Un Baiser S'il Vous Plaît (2007)

Ten eerste: laat je niet leiden door de vreselijke poster, die een kruising tussen een tienerkomedie en een will ferrel film doet voorspellen. Het is alles behalve.

Het Parool kwam met de vergelijking van Woody Allen, Eric Rohmer en een vleugje van Linklater's Before Sunrise en Sunset. Rohmer zou ik niet weten, daarvaan heb ik nooit écht iets van gezien. De andere twee (of drie, zoals je wilt) kan ik alleen maar beamen.

Het plot (dan het grote verhaal dat vertelt wordt) doet heerlijk Alleniaans aan, met karakters die gesprekken en situaties bijna doodpraten en in de meest bizarre situaties verzeilen doordat ze met zichzelf in de knoop zitten.

Baiser is het eerste uur vooral heel grappig, mede door al dit bovenstaande gedoe, wat Allen's films altijd zo leuk maakt. Dan verandert het langzaam naar een plot waar van alles misgaat, ook weer net als in een Allen. Hierdoor wordt deze verhaallijn iets minder interessant, maar hierdoor wordt je des te benieuwder hoe de verhalenvertelster en de andere man het ervanaf gaan brengen.

Dit levert een perfect einde op; stiekem eigenlijk niet zoals je hoopt, maar precies zoals het zou moeten, net als het einde van Before Sunrise moest.

Wellicht over zeven jaar nog een film waar ze elkaar opnieuw tegenkomen, als de man in de stoffenwinkel van de vrouw in Parijs komt. Het zou mooi zijn, alleen al omdat je stiekem hoopt dat de twee uiteindelijk bij elkaar zullen eindigen.

4*

Leuke film voor een zomeravond zoals afgelopen dinsdag. Een beetje Woody Allen op zijn frans. Ik kon mij af en toe wel ergeren aan het klungelachtige gedoe tussen Judith en Nicolas in het eerste uur van de film. Het laatste half uur van de film vond ik daarentegen erg goed.

De soundtrack met muziek van o.a. Tsjaikovsky en Schubert vond ik geweldig. Het past uitstekend in het verhaal en tilt daardoor de film ver over het gemiddelde heen.

Waardering 3,5*

Mja, geef me dan toch maar Woody Allen hoor. Echt grappig weet Un Baiser in mijn ogen nooit te zijn en ook de klassieke soundtrack overtuigt me niet. Waar je in bijvoorbeeld Before Sunrise en Before Sunset zit te hopen op een goede afloop omdat de twee duidelijk voor elkaar geboren zijn, kan het me hier niet schelen wie met wie eindigt.

Geen slechte prent, maar de kans dat ik me Un Baiser S'il Vous Plaît volgende week nog herinner, acht ik redelijk klein.

In tegenstelling tot veel meningen die ik hier lees was ik niet zo heel erg onder de indruk van deze film. Ik vond het verhaal behoorlijk traag en eigenlijk ook niet zo heel erg interessant. Er gebeurde niet zo erg veel. Toch was ik wel benieuwd hoe het af zou lopen dus ik heb hem wel helemaal afgekeken. Maar erg spannend vond ik het allemaal niet.

Veel comedie kon ik er ook niet in bespeuren. Ik heb eigenlijk nergens echt om kunnen lachen. Romantisch was de film ook niet echt. Het gekunselde in het begin van de film tussen Judith en dingetje ( ben zijn naam nu alweer vergeten) was op zich wel grappig maar ik heb nooit echt chemie gevoeld tussen de twee. Het was allemaal zo vlak dat het me eigenlijk niet zo interesseerde of ze wel of niet bij elkaar kwamen.

De beelden in de film vond ik ook erg mat en donker. Bij een romcom hoort het geheel toch wat meer sprankelend en kleuriger te zijn. Nee, ik was niet erg onder de indruk van deze film. Toch wil ik hem ook weer niet helemaal een onvoldoende geven omdat ik toch de gehele film wel benieuwd was hoe het zou aflopen.

Ik vond dit een prachtige film vooral het eerste uur is bijzonder sterk. De dialogen zijn schitterend de scenes zorgvuldig opgebouwt en ik heb af en toe op de grond gelegen van het lachen om de subtiele humor.

Het acteerwerk is erg goed en de sfeer wordt heel mooi neergezet door de prima soundtrack. In het midden zakt de film heel eventjes weg maar tegen het einde herpakt alles zich weer en kan ik daarom niet anders dan spreken van een klein meesterwerkje.

Het eeuwige thema van houden van "een ander". De gehele film brengt tal van reflecties over dit thema en zorgt voor de luimige noot wanneer de betrokken personages ook hun bezorgdheid om elkaar uiten.

Film begint traag maar boeit gaande weg. Geen hilarische scènes om humoristisch te zijn.

Geen zuivere komedie want er zit zekerlijk een ernstige ondertoon in.

Knappe acteurs en mooie romantische muziek.

Typisch voorbeeld van een film waar ge even moet voor doorbijten om er dan volledig te worden door opgeslorpt.

Bijzondere romantische comedie waarin de hoofdpersonages uiterst rationeel een 'oplossing' proberen te vinden voor hun gevoelens en liefde. Hierdoor komen de vele dialogen intentioneel wat gekunsteld over, maar daarin ligt juist ook de humor verborgen. Ondanks de goed gekozen opbouw waarin een verhaal in verhaal wordt verteld, wordt het op een gegeven moment wel wat eentonig allemaal. Desondanks een welkome afwisseling van de standaard romcoms. Dik verdiende 3.5.

Charmante komedie over verwikkelingen rondom een zonderlinge liefdesrelatie. Knap hoe een “serieus” probleem met de nodige humor en relativering verteld wordt. De acteurs zitten allemaal prima in hun rol. Een ongewone en daardoor bijzondere feel good-movie. Aangenaam tijdverdrijf.

Verhaal in een verhaal.

Jammer wellicht dat het innere verhaal daarin de hoofdrol speelt. Want, de verwikkelingen van Judith en Nicolas komen toch - in de tweede kijkbeurt - wel wat erg gezocht over, en erger nog: zowel Judith als Nicolas worden in de loop van het verhaal nooit echt sympathiek, maar hoogstens een beetje vreemd. Daardoor blijft het zweven, wordt het niet echt boeiend hoe het nou afloopt. Het buitenste verhaal blijft daarbij in vergelijking nogal onderbelicht. En da's jammer, want de ietwat Mona-Lisa achtige glimlach van Julie Gayet belooft veel meer mysterie.

Wellicht inderdaad een film die een 'zeven jaar later' vervolg zou kunnen krijgen, net als de Before-reeks van Linklater. Maar het toch wat bescheiden commerciele succes zal dat wel niet toelaten.

Vooral het eerste uur is erg matig, mede omdat Mouret totaal niet overtuigt in zijn eigen rol (maar wel irritatie opwekt) en het veel te gemaakt is zonder dat het daarvan grappig wordt. Daarna wordt de film toch nog interessant, met een fraai slot als bekroning.

Dit is wel het soort films waar ik van hou. Aanvankelijk dacht ik dat het soort van Franse Woody Allen film was, maar hij was toch anders. En het verhaal werd toch ook nog wel erg mooi uitgewerkt uiteindelijk. De film had ook wel wat weg van klassiekere Franse films á la Bertrand Blier. Maar daarvoor moet je inmiddels toch heel wat jaartjes terug. Fijn om te zien dat er later af en toe ook nog van dat soort films gemaakt worden. Al is deze inmiddels ook alweer 14 jaar oud.