The Cat Girl (1957)

De Britse film Cat Girl uit 1957 is in wezen een variatie op de film Cat People (1942). De oudere film plaatst een vrouw met een duistere Oost-Europese achtergrond in het middelpunt. Een mysterieuze vrouw die met een agressieve erotische uitstraling een kuis Amerikaans stelletje bedreigt. De jongere versie doet het met een stroeve Britse jonge vrouw met de naam Leonora die zich geconfronteerd ziet met het beest in zichzelf. Twee onvergelijkbare protagonisten met een overeenkomstige tragiek.

Leonora is een degelijke exponent van de repressieve jaren 50. Dat is zij tot het moment dat zij door haar schijnbaar krankzinnige oom in een duister familiegeheim wordt ingewijd. Zij wordt zich vanaf dat moment bewust van het sluimerende beest dat in haar schuilt. Haar onderdrukte dierlijke instincten ontladen zich in een dierlijke vorm van schizofrenie. Het beest wordt verbeeld door een luipaard en heeft een onbedwingbare hang naar vlees en bloed. Voor Leonora betekent dit een uitbraak uit de seksuele en morele dwangbuis waarin zij zich (ingekapseld in de keurige jaren 50 moraal) noodgedwongen heeft moeten opsluiten.

Best leuk hoe de mooie Barbara Shelley als Leonora die ommekeer in haar persoonlijkheid gestalte geeft. Van een grijze muis verandert zij in een aantrekkelijke zelfbewuste vrouw. Behalve in haar zelfbewuste gedrag is de ommekeer ook zichtbaar in haar kledingkeuze. In beginsel draagt zij stijve hooggesloten kleding. Later schrijdt zij verleidelijk door het beeld in een sexy zwarte lederen mantel, die uitstekend aansluit bij haar verleidelijke erotische uitstraling.

De film is aangenaam atmosferisch geënsceneerd. Een oud herenhuis en een sanatorium verschaffen de film een passende achtergrond. De actie waarin het luipaard voorkomt, is overigens niet heel spectaculair, expliciet of bloederig. Het is vooral suggestie. Niet erg. Dat past bij de impliciete sfeer in de film.

Het is een film die zich op de scheidslijn tussen de jaren 50 (braaf en suggestief) en de jaren 60 (wild en expliciet) bevindt. De aftastende bewegingen in de richting van meer plastisch beeldmateriaal zijn onmiskenbaar aanwezig. De uitwerking is nog binnen de fatsoensnormen van de jaren 50. Dat betekent veel sfeer en mysterie binnen een ingetogen kader. En dat heeft altijd wel iets.

Ja ik ben het zeker wel eens met Collins over de kwaliteit van de film en het acteerwerk dus verwijs ik naar zijn recensie. Het probeert een iets andere insteek dan de originele Cat People maar de kern van het verhaal blijft uiteindelijk hetzelfde. Het einde is bijna helemaal gekopieerd hier. Ik vond het niet slecht maar toch allemaal net wat minder. Op het einde na zitten er eigenlijk geen spannende momenten in en de karakters blijven me net iets te vlak.