Linkeroever (2008)

Linkeroever, de wijk in Antwerpen waar bij het ontstaan van de stad al het uitschot zoals heksen, moordenaars en besmettelijk zieken naartoe werden verbannen, is de groezelige locus delicti in de nieuwste Vlaamse horrorsensatie. Ook anno 2008 is deze plaats nog steeds een buitenbeentje in de stad, want ze wordt letterlijk van de metropool afgesneden door de woelige Schelde. Duistere stadslegendes over de troosteloze wijk golden als inspiratiebron voor de sfeerschepping in deze occulte horrorfilm, een keuze die het huidige imago van dit stadsdeel er beslist niet beter op maakt. En voor mocht u eraan twijfelen, dat is bedoeld als een compliment.

In Linkeroever staat loopster Marie op het punt om door te breken en een ticket te versieren voor het EK in Portugal. Het succes lonkt, maar dan slaat het noodlot toe. Ze wordt geveld door een mysterieuze ziekte en om te revalideren trekt ze in bij haar nieuwe vriendje Bobby. Aanvankelijk loopt alles op wieltjes, tot op het moment dat ze kennismaakt met het duistere verleden van Bobby’s appartement. Gaandeweg verliest Marie haar grip op de realiteit en langzaam maar zeker wordt ze opgeslorpt door de geheimzinnigheden van het flatgebouw en de ware identiteit van haar vlotte vriendje.

Regisseur Pieter Van Hees kondigt Linkeroever aan als het eerste deel in een drieluik, genaamd Anatomie van Liefde en Pijn. Nummer twee wordt inmiddels ingeblikt, al is het afwachten of die het niveau van deze prent evenaart. Want hoe je het ook draait of keert, de cast en crew hebben de lat erg hoog gelegd. Niet alleen naar Vlaamse normen, maar ook in een internationale optiek staat Linkeroever sterk in de schoenen. En je kan dan wel de scepticus uithangen en de verwijzingen naar pakweg Ringu, The Wicker Man en Requiem for a Dream herkennen, het doet er allemaal niet toe. In de eerste plaats omdat die verwijzingen even toevallig als onbewust kunnen zijn, maar vooral omdat de makers er op een eigenzinnige en originele manier mee omspringen. Al deze vondsten staan volledig in functie van het scenario en worden nergens uitgebuit als showelement.

Maar wat maakt deze film nu zo goed? Ligt het geheim bij de grimmige setting waarvan onherbergzame bossen en grauwe flatgebouwen deel uitmaken? Of zijn het de vage, dromerige scènes die Linkeroever in een illustere mood onderdompelen? De waarheid situeert zich wellicht ergens in het midden, want de fusie tussen sfeerschepping en scenario is uiterst geslaagd. Nicolas Karakatsanis, verantwoordelijk voor de cinematografie, heeft zijn taak goed begrepen en voorziet elk visueel detail van een duistere lading. Ere wie ere toekomt, ook de cast is naar goede Vlaamse gewoonte uitmuntend. Vooral debutante Eline Kuppens schittert en toont een flinke dosis lef in de soms functionele, maar vaak gratuite naaktscènes. Die overbodige naaktscènes zijn naast de nogal stereotiepe soundtrack zowat het enige minpunt aan de film.

Als Linkeroever een voorbode is van wat nog moet komen in de Vlaamse genrefilm, dan mogen we ons gelukkig prijzen. Niet alleen is het een oerdegelijk en marketingklaar product, het is werkelijk een verademing tussen alle inspiratieloze politiedrama’s en pretentieuze artfilms van de laatste jaren. De Europese horrortrein zit al een tijdje op de rails en Vlaanderen is er eindelijk mee opgesprongen.

Ik weet niet hoe ik deze film moet beoordelen. Wat me na de film opviel waren de plotgaten en het ietwat TE afzijdig acteren van sommige bijrollen. Het zijn dan wel bijrollen, maar zaten hier meer als attributen ten toon. Ook het einde vond ik wel wat over top en geforceerd vol symboliek gegoten. De legende die als kapstok gebruikt wordt is te licht en er gewoon bijgesleurd. Daar had meer in gezeten.

Positief is wel dat deze film quasi uniek is qua sfeer. Toch wat de Belgische film betreft. De sfeer die men wou weergeven rond Linkeroever komt 100% tot z'n recht. Prachtig acteerwerk van Matthias vooral, maar de andere rollen vallen op zich wel mee. De soundtrack en het visuele aspect versterken vooral de sfeer.

Raar dat ik me dit hoor zeggen (zie schrijven) is dat de sexscenes in deze film totaal geen nut hebben en eigenlijk niet hadden gemoeten.

Het meest bizarre van allemaal is wel dat geval met die knie. Dat ziet er uit alsof het afgezet moet worden, hangt vol haar en de dokter neemt enkel wat bloed en neemt zelfs geen voorzorgen als zijn patiënt denkt zwanger te zijn (wat geloofwaardig is gezien het uitblijven van haar maandstonden). De sexscenes, de baby in het bos die ze de borst geeft, de toestand met haar knie en de drukke feestjesscenes halen wat mij betreft de film naar beneden. Jammer van die negatieve elemente in de film die het niveau naar beneden trekken. De scenes in de kelder zijn zo sterk en opbouwend spannend, dus waarom het verpesten met die onozele zaken.

Het mysterie Linkeroever

Het werd al vaker verkondigd, maar de Belgische cinéma, en meer specifiek de Vlaamse cinéma, is aan een vruchtbare opmars bezig. We worden weliswaar nog met 'mondjesmaat' verwend, maar de voorbode is in elk geval veelbelovend. En tot die voorbode behoren zondermeer de gebroeders Karakatsanis, die met 'Linkeroever' bevestigen én laten zien dat 'Small Gods' allesbehalve een toevalstreffer was.

Hoewel ze beide niet te boek staan als regisseur, wel als cinematograaf en scenarist, is hun bijdrage onmisbaar en essentieel voor de uitkomst van deze prent. De stilistische lijn wordt grotendeels doorgetrokken, maar ditmaal vergezeld van een meer efficiënte opbouw en een meer overtuigende psychologie.

De stilistische lijn die vanuit 'Small Gods' wordt doorgetrokken, vertaalt en reflecteert zich in het algemene uiterlijk van de prent. De fotografie herbergt namelijk een zekere mystiek en unheimlichkeit, waardoor de angst voor het onbekende en bovennatuurlijke efficiënt wordt versterkt en uitvergroot.

Een angst die overigens verder tot uiting komt via de ingenieuze integratie van oude volksverhalen, Keltische mythen en een folkloristische geschiedenis die Linkeroever al sinds jaar en dag met zich meedraagt. Op die manier roept 'Linkeroever' ook enigszins herinneringen op aan de occulte prenten uit de jaren '70.

Inhoudelijk stelt 'Linkeroever' evenmin teleur. Naast het intrigerende spel met de geschiedenis van Linkeroever, worden we geconfronteerd met de vervreemding van een vastberaden, jonge vrouw, die gaandeweg haar rede verliest en geen onderscheid meer kan maken tussen fictie en werkelijkheid, tussen droom en realiteit.

Vanuit deze stelling kom ik automatisch terecht bij de twee hoofdpersonages en hun respectievelijke vertolkingen. Eline Kuppens acteert bijzonder naturel, terwijl Matthias Schoenaerts met veel panache en een zekere nonchalance de pannen van het dak speelt. Hun onderlinge seksscènes worden overigens bijzonder natuurlijk geënsceneerd en met een dienende functie benaderd.

De nieuwe Vlaamse garde (de gebroeders Karakatsanis, Pieter van Hees en Felix van Groeningen), authentiek als ze is, komt als een geschenk van God. Van Hees' vervolgfilms uit de trilogie 'Anatomie van Liefde en Pijn', namelijk 'A Dirty Mind' en 'A Love Supreme', scheppen dan ook hoge verwachtingen; evenals van Groeningens 'De Helaasheid der dingen'.

4*

Hier keek ik al langer naar uit en nu eindelijk gezien. En het moet gezegd: Linkeroever is behoorlijk indrukwekkend! Zoals hierboven al aangehaald: dit is cinema, waarbij ruim aandacht wordt geschonken aan meer dan het scenario alleen.

Visueel vind ik deze prent klasse, zonder dat het echt opzienbarend is. Ook de soundtrack mocht er wel wezen, wat eveneens opgaat voor de acteurs. Schoenaerts is weer z'n enigmatische zelve en z'n wazig personage lijkt zo uit het leven gestapt. Daar tegenover houdt de bevallige Eline Kuppens zich uitstekend staande, hoewel ik het wel eens ben met Onderhond dat ze best wat brutaler mocht zijn. Met een minder naïeve en rechtschapen Marie had Linkeroever misschien nog levensechter aangedaan. Maar sowieso een frisse verschijning, zonder twijfel.

Meer mystery dan horror, en pas op het einde worden de registers opengetrokken. Dat slot mag voor mij dan al niet helemaal bevredigend zijn, de sfeer die door Van Hees (en Karakatsanis) wordt neergezet is dat wel en maakt van Linkeroever meteen één van mijn favorieten van de Belgische cinema.

Of deze bij een tweede visie even krachtig blijft valt nog te bekijken, maar mijn nieuwsgierigheid naar Small Gods van de Karakatsanis bros is in ieder geval gewekt. Nu 'm wel nog ergens te pakken zien te krijgen!

Dit is nu horror (nou ja...) naar mijn hart. Lekker mistroostig, naargeestig met af en toe een uitbarsting om je even op scherp te zetten. En dan bedoel ik niet shockerende gore of torture van het soort "hoe zieker, hoe beter", maar gewoon even een audiovisuele explosie. Levert enkele toffe sequenties op.

Een van de weinige minpunten vond ik dan ook dat er toch weer een soort monster in beeld moest. Als uitsmijter ofzo... maar voor mij deed het afbreuk aan de film. Kwam misschien ook wel omdat het er gewoon niet uit zag. Tweede misser vond ik het liedje tijdens de credits. Het was beter geweest om de klanken van 'linkeroever in bloei' direct te laten beginnen.

Verder lekker sfeervol filmpje, met goed spel van de leads en enkele toffe scènes. De wedergeboorte met Marie in die grot had van mij bijvoorbeeld nog wel wat langer mogen duren.

4*

Weet iemand trouwens misschien welke muziek werd gedraaid door Bobby in de auto voordat hij Marie's ma ontmoet en op Vlad's feestje?

Beklemmend filmpje.

En met een mooie sfeer ook. Spannend en mysterieus maar misschien niet een ieders kopje thee. Het verhaal is niet overal even sterk. Toch laat België voor de zoveelste keer zien dat het een puike griezelfilm kan maken, iets wat bij ons in Nederland schijnbaar onmogelijk is. Wel weer jammer van het ontbreken van ondertitels bij mijn exemplaar. Amai!

Goed.

Ik vond het zeker en vast een goede film tot de laaste 15 minuten. Van het einde snap ik werkelijk niks. Mischien had ik mijn lat iets te hoog gelegd voor deze film, het is een tegenvaller geworden!

Je moet deze film eigenlijk het best gewoon onvoorbereid, zonder enige voorkennis gaan bekijken. Dat is wat ik vorig jaar, toen hij nog in de cinema liep, dus gedaan heb. Wist dus ook niet dat het horror ging zijn (nou ja horror, valt allemaal wel goed mee), want in principe pas ik voor horrorprenten.

Wat kan ik zeggen? Ik ben verrast geworden. Positief of negatief? Moeilijk te zeggen. Heb er nog wat over moeten nadenken, en ben er nog niet helemaal uit eigenlijk. Zou hem nog eens opnieuw moeten zien daarvoor. Maar ik vond Eline Kuppens (mooie madam) en Matthias Schoenaerts goed acteren.

En dat einde, ja, dat vond ik eigenlijk best wel goed. Ik zag het alleszins niet aankomen, dus dat heeft de film wel goed gedaan. Maar nogmaals, ik had geen idee waar ik naar ging kijken.

Voorlopig hou ik het op een 3.5. Misschien dat hij bij een eventuele herziening nog wat stijgt (of daalt).

Groezelige film die onderhuids veel los weet te maken,

De film neemt rustig de tijd om een onheilspellende sfeer neer te zetten en weet hem genadeloos te verzilveren in een slot waarbij er geen tijd meer is om even op adem te komen. Terwijl steeds meer tekenen van onheil zich aandienen in korte flashbacks, de baby, het feest.... blijft alles allemaal zijn gang gaan en is de sfeer ingetogen en koelbloedig te noemen. Juist die eenvoudige koelbloedigheid draagt veel bij aan de sfeer. Ik verschoot nogal toen Marie plotseling haar vriend ontwaarde in een bushokje, met zijn capuchon op. Geen goedkope schrikeffecten hier, maar ijzige koelbloedig- en naargeestigheid die het wint van simpele hysterie en daardoor een soort onontkoombaarheid van het naderende lot weet uit te stralen. Waardoor de vriend van Marie wel een opperwezen lijkt te zijn.

Alles is voorzien van krachtig en passend camerawerk, waarbij vooral de achtervolging met de camera die hortenstotend vibreert, energiek en akelig was. Ik keek ook wel even op, toen de politieagenten uitgeschakeld werden met pijl en boog. Opmerkelijke gebeurtenis, enfin het past allemaal wel in deze obscure film waar over een eeuwenoude mythe wordt verhaalt. Het einde vond ik ook prachtig in beeld gebracht en de muziek was vaak om van te smullen, mat name het radiogeweld en de duistere klanken op de soundtrack.

Slechts de uitzichten van telkens maar weer dezelfde flatgebouwen en de keuze om tot 3x toe in te zoomen op hoe Marie liep te nekken, waren wat minder florissant in beeld gebracht. Het gebruik van archiefbeelden vond ik trouwens ook niet echt getuigen van een meerwaarde, omdat het nogal random zwart - wit was met veel kuren onder de leden. Desondanks zeker een knappe film. 4*

Lekker grauw, deze nachtmerrie die het meisje moet doorstaan (mooi grietje trouwens). Geen standaard slachtwerk ofzo, maar de 'horror' bestaat grotendeels uit de sfeer die je moet ervaren: mistroostige plek, natuurbeelden die toch geen gevoel van vrijheid opwekken en een redelijk naargeestige score. Overigens vind ik het uitzicht vanuit de flat wel mooi.

Het bouwt subtiel op tot een climax, het gevoel dat "iets" staat te gebeuren wat ook nog gevoed wordt door historische beelden die in de context raadselachtig worden.

Jammer alleen dat een onderdeel van het einde een hoop verpest: de ''vriend' en z'n keltische maatjes alsof het een verkleedpartijtje is. Hm. Had liever gezien dat alles een surrealistische ervaring of inbeelding van Marie was, daar leek het soms op uit te draaien.

Het idee van een locatie die mensen tot waanzin drijft (zoals Marie en liefst ook haar vriend dan) vind ik meer beangstigend dan een zo duidelijke en knullig uitgewerkte link naar oude rituelen. Of ik moet de bedoeling gemist hebben van de laatste scene, maar dan blijft dat geitenkostuum alsnog misplaatst.

De seksscenes leken me trouwens eerst overbodig totdat het concept zich opdrong van dood en geboorte. En ze zagen er wel prettig uit, natuurlijk.
Moeilijk te beoorden, 3-3,5* vanwege de domper in enkele minuutjes tijd.

Ja allemaal leuk en aardig hoor, maar dit mist wat.

Ziet er wel aardig uit, kent een paar sterke scènes, maar het mist vooral sfeer. Althans, het was verre van beklemmend, iets wat ik van een dergelijke films wel verlang. Leuk die kamer 51, minder dat hele gilde gedoe. Blijft steken op 3*.

niet meer dan middelmatig filmpje dat door het einde toch een klein 'wat?'-gevoel meegeeft. Horror is echter ver te zoeken (op enkele momenten na). Ik zie het meer als een film die langzaamaan opbouwt naar een clou, maar die clou wordt op 1-2-3 onthuld en film is gedaan. Desalniettemin is de cast voor deze film wel ok. Eline Kuppens speelt behoorlijk in de genre van het filmpje. En Matthias is weer eens een bad guy.

Maar goed... meer commentaar verdient deze film nu ook weer niet. Dus 3*

Deze film is een sfeervolle horrorthriller die bij vlagen erg griezelig is. Vanaf het begin weet je dat het niet pluis is en langzaam maar zeker komt de hoofdrolspeelster achter de huiveringwekkende waarheid. Qua acteerwerk wist iedereen ook prima te overtuigen. Linkeroever kun je het best kijken als je er van te voren zo min mogelijk van af weet, dus ik houd hier op.

Een samenhangende uitleg geven over de film is niet eenvoudig (probeer maar eens een logische uitleg aan dat einde te geven) maar die is er wel degelijk al heb ik nog een tiental minuten na het einde moeten verder denken. De clue zit hem in sterke beelden zoals die draak die zijn eigen staart opeet en die plotselinge shot waarin Bobby de plaats van die baby inneemt aan haar borst .

Wel word je in de tweede helft ondergedompeld in een sinistere en occulte atmosfeer die heel beklemmend overkwam. Linkeroever was evenzeer een verhaal over heidense rituelen rond vruchtbaarheid. . Vandaar dat seksualiteit een prominente plaats innam.
Doorgaans heb ik het niet zo erg voor dit soort films. Het is allemaal niet slecht. Van films die bol staan van dergelijke symboliek kan ik spijtig genoeg niet echt genieten.

Belgische horror dat toch opzich wel goed inelkaar zat. Het begin is al lekker creepy en zet de laat de kijker al meteen met vragen zitten. Daarna komen we in het normale leven van Marie terecht die uiteindelijk iemand ontmoet. Dan krijgen we een love story en trekt Marie in bij der nieuwe vriend Bobby, een mysterieuze maar doch op eerste zicht een sympatieke kerel. De film oogt om te beginnen wel erg grauw en het oogt natuurlijk niet prettig zo. En de film word ook al onheilspellender en onprettiger en dat vond ik voor een Belgische film nog best gelukt. De nachtmerriescenes zagen er goed uit en de film weet het donkere sfeertje er altijd wel in te houden. Er mag wel meer drama in zitten maar toch blijft het umheimlich. Zo zit je ook steeds met de gedachte van: hoe zou het nou wezen als jij (schijn) lekker veilig hoog boven in een flatje woont en in de kelder van die hele flat is er een griezelig gat naar een lugubere put. Ook Linkeroever zelf word als een buitengewone plaats beschreven.

Het einde is ook erg bizar en griezelig maar snap dan weer helaas niet wat er nou precies met die geboorte van Marie bedoeld word en was Bobby nou een mens of niet? Maar verder was Linkeroever een zeer geslaagde Belgische horrorfilm. Donker, onaangenaam en creepy. Trouwens ook nog van de regiseur van de uitstekende Dirty Mind. Deze zal ik iig niet snel meer vergeten.

4,0*

'k had er eigenlijk meer van verwacht. Zeker geen slechte film (de film is mysterieus en je weet dat er iets vreemds aan de hand is), maar wist me toch niet helemaal te overtuigen. De cast deed het goed en de film zag er ook wel goed uit, maar 'k had het gevoel zo van net niet.

Zeker eens het bekijken waard (eindelijk eens een Vlaamse "horrorfilm"), maar er zijn er zeker betere.

Helaas verwachte ik een film zo sterk als bijv Caché of het geweldige Calvaire.

De film ziet er soms uit als een tv-film en wordt langzaam opgebouwdt, met een interessant verhaal en locatie wordt het spannend tot een (voor mij althans) afgeraffelt, belachelijk einde.

Het heeft meerdere jaren geduurd voor ik deze film wou bekijken, ik heb altijd een gevoel gehad dat het op niet veel zou trekken, vandaag beslist om Linkeroever dan toch te bekijken, maar het viel tegen want het is in mijn ogen inderdaad brol, de enige momenten dat ik er van kon genieten was dat men enkele oude beelden van de Linkeroever toonde, ik woon er namelijk

Het was een trage film die voor de helft moeilijk te verstaan was door het gemompel. Meeste acteurs deden het prima, Schoenaerts vond ik irritant.

Het einde van de film was gewoon bij z'n haar getrokken.

Fijne herziening.

Beetje afwachten toch, met dit soort films. Viel toen midden in de horrorhype, dus wat lastig om in te schatten hoe een film als deze zich staande heeft weten houden. Anderzijds, met de Karakatsanis broertjes achter de schermen en met Van Hees in de stoel is er wel voldoende kwaliteit aanwezig.

Blijft wel apart dat ik de omgeving in deze film ook goed ken, geeft sowieso wel een beetje meerwaarde. Acteerwerk is ook nog steeds goed, leuk om Schoenaerts al te zien schitteren voor z'n grote internationale doorbraak. Ondanks dat Kuppens het aardig doet, weet hij toch duidelijk meer van z'n personage te maken.

Begint allemaal lekker rustig, audiovisueel zit het ook wel goed, zeker als je die droevige en nogal kale sfeer weet te appreciëren. Laatste half uur wordt het allemaal wat gekker, laatste twist is misschien wat onnodig zelfs, maar dat neemt niet weg dat dit een strak en uiterst verzorgd genrefilmpje blijft.

Jammer dat die Vlaamse/Belgische cinema opleving maar zo kort geduurd heeft.

4.0 en een uitgebreide review

Linkeroever is een fraai horrorfilmpje uit Vlaanderen dat vrij onschuldig begint met hardloopster Marie die oververmoeid raakt en haar passie voor de sport daardoor voor een paar maanden een halt toe moet roepen. Ondertussen krijgt ze een relatie met een jongen uit Linkeroever die langzaam opbloeit terwijl Marie langzaam maar zeker lichamelijk aftakelt. De reden waarom is onduidelijk, maar vermoed wordt dat het iets te maken heeft met een zwart gat verborgen in de kelders van het flatgebouw.

Ondanks dat het een trage film is waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt bleef ik toch constant geboeid kijken. Voornamelijk dankzij het goede spel van Matthias Schoenaerts en Eline Kuppens die twee boeiende hoofdpersonages neerzetten, maar ook vanwege de geheimzinnige hints die gaandeweg gedropt worden die je op het moment dat je ze ziet niet kan plaatsen, maar je wel duidelijk maken dat er iets kwaadaardigs onder de oppervlakte loert. Cinematografisch is het erg somber en grauw, maar wel op een stijlvolle manier. Het einde werd helaas wat snel afgeraffeld. Daar had vooral op visueel gebied alles uit de kast gehaald moeten worden om echt te willen beklijven.

Interessante Belgische film over het stukje Antwerpen aan de overkant van het water. Een echte horror zou ik het niet noemen. Scary wordt het nooit, maar er hangt wel een constante dreiging en zweem van mysterie over de film. Niet onlogisch als je een deel folklore en bijgeloof als verhaaltje opdisselt en dat koppelt aan een mysterieuze verdwijning.

De film moet het vooral hebben van de spanning, want op zich gebeurt er niet zo heel erg veel. Toch bleef ik geboeid kijken naar de afloop. Ook de troosteloze omgeving draagt bij tot een mooie sfeersetting. Ook de acteerprestaties waren op niveau. Kuppens en Schoenaerts deden het goed. De opbouw was prima verzorgd, het einde/ontknoping misschien iets te snel afgehaspeld. Kortom, een degelijke Belgische prent, niet meer, niet minder.

Vrij vlotte wegkijker maar Linkeroever heeft mijn verwachtingen eigenlijk niet echt kunnen waarmaken. Ik ging er zonder echte voorkennis naar kijken. Ik wist wel dat de genre-aanduiding horror was, maar voor de rest wist ik niks over de inhoud. De opbouw is ontzettend lang waardoor het einde mijn inziens gewoon veel te laat komt. Je merkt het ook omdat het zo snel afgeraffeld wordt. De scenaristen hebben hier zo maar iets in elkaar geflanst en dat is jammer want de film had veel meer potentieel.

Folklore en cult leveren meestal een bepaalde sfeer op. Die had ik hier in feite nergens. De romance lijkt op het eerste zicht gewoon normaal ontstaan te zijn zonder enige vorm van voorbedachte rade. Het mysterie van de film wordt vooral boven water gehouden door wat er met Marie zou kunnen schelen. Waarom is ze zo uitgeput? Waarom wordt haar knie enkel maar lelijker? Ergens wordt hier dan weer te weinig op gefocust. Voor mij is dit een film met een goed idee maar ook eentje dat te laat begint met toe te werken naar waarom het allemaal draait.

Wat aanvankelijk als een onsamenhangende, onevenwichtige, verwarde thriller overkwam ontaardt in een werkelijk dwaze, onbegrijpelijke horror.

Ergens wordt een vergelijking gemaakt met "Rosemary's Baby". Alstublieft, zeg.