Phantom of the Paradise (1974)

Deze was toch echt eerder dus klopt er weinig van je stelling helaas . Niet dat dit de film beter maakt, want man man ik moest me er werkelijk doorheen worstelen. De hand van DePalma is er haast nergens in terug te vinden en je moet wel erg van glamrock houden, wil je de muziek kunnen waarderen. Nasst het nummertje van Phoenix is het mijn ding absoluut niet. Grappig trouwens om Jessica Harper hier in haar eerste rol te zien. Visueel verzorgd allemaal hoor, maar nergens die DePalma touch waar we als fans zo van houden.

2*

De Palma's rock musical/comedy/horror pastiche is zo gruwelijk onderhoudend, dat het BIJNA de Rocky Horror Picture Show (die een jaar later uitkwam) evenaart!

Een moderne update van Phantom of the Opera, met William Finley als Winslow Leach, een geeky, werkloze componist. Maar als evil platenmagnaat Swan (part-time trol Paul Williams, die een pérfecte sleazebag neerzet!) zijn rock-opera adaptatie van 'Faust' hoort, jat hij Leach' deuntjes, laat hem in de gevangenis gooien, waar hij als proefkonijn mee moet doen aan een experimenteel tanden-vervangingsprogramma ("Tanden zijn een ziektebron...")!

Erger nog, als hij de arme Winslow ontsnapt uit de slammer, en Swan's platenemperium wil vernietigen, wordt zijn gezicht gruwelijk verminkt door een platenpersmachine! Hij ziet zich genoodzaakt een grotesk masker en leren outfit te dragen, en zijn wraakplannen ten uitvoer te brengen. Jammer genoeg valt hij onvoorwaardelijk als een blok voor zangeresje Phoenix (de betoverende Jessica Harper), en wordt een pion in de mindgames van Swan.

De Palma's materiaal is zo buitensporig als zijn sloophamer-techniek, als Brian tekeer gaat met split screens, Hitchcock homages, een rijkdom aaan parodieën, een anuszwart gevoel voor humor, en vooruitziende satires van muziektrends (beachpop-balades, do-wop, goth rock!).

Een eervolle vermelding voor de übercoole Gerrit Graham (vooral bekend van zijn expressieve rol als 'Bud' in CHUD2 - Bud the CHUD!) als Beef - de schmierende glam weirdo die de Phantom's toorn over zich afroept als hij Poenix' rol o het podium overneemt!

Paul Williams' songs zijn geweldig. Dit is een van De Palma's beste films. Een rockopera over een rockopera, wat een concept! Een waar spektakel, een kruising tussen Faust, Rocky Horror, Alice Cooper en Tommy!

Voor Gerrit Graham's glamrock tribute en Paul William's recordproducer from Hell, 4 naar zwavel stinkende sterren!

De film heeft ontegenzeggelijk iets speciaals, maar af en toe is er amper een doorkomen aan. Vergelijkingen met andere klassiekers (die hier dan ook veelvuldig gemaakt worden) die eigenlijk met name later waren allemaal, dienen zich aan, maar eigenlijk is dit vooral een unieke film. Zeker binnen De Palma's oeuvre. Het verhaal is een mix van een aantal belangrijke literaire werken en het geeft de film een vreemd smoelwerk.

Soms is Phantom of the Paradise best mooi, geestig of bizar. Soms juist afstandelijk, flauw of saai. Het is een wilde (qua verhaal, personages, ideeen) rock musical, die wellicht ook door dat wilde karakter af en toe wat stuurloos over komt. De Palma wilde lekker los gaan, dat is alvast gelukt, in een genre-overstijgende productie. Duidelijk gemaakt in een tijd dat regisseurs veel meer vrijheid kregen van studiobazen, al was het vast niet zo'n dure film.

Leuk om eens gezien te hebben, al komt hier de liefhebber in me naar boven die vooral geintresseerd is eens wat anders te zien van een auteur om hem wat beter te kunnen duiden. De entertainment waarde wisselt. Krappe 3 sterren.

Hmm, misschien moet ik bovenstaand essay ook maar eens kijken. Eens zien of ik dan wat meer met deze flauwe film kan, want ik vond er maar bar weinig aan. Grootste zonde van de film zijn vaak wel erg truttige liedjes. Dat slaat meteen de bodem onder de hele film weg. Grootste pluspunt zijn de maffe seventies-decors, maar daar was ik op een gegeven moment ook wel weer op uitgekeken. Het verhaal volgt uiteindelijk toch vooral een bekend paadje.

Zoals wel vaker wil het niet lukken tussen een DePalma en mij.

2.0*

Aardige film waarin een componist beduvelt wordt door een grote platenproducent. Deze wat eigenzinnige film met een mix van verschillende, bekende verhalen doet soms wat rommelig aan. De hele retro uitstraling van de film is zeker een pluspunt. Mooie kostuums en decors. Technisch gezien typisch een werkje van Brian De Palma (al is het alleen maar vanwege het gebruik van splitscreen). Met gemak 3.0 sterren.

De eerste kijkbeurt vond ik hier niet veel aan. Kwam met name omdat ik de muziek vreselijk vond en de hoofdrolspeler een sufferd.

Maar hoe anders valt het bij herziening. Prachtig vormgegeven rock opera met giallo invloeden. De Palma is natuurlijk een grootmeester en wellicht de beste regisseur die zich aan dit genre gewaagd heeft. Fantastische set, aankleding en natuurlijk foute kapsels. Heb genoten en dat ga ik vaker doen van deze film!

Dikke 4,5

Weinig horror, maar wel veel vermaak. Het is een lekker cheesy glamrock-variant van the Phantom of the Opera, waar een getroubleerde en wraakbeluste liedjesschrijver zijn gram haalt. Het heeft wel wat weg van de Rocky Horror Picture Show, al is het net een tandje minder extravagant - maar dat spreekt alleen maar in het voordeel van Phantom of the Paradise boven dat verschrikkelijke cheesefest. Dit is ook cheesy hoor, maar ik heb me alsnog prima vermaakt, met muziek die wel aan te horen is en een lekker luchtig verhaal waar een gemaskerde malloot lekker los kan gaan. Met z'n vocoder-stem.

Een glam rock opera horror comedy van Brian De Palma, in de sfeer van (maar eerder dan) The Rocky Horror Picture Show. Sterk beïnvloed door de Faust legende, met een Phantom of the Opera sausje, en vanaf de openingsscène al totaal over the top. Spetterende kleuren ook in de mooie restauratie die ik zag. Leuk om Jessica Harper (Suspiria) weer te zien ook. Nooit geweten hoe goed Kiss-achtige make-up in Duits Expressionistisch decor past, tot deze film.

Het zal niet voor iedereen zijn, maar ik vond het uitstekend vermaak. Een van de lievelingsfilms van Del Toro, kennelijk.

3,5*

Dit vroegere werkje van iconisch regisseur De Palma maakte helaas maar weinig indruk op me. Niettemin blijft het uitvoeren van een horrormusical ergens altijd wel een origineel idee. Ze zijn vaker gemaakt, maar je ziet ze niet aan de lopende band verschijnen. Daarom is het extra jammer dat deze horrormusical, voor zover ik het mag noemen, weinig impressie achterlaat. Wat vooral tegenvalt zijn de middelmatige kostuums. Al helemaal het kostuum van The Phantom ziet er goedkoop en krakkemikkig uit. Het lijkt totaal niet alsof ze het überhaupt hebben geprobeerd. De overige crewleden acteren ook maar brak en zelfs Harper, die echt wel degelijk kan acteren, verdrinkt in het bombast van de film. Kritiekpunten zoals de kostuums waren echter niet hinderlijk geweest als de muzikale nummers leuker waren, maar ik kan er eigenlijk na de relatief korte periode dat ik de film gezien heb geen enkel nummer meer opnoemen dat me een beetje is bijgebleven. Zo sjokt het tempo van de film voort en vergeet daarbij een memorabele indruk achter te laten. Wel mag het gezegd worden dat het allemaal kleurrijk en opgevuld is. Ik zal dan wel niet veel onthouden, maar de 92 minuten waren absoluut geen vermoeiende zit. Daar is het meeste postieve voor mij echter wel mee behandeld.

Een film van Brian De Palma waarvan ik tot voor kort nog niet gehoord had maar die blijkbaar wel cultstatus heeft in bepaalde kringen. Het is een rockopera wat betekent dat het ook weer iets heel apart is. En hoewel ik een aantal musicals (heel) goed kan smaken, moet ik zeggen dat ik de eerste (in mijn ogen) goede rockopera nog moet zien. En deze De Palma heeft de ban niet kunnen breken. Het verhaal is sowieso over de top à la Tommy om maar eens een beroemde rockopera te noemen. De aanzet van deze door De Palma geschreven film is gebaseerd op enkele bekende literaire (en film) classics (Phantom of the Opera, Faust, The Picture of Dorian Gray). Dat wordt er allemaal door geramd in anderhalf uur tijd waardoor het een haastige bedoening wordt. Voor je het weet, heeft de veelbelovende jonge componist een parcours van gevangenis, complete verminking en depressie achter de rug in deze hedendaagse fabel. Het blijft niet plakken.

Als geheel is het een parodie op de rockwereld en in die jaren zeventig was die absoluut excessief. Dus qua sfeer zit het op dat vlak wel goed. Daarnet heb ik Tommy genoemd, en hoewel ik die niet kan smaken, heeft die wel nog goeie nummers. Dat ontbreekt helaas in deze Paradise. Net als het verhaal blijven de nummers niet plakken en is er niets memorabels aan. Ik geef nog de voorkeur aan de jaren ‘50 pastiche van de Juicy Fruits boven de latere glamrock toestanden.

Ondanks alle kritiek vond ik het toch ook niet onvermakelijk en zeker beter door te komen dan Tommy als ik die dan als referentie neem. Toch goed om een keer gezien te hebben voor het volledige plaatje van De Palma. Visueel is het allemaal prima. En dat maakt ook al veel goed.