bedrijven door genieten van de adembenemend geanimeerde luchtgevechten, waar de personages onbevreesd instapten, desondanks in de wetenschap verkerende dat men geen botsautorit ging maken.

Het geheel wordt ondersteund door prima muziek en zoals vanouds ontbreekt ook de Oshii hond hier niet en zit er een magnifieke tramscene in, al doet alles uiteindelijk wat onder voor de werkelijk verbluffend gave luchtgevechten. 4,5*

Nou, daar klopte alvast geen zak van. Gelukkig maar .

Oshii is toch op zijn allerbest als hij gewoon lekker de tijd neemt om een melancholisch sfeertje neer te zetten. En daarvoor is het bronmateriaal van Hiroshi Mori echt perfect. Kawai kan weer uitblinken, Oshii zijn dromerige, filosofische verhaaltje met vertellen. Ook de unieke combinatie van stijlelementen (Ierland in de toekomst, waar onsterfelijke koters in bi-planes elkaar het leven zuur maken, hoe verzin je dit?) past precies in het bekende straatje van Oshii.

Had aanvankelijk een beetje moeite met het verschil tussen de karakters en de omgevingen. De eerste steken toch wel een beetje flets af tov de decors (vooral de binnenlocaties). Maar daar raak je al vrij snel aan gewend en vanaf dan is het gewoon weer puur genieten.

Niet zo in-your-face schitterend als Innocence, maar in zijn eigen kalm voortkabbelende soort weer een absoluut juweeltje. Nu nog een DVD met een perfecte audiotrack zodat Kawai en de birds lekker surround door de huiskamer kunnen zweven.

4,5*

Geen gemakkelijke film. De Japanners blijven wel grootmeesters in de animatiefilm, of het nu voor kinderen of zoals deze, voor volwassenen is. Perfectionistisch uitgewerkt met aandacht voor ieder detail : de hobbel in de weg, de verlichting van de straatlampen. Echt wel ongelofelijk hoe ze dit allemaal voor elkaar krijgen.

De existentialistische boodschap daarentegen blijft moeilijk te doorgronden en mijmert over de cyclische natuur van het bestaan. Er worden luchtgevechten gevoerd maar in feite is de wereld waarin de film zich afspeelt geen wereld in oorlog. Enkele "warfare companies" bestaan enkel om de mensen de illusie van vrede te geven. Indien de mensheid te ver van de realiteit van oorlog zouden komen, dan zouden ze opnieuw in oorlog vervallen. Het is een trage, soms zelfs saaie film, maar omhuld door menselijk mysterie in de vorm van de "Kildren", die eigenlijk klonen zijn .

Sky Crawlers is een uitdaging, maar wie er open voor staat, en wie zich de moeite wil doen om eens na te denken (ja, moeilijk hé!) zal niet ontgoocheld zijn.

Sterke Oshii.

Minder filosofisch dan een Innocence, gelukkig. Ik zeg trouwens met nadruk minder, want een filosofische ondertoon is zeker aanwezig. Maar dit was er eentje die me wel beviel. Er hangt een fijn sfeertje, de muziek is goed (alleen dat aftiteling nummer had niet gehoeven), de animatie mooi (vooral de scènes in de lucht zijn schitterend) en het bleef constant boeien. Alleen de personages zagen er bij vlagen wat minder mooi uit.

4*

Edit: Het zijn ook van die kleine dingen die mij dan met een bepaald gevoel achterlaten. Een eigenlijk niet uit te leggen gevoel. Enigszins zwaarmoedig, kil wellicht, maar ook onder de indruk en mooi. Zo'n scène na het bowlen of de ijzige stilte voor de aftiteling. Oog voor bepaalde details. Het komt waarschijnlijk doordat ik niet onmiddelijk in de film gezogen werd, dat ik 4* wil geven, maar 4.5* lijkt toch slechts een kwestie van tijd.

Nauwelijks actie op een paar "dog"-fights na.

Uitermate zwaarmoedig en donker qua toon.

Deed mij een klein beetje denken aan het ook zo door mij hogelijk gewaardeerde "Patlabor 2".

Voor de ware van liefhebber van intelligente anime echter een must-see!! Ik ben hier zeer van onder de indruk.

Af en toe ook intrigerende mengeling van animatie met CGI.

Meesterwerkje!

Sukai Kurora.

Sky Crawlers een film over Kildren, mensen die niet ouder kunnen worden. Kildren worden in deze Oshii ingezet om oorlog te voeren in de lucht. Tegen wie of wat doet er niet toe, boven de wolken aan de oorlog is hun boterham.

Verwacht echter geen explosieve actie cinema met een zwaar randje, eerder een grauw drama en gevechtsvliegtuigen met een filosofische rand. Uiteraard dan ook wel Oschii eigen, maar van een man met zo veel verschillende stijlen, weet je het maar nooit.

Wel erg wennen was het voor mij. Ik kon in eerste instantie erg moeilijk in de film komen, maar dankzij een aantal fantastische scenes in de lucht en veel mooie shots ondersteund door een erg toffe soundtrack werd ik langzaam in de film gezogen.

4.5*

Hoewel de animaties minder zijn dan in GITS: Innocence vind ik daarentegen het verhaal in deze film een stuk sterker. In het begin was het even wennen, - de animaties kwamen mij nogal saai over - maar dit veranderde heel snel bij het horen van de opnieuw fenominale score van Kenji Kawai die er mede voor zorgde dat deze film, waarvan het verhaal in de loop steeds beter werd, een extra dramatisch tintje kreeg. Als drama vind ik deze film dus bijzonder geslaagd. Wat animaties betreft gaat voor mij de hoofdprijs naar onze trouwe viervoeter, de basset die ook in GITS: Innocence nadrukkelijk aanwezig was. Vooral de laatste scènes met deze basset zijn om in te lijsten, zo mooi.

4,5*

Ietwat langdradig, maar wederom een bijzonder fraai animatie.

De stijl en animaties zijn weer prachtig. Met name de luchtcombats zien er fantastisch uit. Wat minder zijn de personages, die bij vlagen wel erg onnatuurlijk bewegen, wat erg in contrast is met de ontwerpen van de vliegtuigen etc.

Inhoudelijk is het vooral een rustige zweem met dialogen met een filosofische ondertoon. Maar hier mist het net wat extra's tov andere Oshii's. De soundtrack is wel weer erg fraai.

Al met al erg mooi, maar het mist telkens wat extra's, en er is overal wel iets aan te merken. 3.5*

Heel anders dan verwacht, maar er daarom niet minder van genoten. Al had ik natuurlijk wel een beetje kunnen weten wat ik van een Oshii had kunnen verwachten.

Wat had ik dan wel verwacht. In ieder geval iets meer actie. De enkele battles die er in zitten zijn wel fantastisch in beeld gezet. Als je een beetje bekend bent met het werk van Osii, weet je dat je meer kan verwachten qua verhaal en diepgang dan menig andere Japanse animatie film. In deze ietwat zwaarmoedige film is er ook weer genoeg om over na te denken. Al is het wel een stuk minder moeilijk dan Innocence of Angel's Egg. Dit mooie verhaal wordt op een geweldige manier verteld. Al duurt het eerste gedeelte misschien net even wat te lang. Al is er daar toch nog genoeg om van te genieten. De tweede helft verloopt dan iets vloeiender, en er worden interessante ontwikkelingen en fijne onthullingen in het verhaal gebracht. Ook verloopt de karakter ontwikkeling daar een stuk beter. Ook leuk om de basset weer terug te zien keren. Mooi scene ook na de aftiteling. Al weet ik niet of dat nu echt nodig was geweest.

Animatie is erg mooi. Enkele prachtige beelden voorbij zien komen. Vooral details als de wolken die bewegen of de interactie van de regen met de vliegtuigen kon ik erg van genieten. Ook de karakteranimatie is fantastisch. De mix tussen traditionele 2D en 3D animatie is erg goed. Het blijft erg tricky, maar Oshii is een van de weinigen die hier op een geweldige manier mee weet om te gaan.

Kawai's score is ook weer genieten geblazen, al haalt hij nergens echt het niveau van de GitS films. Sound design is erg sterk. Voice acting had misschien nog net even wat beter gemogen. Kwam zo af en toe niet helemaal lekker over.

Weer een erg fijne film van Oshii, waarvan ik toch maar wat meer moet gaan zien.

Een Oshii dagje vandaag. Eerder op de dag Innocence herzien, nu dus The Sky Crawlers. Dat was ook wel weer eens tijd, want net als Patlabor 2 die ik van de week herzag, had ik deze film zeven jaar geleden voor het eerst èn het laatst herzien.

Nog steeds een mooie film met een zwaarmoedige en melancholische sfeer, wat me best wel aanspreekt. Sfeer zit hem voor een groot gedeelte in de soundtrack, die zoals vaker bij Kawai fraai en subtiel is, al is dit in mijn ogen niet zijn sterkste soundtrack. Ook deze keer loop ik een beetje aan tegen de animatie. De karakterontwerpen zijn niet heel erg gedetailleerd en de 2D en 3D animatie botsen soms, bijvoorbeeld tijdens momenten waar het gras van hand getekend naar computer geanimeerd overspringt. De luchtgevechten zijn wel heel erg spectaculair; alsof je er zelf tussen vliegt terwijl de vliegtuigen rakelings langs je scheren. Erg sterk.

Het verhaal is misschien nog het meest interessante aspect van de film. Ik ben erg benieuwd naar het originele bronmateriaal, want personages met de naam Kusanagi en Jin-Roh doen vermoeden dat Oshii een flinke input in het plot zoals hier gepresenteerd heeft. Kusanagi mag (samen met haar naamgenote) als één van de meest interessante karakters in een Oshii film genoemd worden. Het universum waarin het verhaal speelt wordt langzaam aan ontrafeld, maar is ook behoorlijk interessant. Ik kon het zelf niet benoemen; dank aan Ramon K voor de observatie dat Camus' mythe van Sisyphus het hoofdthema van de film lijkt te zijn. Dat het vraagstuk omtrent zelfmoord ook een rol lijkt te spelen in de film versterkt mijn gevoel dat die observatie treffend is.

Kortom, een fijne melancholische film met de nodige filosofische lading die zich rustig ontwikkelt. De 4* blijven onveranderd staan.