Bu Neng Shuo De. Mi Mi (2007)

Jay Chou ziet er nog steeds erg jong uit, hij is ondertussen toch al 28 jaar.

Hij doet het goed met zijn eerste film, hoewel er enkele dingen gewoon niet klopte volgens mij: ik verwijs graag naar hier.

Ik vind Jay echt een Uomo Universalis om het zo te zeggen. Hij kan alles . Bij deze film was hij: regisseur, acteur, singer/songwriter en pianist. Dat verdient een klein applaus.

De film zelf begint prachtig, lekker romantisch, mysterieus. Iets over de helft begint het melodrama, en dat was minder. Het einde klopte niet, en ben er niet tevreden van.

Leuk ook dat Jay Anthony Wong ook hier als vader laat spelen.

Fijne film.

Kende Chou verder niet zo, behalve dan uit enkele rolletjes in kleinere films. Hier laat hij toch zien dat hij veel meer in z'n mars heeft.

Eerste deel van de film is een aardig romantisch filmpje, pas in het tweede deel bloeit het echt helemaal open. Erg mooie draai wordt aan het verhaal gegeven, bollocks als er zaken niet "zouden kloppen". Heb de link van belchinees er even bijgenomen maar zie daar weinig interessante zaken staan eerlijk gezegd.

Overtuigt op alle vlakken, al is het geheel misschien net iets te licht. Verder mooie bijrol van Anthony Wong, altijd een plezier om bezig te zien.

4* en een uitgebreidere review

Ik bekeek deze film in de hoop 'n mooie soundtrack te ontdekken. Mijn hoop was terecht en er kwam nog wat extra bij. Even dacht ik dat het zo'n gespleten persoonlijkheid-verhaal zou worden maar door het tijdreis-gedoe werd het toch nog iets anders. Aangenaam verrast en het is wel eens leuk om onze Aziatische medemens op 't scherm te zien i.p.v. Brad Pitt en co.

De opening ingezet met dikke aangezette dramatisch zeikmuziek deden mij het ergste vermoeden; dat ik te doen zou krijgen met een on-Aziatisch oversentimenteel drama dat tot doel heeft de kijkers op het gevoel te spelen, waarbij de zakdoek sniff sniff.. ten slotte te voorschijn gehaald moest worden. Niet bij mij dus, de hoofdpersonages lieten mij Siberisch koud en het einde vond ik zelfs om te janken, zo simplistisch en ongeloofwaardig. Voor mij alle reden eigenlijk om dit drama het laagste cijfer te geven, maar het is de prachtige pianomuziek van Chopin die mij daar uiteindelijk van heeft weerhouden.

2,0*

Dat nam een onverwachte wending.

In het begin leek het er op, dat de plot vooral bestond als excuusje om een film met veel muziek te maken. Later bleek dat toch meer in balans te komen, al had ik het alternatief ook niet erg gevonden.

Lichtvoetige geschiedenis, met een fijne rol van Anthony Chau-Sang Wong die het luchtig houdt, wanneer het de zware kant dreigt op te gaan. Het comic relief duo deed wat mij betreft helaas meer kwaad dan goed.

In bovenstaande kritiek met betrekking tot het te dik aanzetten en oversentimentaliteit kan ik me persoonlijk niet vinden. Maar ik ben dan ook wel wat gewend op dat gebied.

Film met twee gezichten. Aanvankelijk is het een alleraardigst verhaal over de opbloeiende relatie tussen muziekstudenten, dat in het tweede deel van de film ondergedompeld wordt in een mystiek sausje. Dat doet de film geen goed. Het einde is om te huilen. Afgezien van de mooie soundtrack een matige film.