Fences (2016)

Vandaag in de USA gezien, ik ben een groot fan van Denzel Washington desondanks een lage score ondanks een zeer goede IMDB score. Denzel speelt erg goed maar de vele en lange dialogen en de zeer beperkte lokaties ( in feite spleet de hele film zich af in hun tuin, huis voor het huis , maakt de film ook saai en soms langdradig. Mooi acteerwerk maar de film wordt nergens echt grappig,ontroerend of aangrijpend.

Ik ben nooit een groot liefhebber van Denzel Washington geweest, omdat ik zijn acteerstijl te gemanierd vindt. Denzel speelt Denzel en laat zich zelden opgaan in zijn personages. Vergelijk bijvoorbeeld zijn vertolking in Flight maar eens met die van Tom Hanks in Sully.

Maar in dit psychologische drama over een oud-honkballer die vanwege zijn huidskleur nooit het grote geld heeft kunnen verdienen en zijn verbitterdheid botviert in de drank en in de uiterst moeizame relaties met zijn zoon en zijn stiefzoon, laat hij voor het eerst in lange tijd eens zien dat hij veel meer in huis heeft. Bovendien is zijn acteursregie dusdanig dat alle hoofdfiguren de kans krijgen om te schitteren. Ondanks de toneelmatige roots [de film speelt zich volledig af in of in de directe omgeving van de familie Maxon] is dat nauwelijks een belemmering, ook al duurt de film meer dan 2 uur. Zeker, er is veel dialoog en niet veel acties, maar als het acteerwerk van zo'n hoog niveau is, mag dat geen bezwaar vormen om deze prima film te gaan zien.

Aardige film, maar duidelijk dat dit echt een toneelstuk is. Uiteindelijk gebeurd er voor mijn smaak net te weinig. Maar er wordt uitstekend geacteerd en er zitten een paar ijzersterke dialogen in. Fijn dat Denzel Washington zo nu en dan ook nog top rollen weet neer te zetten. En Viola Davis is natuurlijk een powerhouse. Dat ze de rollen al veel hebben gespeeld op toneel helpt natuurlijk goed. De film is wel wat lang en misschien dat het script wel iets filmischer mocht.

3.5*

“It's not easy for me to admit that I've been standing in the same place for eighteen years!”

“Well, I've been standing with you! I gave eighteen years of my life to stand in the same spot as you!”

Een diepe buiging voor Washington en Davis. Het is een genot om deze twee acteergrootheden bezig te zien en verbaal te zien sparren. Gewoon ruim twee uur lang lange monologen en dialogen opdreunen is door dit duo een feest om naar te kijken. Complimenten ook aan Henderson, Adepo en Williamson die vakwerk afleveren.

De film is misschien iets te lang en vooral op het laatst zakt het allemaal wat in. De dramatische twist had van mij ook niet gehoeven. Maar daardoor is er wel de fabelachtige scene waarin Davis haar hele ziel blootlegt. Gaat dat zien, want beter acteren ga je dit jaar niet meer zien. Fences is van origine een toneelstuk en Washington kiest voor een kleinschalige aanpak. Begrijpelijk, maar de lange speelduur en de weinig opzienbarende regie speelt de film wel wat parten. Dit is dan ook een film die je alleen al moet zien om de acteurs en de schitterende dialogen. Meesterlijk.

Aan alles in de film is te merken dat dit uit het theater komt, en dat doet de film geen goed. De locaties zijn vooral rond het huis van Maxson met statische shots (visueel is hier echt niets in te vinden) maar ook statische spelers die vaak overduidelijk op een bepaalde manier ergens gaan staan zonder één te worden met hun decor. Soms zelfs had ik het idee dat deze film in de jaren 50 zelf gemaakt had kunnen zijn. Dan zijn de dialogen wel goed geschreven, je wordt als kijker er al snel moe van die constante woordenbrij van vooral Washington te moeten aanhoren en zijn theatrale spel helpt dan ook niet om een echt personage neer te zetten, zoals eigenlijk iedereen geen moment echt geloofwaardig wordt. Zo een Maxson is best een interessant persoon, goedaardig maar verbitterd, maar Washington maakt er een vervelende irritante man van. Alleen Davis (vooral een hele goede actrice voor kleine bijrollen) weet zich nog te redden, begrijpt dat ze nu in een film speelt in plaats van op de planken, maar moet van het script ook haar gevoelens uitschreeuwen in plaats van deze te tonen. Jammer verder, want an sich is de thematiek en hetgeen men wil zeggen best interessant en kan erg mooi zijn, maar komt in het theater zelf ongetwijfeld beter tot zijn recht. Wel opvallend zoals hierboven aangegeven dat het drama zelf er nergens dik wordt opgelegd voor effectbejag. Dat houdt het nog draaglijk. 2,0*.

Het probleem van Fences is het scenario. Het oude adagium 'show, don't tell' is hier duidelijk overboord gegooid: alles wordt tot in den treuren uitgelegd om de kijker vooral alles te laten snappen. Na elke sprong in de tijd worden eerst allerlei dingen besproken met als enige doel de kijker op de hoogte te brengen. Een voorbeeld: Hoi Viola Davis, weet je nog dat mijn broer in de oorlog gewond raakte en daardoor gek werd? Ja, Denzel, dat staat me nog goed bij. Trouwens, was jij niet ooit een veelbelovend honkbaltalent? Nou, Viola, grappig dat je dat zegt want dat klopt. Btw, hebben wij niet nog een zoon ergens? Laten we even aan elkaar vertellen welk kind van jou is en welk kind van mij. En zo gaat dat door en door. Totale onderschatting van de kijker. Daarnaast lijkt het er op dat Washington zoveel mogelijk scenes in en rond het huis wil schieten, maar daar op sommige moment weer van afwijkt. Vreemd.

Wat Fences nog een beetje op de been houdt is mevrouw Viola Davis. Wat een powerhouse van een actrice is dat zeg. Belachelijk dat ze in de supporting categorie is genomineerd want ze speelt duidelijk een hoofdrol hier. Maar ach, de Oscars, dat is toch een glanzende drol. Overige nominaties voor deze film slaan nergens op btw.

Qua verhaal stelt het weinig voor, een simpel familiedrama met eindeloze dialogen die er vaak niet eens toe doen, veel geschreeuw en weinig wol dus. Enige pluspunt is dat er erg goed gespeeld wordt, met name Davis speelt de sterren van de hemel. Verder gewoon niet al te interessant en een hele lange, vermoeiende zit.

Met terugwerkende kracht één van de beste, meest ontroerende en aangrijpende films van 2016 wat mij betreft. Ik heb een tijdje geaarzeld deze film in de bioscoop te gaan zien omdat de meningen hier en elders de indruk wekte dat de film uit niets anders dan geklets zou bestaan (de film zou te sterk een kopie zijn van het toneelstuk) met mogelijk af en toe diepzinnig geklets (het geklets in de trailer vond ik boeiend) maar tegelijkertijd misschien ook te veel racismegeklets (waar ik weinig mee heb). Maar de film bleek anders: de film gaat in wezen helemaal niet over racisme en haar kracht is niet dat het eindeloze geklets diepzinnig en quasifilosofisch is zoals bij sommige typische art house-films maar dat er zich wel degelijk een dramatische ontwikkeling ontvouwt die niet alleen boeide maar me zelfs naar de keel greep.

De film presenteert Troy Maxson, over wie de film gaat, als een enorme kletsmajoor waardoor je na een half uur of zo aardig door hem bent suf geluld, al zijn de dialogen wel gezellig zoals onder vrienden, maar daarna neemt het drama het sluipenderwijs over van het geklets. Troy blijkt een harde, verbitterde man die het zijn gezin ook erg moeilijk maakt maar tegelijkertijd op zijn manier zijn best doet om zijn kinderen een beter leven te geven dan hijzelf had en “alles geeft wat hij heeft”. Op dat plot worden thema’s als onrecht, familie, liefde en egoïsme op een boeiende manier uitgewerkt. Racisme speelt een rol, maar net als Moonlight is het zeker geen politiek correcte of Sylvana-achtige klaagfilm (reeds de kinderen in dit in de jaren ’50 van de vorige eeuw afspelende drama achten het eeuwige racismeverwijt van Troy inmiddels achterhaald) en wordt het thema van onrecht tot een universele kwestie gemaakt door het als het ware te projecteren op een gezin met een getraumatiseerde vader (die in dat opzicht ook blank had kunnen zijn): Troy terroriseert zijn kinderen zoals de blanken vroeger de zwarten en zoals Troy zelf opmerkt moet het kind dan ook niet om liefde vragen maar zijn rechten opeisen. Niet alleen leert de film ons niet te makkelijk te oordelen over de ander (wat Troy betreft lijkt me “he’s just a man”, een man die probeerde het goed te doen – met het bouwen van een hek om wat hem dierbaar is als een metafoor – maar daarin (ogenschijnlijk) faalde, het juiste oordeel) maar ook dat de weg vooruit niet erin kan bestaan om met wrok terug te kijken naar wat ons in het verleden is aangedaan.

De extreme lengte is de vloek van deze film. Kijken naar verfilmd toneel valt niet mee als dat twee uur negentien minuten en zeventien seconden moet duren. Gebeurt niet veel, een erg gemiddeld verhaaltje over een troebele vader-zoon relatie. Wat wel helpt is dat de twee hoofdrollen schitterend worden ingevuld. Davis begint timide, maar na ruim een uur gaat ze helemaal los. Denzel is zo mogelijk nog beter. Hij oogt wat dikkig, maar voor het eerst sinds tijden ook weer eens gemotiveerd, met als gevolg een intense, dynamische vertolking. Vooral voor de liefhebbers van het betere acteerwerk dus, maar in zijn totaliteit is dit project niet helemaal geslaagd..

Fences

Hoewel ik (bijna) nooit drama films kijken, zonder enige subgenre is Fences zeker een film die ik niet aan mij voorbij wou laten gaan. We volgen hier een afro-Amerikaans familie in het jaartal van 1900, hierbij een strenge vader die eigenlijk zijn hele familie in de ban doet. Hij was in zijn vroegere jaren een honkbalspeler die helaas niet mee mocht doen in de hoogste league omdat het destijds verboden was voor zwarte mensen om aan zoiets mee te doen. Toen er eindelijk ook zwartere spelers toe liet was Troy te oud en je merkt aan hem dat het op de dag vandaag aan hem knaagde waar helaas de hele familie het van moest ontgelden.

Troy heeft zijn vrouw beloofd om een hek te bouwen rond hun huis, helaas is dit hoofdverhaal verdeelt in kleine stukken waardoor er een hele bult drama om bij komt kijken in de progressie tijdens het maken van het hek. Troy is een man die al vroeg ‘mishandeld’ is door zijn vader en in de tijd dat ze leven is er zeker nog een leefomgeving waarbij de ‘man’ of ook wel vader het hoogste woord heeft binnen de familie. We zitten nog in de tijd dat de man eigenlijk niet zonder de vrouw kan en andersom. Mannen zorgen voor het geld (troy in dit geval als vuilnisman) en de vrouw zorgt voor het huis. Iets waar we hedendaags als niet meer in begeven (uiteraard sommige families nog wel). Hoewel Troy niet echt een ‘troste’ vader is heeft hij altijd erg mooie verhalen te vertellen die hij dan graag met zijn vriend Bono en zijn vrouw en of zoon deelt.

Fences brengt een mooi beeld waarbij de afro-Amerikanen nog echt racistisch bevoorrecht werden. Uitsluiting op van alles en nog wat en een heel krap en klein samenleving waarbij geld echt een gemis is, ze hebben niks om te sparen en ga zo maar door. Ook werk gerelateerd zit het niet mee voor deze mensen. De zwarten moeten achteraan de vuilniswagen staan om het zware werk te gaan doen terwijl de blanken de vrachtwagen moeten besturen want de zwarten mogen dat niet. Troy zorgt er echter wel voor dat dit later in de film veranderd en hij ook mag rijden in de vrachtwagens, een soort van revolutie. De film verteld helaas ook het trieste verhaal dat troy vreemdgaat met een andere vrouw en deze vervolgens zwanger weet te maken, hoop verdriet en gescheld en zoals ik al eerder zei, ze blijven wel bij elkaar. Dit omdat ze totaal niet zonder elkaar kunnen.


Toch eindigt de film anders dan verwacht. Je hebt Troy die dood neervalt, al zie je dat niet en zijn zoon Cory die als korporaal rond beweegt van de U.S.A. Marine Corps. Toch twee grote veranderingen en veel verdriet in die film die voor een raar en totaal anders verwacht einde heeft gezorgt.

Hoewel de film echt te lang duurt, je begint een intro van misschien wel twintig minuten, heb het persoonlijk niet bij gehouden, vind ik dit iets teveel van het goeie. Troy bleef maar aanhouden met zijn verhaal waardoor de zit erg lang gaat duren, vooral voor iemand als mij die totaal niet in de drama films is, kijk ze bijna nooit, word de film er slaperig door. Al om al heb me zeker niet verveeld en was het een prima zondag middag drama film, die zozeer niet binnen slaat maar wel een goed beeld geeft.

3.0*

Fantastische dialogen, vooral vanaf de intro zit je er volledig aan vast. De vriendschap tss Troy & Bono, baseball, vrouwen, drank, white folks, de duivel, de dood. Viola Davis speelt hier idd de pannen van het dak. Eigenlijk iedereen.

Denzel mag van mij overacten of teveel tekst aflullen zoveel hij wil. Iedere Denzel rol moet van mij geen Man on Fire of Training Day alpha male OG type Denzel zijn. Dat bewijst nog maar eens hoe goed John Q was en nog altijd 1 van mijn fav. Denzel films is.

Ook is Troy iemand met een drankprobleem en je weet toch zo eenmaal dat die soms een spraakwaterval zijn. Stoort mij absoluut niet.

De scene waar hij metaforisch met de duivel/dood/zijn demonen praat tijdens die donderstorm is echt heel origineel, beklijvend en vintage Denzel.

4 sterren!

Het duurt even om er in te komen, maar op gegeven moment pakt dit verfilmde toneelstuk je beet en laat vervolgens niet meer los. En wat een akteerwerk, geweldig. Denzel Washington is ijzersterk in de hoofdrol, maar ook Viola Davis als zijn vrouw maakt diepe indruk. De beperkte locaties en de lengte van het geheel werken niet bepaald in het voordeel van de film, maar de personages krijgen hierdoor wel alle tijd om volledig tot hun recht te komen. En wat een mooi einde.

Het is goed te merken dat het verhaal gebaseerd is op een toneelstuk, aangezien het zich grotendeels op één plek afspeelt (namelijk de 'backyard' van huize Maxson) en de film zwaar leunt op dialogen, hoewel vrijwel elke dialoog wordt overstemd door het eindeloze geouwehoer van Denzel Washington. Ik vind hem in de meeste films al onuitstaanbaar (hij lijkt zichzelf geweldig te vinden in al zijn rollen) maar hier weet hij meer dan ooit irritatie bij me op te wekken. Zijn personage is sowieso al unlikeable en egocentrisch, maar Denzel weet dat nog eens flink aan te dikken door middel van overacteren.

De eerste helft leren we vooral de familie kennen middels een hoop trage en geforceerde dialogen, maar de tweede helft is aanzienlijk interessanter wanneer Denzel zijn vrouw opbiecht dat hij een kind heeft verwekt bij een andere vrouw. De dynamiek van de film verandert daardoor en door het conflict leren we de personages van een andere kant kennen.

Maar uiteindelijk duurt het allemaal toch wat lang voor iets dat op het toneel waarschijnlijk toch beter tot zijn recht komt.

Gebaseerd op een toneelstuk las ik net, ik had geen idee. Heb de ''hype'' rondom deze film ook niet zo gevolgd. Eigenlijk ben ik films rondom de middenklasse met allerlei issues een beetje moe aan het raken, helemaal rondom de donkere gezinnen. Da's totaal niet racistisch bedoeld verder, meer een gevoel dat er de laatste jaren wel heel veel lijken te verschijnen. An sich valt er niet zo heel veel op de film aan te merken. Puik acteerwerk van Washington die wel vaker dit soort karakterrollen met succes heeft gespeeld, maar ook van de rest van de cast die met veel overtuiging en emoties spelen. Zeker richting het einde weet de jongen die zijn zoon speelt echt uit te blinken.

Maar mijn hemel, wat duurt de film tergend lang. Bijna 140 minuten, waar er wat mij betreft gewoon 3 kwartier af had gemogen. Halverwege was ik de film al beu en waren de ellenlange dialogen en ruzies 1 grote herhaling aan het worden. Je moet wel helemaal opgaan in dit verhaal of een enorm grote Denzel fan zijn als je dit tot het einde toe interessant weet te vinden. En dan kom ik uit bij het belangrijkste punt van mijn filmbeoordelingen; heb ik mezelf vermaakt of was ik onder de indruk? Nou, niet echt dus. Met ontzettend veel moeite pers ik er een kleine voldoende uit, maar meer ook niet.

3*

Net zoals mijn twee voorgangers loof ik het acteerwerk van heel de cast. Washington speelt zijn rol weer mer verve, maar ook de andere rollen werden prima vertolkt. De gevoelens kwamen echt over. Maar al die ellenlange dialogen en de tergende zeer trage opbouw van het verhaal komen de film niet ten goede. Het eerste uur lijkt wel eeuwig te duren. Die beginfase alleen al : daar leek geen einde aan te komen aan die dialoog. Naar het einde komt er gelukkig wat meer pit in het verhaal, maar ook dan is het vooral de cast die de aandacht van de kijker weet te houden. Al bij al toch een voldoende , al zal ik de film nooit geen tweede kijkbeurt meer geven. Te langdradig opgebouwd wat eigenlijk ook niet nodig lijkt. 6/10

Een redelijk drama film...

Redelijk en saai verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Denzel Washington speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Als je niet van Denzel Washington houdt, dan ben je met Fences eraan voor de moeite. Ik heb niet meteen een probleem met hem al loop ik er ook niet steeds warm van. De goede man komt veelvuldig aan bod in de film met zijn ellenlange dialogen. De gehele film, is eigenlijk één lange dialoog op bijna één en dezelfde locatie, namelijk in en vooral rond het huis van Troy Maxson.

Maxson is blijf steken in het slavernijtijdperk/of de periode erna en heeft een heus blankencomplex. Nu, we moeten dit zeker niet minimaliseren, want in de jaren 50 is er nog steeds een groot rascistisch mentaliteitsprobleem onder blank Amerika. Als beloftevol honkballer 20 jaar te vroeg geboren denkt hij nog steeds weemoed terug aan zijn verleden en zijn ontnomen toekomst waar zwarten zich dubbel moesten bewijzen vooraleer ze konden wedijveren met blanken.

Desondanks is hij trots op zichzelf wat hij bereikt heeft en is hij door het dolle heen wanneer hij chauffeur wordt van de vuilniswagen en hij onderdak bekomen heeft voor zijn gezin (hoewel dit grotendeels te danken is aan zijn invalide broer ten gevolge van zijn soldatenperiode in WOII).

Maxson regeert met ijzeren hand binnen zijn gezin. Talloze films hierover passeerden reeds de revue. Het deed mij onder andere denken aan Tree of life met Brad Pitt/Jessica Chastain van de regisseur Terence Malick die eveneens wordt gekenmerkt door een erg patriachale structuur in de samenleving. De man des huizes zorgt voor brood op de plank, moeder de vrouw zorgt voor het huishouden en de kinderen. Kinderen kunnen onder het vaderlijke juk geen kind zijn en worden gedomineerd en hard gemaakt voor de koude wereld rondom hen. Het is de vader die bepaald wat goed voor hen is. Jammer genoeg is het net datgene dat het kind niet wil (honkballen of muzikant worden). Moeder de vrouw kijkt op de achtergrond verbitterd toe ...

De idee is dus best goed te noemen. Toch komt de film nauwelijks van de grond. Na 25 minuten keek ik even op de klok en dacht ik bij mezelf, dit is een lange intro. Bleek achteraf dat de intro meer dan 2 uur duurt. Het gebrek aan schwung is zowat het grootste manco van de film die rustig voortkabbelt.

De acteerprestaties waren top. Denzel was objectief gezien ok tot zeer goed, maar wordt naar huis gespeeld door Viola Davis, zeker bij haar preek! Vooral door de goede sfeer, context en acteerprestaties zeker een 3,5* waard.

Ontgoocheling. Viola Davis hield er een paar belangrijke prijzen aan over in haar rol van moedige huisvrouw en echtgenote, maar Denzel Washington had de moeilijkste klus om zijn rol van onmogelijke man, echtgenoot, vader, vriend... te vertolken. Ware het niet zo langdradig geweest (de openingsscène werd hemeltergend vervelend) dan had dat zeker geholpen om in het verhaal te stappen en was het minder geforceerd overgekomen.

De film is mij niet meegevallen. Verfilmd toneel moet het vooral hebben van de dialogen. Als die doorwrocht zijn met metaforen, dan wordt het door de bank genomen taaie kost. Op het toneel werkt dat wel, op het witte doek —waar je meer actie verwacht— veel minder. Gelukkig weten de oplopende spanningen in het tweede deel van de film je nog enigszins bij de les te houden.

De schitterende vertolking van Viola Davis steekt af bij die van Denzel Washington, die zich in mijn ogen in nagenoeg heel de film schuldig maakt aan overacting. Zo zie je maar weer, het valt niet mee om jezelf te regisseren. Een mager 3-tje, meer kan ik er niet van maken.

Prachtige film over een hard werkende man en vader die zijn gezin onderhoudt midden jaren ,'50. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, maar ondanks de flinke lengte wordt het nergens langdradig. Natuurlijk opgebouwde scenes en de vader/zoon, en man/vrouw relatie komen goed uit de verf waarbij je het hoofdpersonage langzaam steeds beter leert kennen. Het uitmuntende acteerwerk levert een aantal sterke en aangrijpende momenten op.

'Fences' (2016) blijft verrassend trouw aan de toneelversie van dit verhaal. Weinig visuele pracht en praal, vrijwel geen muziek op de soundtrack; het is een kale, registrerende film waarin de symbolisch geladen dialogen over de grote thema's gaan: leven, lijden, liefde. Denzel Washington zet een schitterende rol neer als de familieman die zijn gezin wil beschermen, maar in zijn autoritaire pogingen daartoe datgene wordt wat hen tegenhoudt in hun ontwikkeling. Viola Davis is een fijne tegenspeelster in hoe ze eigenlijk al vanaf het begin ingepakt wordt door die schurk, terwijl de veranderende tijden haar ook doen sterken in haar eigen positie. Het deed me wat denken aan het boek 'Dubbelspel' van Frank Martinus Arion (1973) in hoe de ogenschijnlijke luchtigheid van het begin (het babbelen tijdens werktijd; elkaar sterke verhalen vertellen op de veranda) opeens omslaat in een duistere karakterstudie van een zwarte macho-cultuur. Eerlijk is eerlijk: ook voor mij ging de lange speelduur tegenstaan, vooral omdat sommige verhaallijnen niet helemaal uit de verf komen door de episodische opbouw.

Op goed geluk deze eens geprobeerd. Een prima cast, dat wel, maar qua verhaal viel hij wel wat tegen. Heel veel dialoog en na een tijdje heb je het wel een beetje gehad. De film mocht voor mij ook wel een stuk korter.

Ik heb hem uitgekeken, maar hoef deze niet meer terug te zien.

Wat mij opvalt is dat het Nederlandse filmpubliek op MM vaak een stelletje mierenn**kers zijn gezien de cijfers en vooral het commentaar op films.

Niet iedereen natuurlijk (dus niet allemaal aangesproken voelen ) maar wel vaak dezelfde accounts hier op MM, let maar eens op... verschrikkelijk lijkt me dat om zo films te moeten kijken, wanneer kun je eens lekker genieten en inleven in een film vraag ik me dan af.

Ik zit met mijn cijfers 9 van de 10 keer behoorlijk dicht tegen het IMDB gemiddelde aan....MM zit vaak onder dit gemiddelde... waarschijnlijk ben ik dus niet zo kritisch en geniet ik meer van de films...geen idee maar het valt me gewoon op.

Deze film: Top... prima acteerwerk van alle partijen, ook die van Denzel die laat zien dat hij echt bij de groten hoort in de filmwereld. Viola D. was echter wel uitmuntend en terecht een Academy Award gekregen maar had Denzel deze ook zeker gegund.

Ik wist dat het een film was vanuit een toneelstuk en wist dus wat me ongeveer te wachten stond. Het begin met de semi-monoloog van Denzel laat dit ook meteen zien, fantastisch en zee geloofwaardig gedaan. Gabe werd ook fantastisch neergezet. Het einde zorgde bij mij voor een brok in mijn keel.... die laatste scène... prachtig!!!

Fences is op het eerste zicht nogal een praatfilm. Denzel Washington blijft dan ook dicht bij de originele toneelversie. Maar het is natuurlijk meer dan enkel dialoog. Met zoveel tekst vallen de stiltes eens zo hard op. En de cast maakt zeer indruk. Het is een coming-to age film, maar dan van een wat oudere vader ipv een tiener. De tijden lijken te veranderen, en dan weer net niet. Hoe Troy zijn eigen verleden met gebrek aan liefde meedraagt. Hij wil niet hetzelfde voor zijn kinderen, maar tegelijk wil hij wel dat ze op hem lijken. De 'fences' zijn in deze film ook metaforisch natuurlijk en zoals het in de film een keer valt is het de vraag of het iets wil buiten houden of net binnen houden.

Fences schittert in de eenvoud. Geen grootse scènes of visuele troeven. Maar een karakterfilm die mooi aangekleed is en stilaan onder je huid kruipt. Vooral Denzel Washington (Oscarnominatie) en Viola Davis (Oscar beste bijrol) spelen hier op topniveau.

Bij de kringloop tegengekomen en maar eens even geprobeerd vanwege alle Oscarominaties waarvan één verzilverd. En behalve dat je als kijker even moet warmlopen rond deze film geldt ook zeker dat dit zeker niet voor iedereen is.

Want laten we het zo zeggen dat de film zich behoorlijk kenmerkt gedurende de opening met een bijzonder lange dialoog van karakter Troy en daar is geen woord aan gelogen. Bovendien weet je meteen wat voor vlees je in de kuip hebt met een persoonlijkheid die wel eens een beetje onder de noemer van 'love to hate' valt, want heel erg aimabel is de man niet met zijn wetten, logica, regels en die mond die nooit eens een keer stilstaat, zeg maar gerust onuitstaanbaar. Maar wie Fences vervolgens afdoet als praatfilm, als film met ellenlange en oeverloze discussies, slaat de plank toch wel een beetje mis rond een film de het beste benoemd kan worden als psychologische drama die heel wat fases in het mensenleven even aandoet.

Want vergis je niet dat de film een prismatisch geheel is van gebeurtenissen die in een mensenleven voorkomen. De struggle in die tijd om het hoofd financiëel boven water te houden, de zorg en veiligheid voor je kinderen, maar tevens ook dat je ze wil voorbereiden en zelfstandig wil maken voor het niet zo gemakkelijke leven van een Afro Amerikaan in de jaren '50. De fouten en slechte keuzes die je maakt, waar je mee om moet gaan en waar je vooral je kinderen voor wil behoeden. Maar uiteraard gaat het ook over het huwelijk, over trouw, offers en twijfel van beide kanten, en daar worden ook weer fouten gemaakt. En dan de duivel die puur synoniem staat voor pech, die factor waar geen grip op te krijgen is, en vandaar de 'fences' die niet bedoeld zijn om mensen buiten te houden maar binnen te houden, te zorgen dat ze veilig zijn binnen de gehandhaafde kaders en wetten.

Is de man onuitstaanbaar en bekrompen? Ja, en ergens doet hij mij aan mijn vader denken die als oorlogskind ook een soort karaverdiscipline had en die mij probeerde op te dringen wat voor heel veel wrijving zorgde. Waar er inmiddels wel ruimte is voor verandering reageerde hij net als Troy vanwege zijn ervaring, zijn opvoeding, zijn programmering om het zo maar te zeggen. Fences toont daarnaast een beeld van het mensenleven in al zijn gelaagdheid, dat een leven nog niet zo eenvoudig is met pech en fouten. En daarmee toont Fences zich ondanks zijn lengte en wollige dialogen toch als een interessante film waar het wat de beginfase betreft even doorkomen is, maar waar je wellicht ook iets mee moet hebben, iets dat je zelf tot op zekere hoogte ervaren moet hebben. Afijn, heel wat dus, mwoah...er is nog wel wat twijfel ondanks de sterke acteerprestaties, en wellicht dat ik de film toch nog een tweede keer moet zien daarom voor nu een 3,5.