Despair (1978)

Despair is een film die erin slaagt z'n vervreemdende effect voornamelijk te halen uit de enscenering. Glazen wanden, kleurgebruik, spiegels, voorbij rijdende auto's, extravagante jurken en dito badjassen, het is allemaal zeer goed uitgedacht en gebruikt, zeker in combinatie met de dynamische cameravoering en het (bewust) theatrale acteerwerk. Wat ik jammer vond is dat het verhaal zich aan het einde ontwikkelt richting een 'perfecte moord'-mysterie, hoewel er tegelijk voldoende zaken onduidelijk blijven om er ook meer van te maken dan dat (bijvoorbeeld: waarom zegt Felix 'thank you' als hij wordt neergeschoten, en hoe moeten we het acteer-verhaal van Hermann plaatsen?). Wat mij betreft dus een boeiende Fassbinder.

Fassbinder houdt er een speciale manier op na om zijn karakters te typeren. Wanneer het om een driftig, wankelbaar personage gaat, zoals hier, wordt het soms wel wat moeilijk en wanneer hij (Fassbinder) het gegeven nog bijvult met allusies op allerlei achtergrondtoestanden, al dan niet belangrijk, kan u wel een zekere moedeloosheid besluipen. Het merkwaardige is echter dat ge niet afhaakt, gewoon omdat hij (Fassbinder) er toch steeds in slaagt te boeien en dat ge weet dat er wel iets verrassend te gebeuren staat.

"Eine Reise ins Licht" is wellicht niet de beste film van Rainer Werner, maar van de gestileerde, minitieuse beeldcomposities kan ik wel genieten en ook van de vaak tegen het cynisme aanleunende humor ("Waar ligt die stad ?" - ""Voorlopig nog in Duitsland" of de scene waar Hermann minutenlang zijn echtgenote negeert).

Valt wat lang uit maar dan is het maar een schitterend acterende Dirk Bogarde bewonderen.