Metoroporisu (2001)

Geinspireerd door de poster van Lang's film, maar toch ook wel wat andere overeenkomsten. Rintaro concentreert zich op het lot van de technologie van de robotten. En rond de vraag of Tima liefde kan kennen. Visueel wel aardig, vooral in de climax. Maar echt boeien wil het allemaal; het tempo ligt te vaak laag. Muziek van Toshiyuki Honda is wel zeer aardig. 2 sterren

Wat de meesten al zeiden, op zich zit het wel goed met 2D en 3D animatie (al is het bij dat laatste vooral de designs die interessant zijn), de combinatie van beiden faalt echter.

Verder is de muziek ook irritant slecht. Buiten het leuke contrast tussen de ondergang van de stad en het "I can't stop loving you" nummertje, was het echt elke keer weer huiveren als er weer zo'n jazzy tunetje begon.

Een beetje een vreemde sensatie deze film, want slecht is hij zeker niet ... hij doet je alleen zo weinig. 2.5* + 0.5 voor de finale. 3* dus.

Vreemd ook hoe deze hier in de bioscoop is terecht gekomen.

Erg genoten van deze sfeervolle film. De animaties waren meer dan eens werkelijk verbluffend mooi en het verhaal boeide de volle +100 minuten, met een eervolle vermelding voor de geweldige finale.

Wat ik wel een beetje jammer vond, was dat sommige karakters ongelooflijk goed waren vormgegeven (bijvoorbeeld het hoofd van Tima en profil terwijl ze in het licht staat), maar andere redelijk knullig op me overkwamen (bv. de besnorde oom van Kenichi en die vent met zijn constante grijns). Alsof minder gekwalificeerde tekenaars ook een aantal karakters voor hun rekening mochten nemen.

Soms kom je iets tegen waarvan je nog nooit iets gehoord of gezien hebt en denkt; "Hmm, dit zou weleens iets interessants kunnen zijn". Dat dacht ik dus ook bij het zien van het hoesje en na het lezen van het verhaaltje op de achterzijde bij Metropolis.

Nu, deze film kon jammer genoeg zijn belofte niet waar maken. Ondanks dat de animaties er op zich best mooi uitzien oogt het teveel als een mengelmoesje van verschillende stijlen. Zoals al eerder is vermeld het verschil tussen de computerbeelden en handgetekende beelden is soms erg zichtbaar. Daarbij komt dat sommige karakters er na mijn menig veel te "cartoonachtig" uitzien maar daarintegen zijn er ook andere die dan weer "realistisch" zijn getekend.

Het verhaal, wat mij op zich best intressant leek, blijft hangen in oppervlakkigheid. In Metropolis blijft het bij een actie/detective terwijl het onderwerp zich uitstekend leent voor een wat meer filosofisch SF thriller. De hoofdpersonen, Kenichi en Tima, zien eruit als kleuters en hun onderlinge relatie ontstijgt ook dat niveau niet (als het liefde moet zijn komt dit echt wel erg beroerd uit de verf).

Uiteindelijk deed de film me niet bijzonder veel. Het verhaal en de personages zijn te matig. Animaties zijn best mooi, vooral de wat "mindere buurten" van de stad zijn mooi vormgegeven. Jammergenoeg is de film dan weer niet stijlvast met zijn animaties. De muziekkeuze is ook best aardig, maar uiteindelijk sprong voor mij alleen de slotscene eruit als goed uitgewerkt qua audiovisuele stijl. 2.5* toch nog wel voor deze getekende versie van Metropolis.

Jammer genoeg te kinderachtig naar mijn smaak (in de grond een heel simpel verhaaltje dat het niveau van Amerikaanse comics niet overstijgt) en ook de animatiestijl is niet zo geslaagd. Tezuka's stripverhalen zijn meestal geweldig, vanwege zijn unieke talent om met simpele figuurtjes enorm veel dynamiek en actie uit te beelden in een stilstaand beeld, maar voor een bewegende film is zijn stijl duidelijk minder geschikt. Wel charmant en aangenaam om te bekijken, maar veel personages lijken eerder weggelopen uit Quick en Flupke bij de Bevers dan dat ze in een toch wel serieus bedoelde science fiction film speelden. De vergelijking met Robbedoes is trouwens mooi gezien, vooral de benen van Kenichi en Rock doen erg aan de vroege Robbedoes denken, maar dat terzijde.

De achtergronden waren dan weer vaak spectaculair realistisch en de finale is zwaar genoeg om dit boven een gewone kinderfilm uit te tillen, maar de thematiek wordt zo simplistisch behandeld dat het niveau toch daar blijft steken (wat op zich geen probleem is, maar het vraagt wel een andere kijkinstelling). Hoewel de film ook als kinderfilm te weinig humor of magie uitdraagt eigenlijk.

Op zich zeker geen slechte film, maar zijn ambitie wordt nergens duidelijk en daardoor is het heel moeilijk om hem te plaatsen of te beoordelen. Een 3.5 * is andermaal op zijn plaats, en ik ben heel benieuwd naar Tezuka's manga hiervan, waarschijnlijk gaat die me veel beter bevallen.

knap geanimeerd; en interessant verhaal; met aardig wat duidingsmogelijkheden.

Tijdens het kijken naar Metropolis wist ik dat het ging om een verfilming van een manga uit 1949. Gebaseerd daarop dat ik dat Osamu Tezuka's strip zijn tijd erg ver vooruit moest zijn geweest. De manier waarop hier ingegaan wordt op de persoonlijkheid van robots doet denken aan Blade Runner en het verloop van het plot loopt vooruit op vele manga's en animes, met name Akira. Inmiddels heb ik een samenvatting van het verhaal van Tezuka opgezocht en blijkt dit een zeer losse adaptatie te zijn. De robotthematiek is eerder uit Blade Runner gehaald dan uit de oorspronkelijke strip en dat deze film verhaaltechnisch nogal eens wat weg heeft van Akira (zeker in de climax) komt kennelijk vooral omdat het script hier geschreven werd door Akira's Katsuhiro Otomo.

Geen wonder dat het allemaal wat uitgekauwd aanvoelt. Ik wilde Metropolis heel goed vinden, maar ik had steeds het gevoel het allemaal al eens gezien te hebben, in een betere uitvoering. Hier krijgen we vooral de meest platte behandeling van een verhaal over robots versus mensen en het voelt ironisch genoeg aan als een oud stripboek. Ook de soms wat kinderlijke toon doet daar aan denken, maar die toon vloekt soms met het serieuze karakter van enkele scènes, zoals de uitroeiing van de rebellen en de apocalyptische climax. Scènes als die doen niet bepaald denken aan kinderfilms. Maar zelfs na die narigheid is er ruimte voor een vrolijke eindscène met dansende robots.

Deze dualiteit zien we zelfs terug in de animatie, waarbij het contrast tussen simpele, kinderlijke animatie en design van de personages enorm vloekt met het realisme en detail van de omgevingen. Ze hadden het één of het ander moeten kiezen, maar dit is vaak lelijk. Ik keek mijn ogen uit bij het design van de stad (zelfs al is het niet de meest origineel ogende setting voor een science-fiction film), maar het werkt niet helemaal als de personages uit een kinderstrip lijken te komen. Ik snap dat het uiterlijk van de karakters een eerbetoon is aan Tezuka, maar dan had de achtergrond daar ook op aangepast moeten worden. Wellicht wilden ze dat niet doen omdat dit te ouderwets zou lijken.

Niettemin is het lang niet allemaal negatief. Ik vond de soundtrack bijvoorbeeld echt geweldig. Het gebruik van oude jazz is verrassend, maar werkt geweldig. Het gebruik van I Can't Stop Loving You is zelfs puur goud. En de film kan ook een gevoel voor spektakel niet ontzegd worden. Ondanks dat het allemaal wat te simpel aanvoelt sleept het wel mee en kijkt het fijn weg. Het onderscheidt zich alleen niet echt buiten het uiterlijk van de personages om.
3*