Hercules (1997)

Voordat ik m'n Disney-classics top nog eens aanpas, moet ik toch nog even al die Classics toch nog eens herbekijken. Bij de meeste heeft dit alleen nog maar prachtige momenten opgeleverd waarbij de hoge scores gewoonweg bleven staan. Hercules moet helaas wat van zijn kracht inboeten.

Hercules, na Pocahontas & De Klokkeluider gaat Disney duidelijk de historische toer op, valt vooral tegen qua animatie. Een lelijke mix tussen getekende animatie en CGI. Daarover lijken vooral de personages op karikaturen van iemand anders (zo is Hades eigenlijk Disney-baas Katzenberg). Een afschuwelijke, hoekige stijl die vooral te danken is aan Britse cartoonist Gerald Scarfe. Verschillende neuzen en kinnen van personages leken wel potentiële wapens. Het leek in de verste verte nog niet op de charismatische vloeiende schetsige stijl uit de gouden jaren van Disney.

Qua verhaal, in vergelijking met het meer volwassen Pocahontas & De Klokkeluider, vestigt Disney vooral de aandacht op de actie in het verhaal. Het heeft allemaal meer weg van een computerspel dan van een traditioneel verhaal. Er wordt allemaal maar weinig emotionele binding gemaakt tussen de personages. Hercules is eigenlijk een opschepperige spierbundel met weinig inhoud. Meg is gewoon te arrogant om lief over te komen. Degene die eigenlijk veel goed maken zijn de heerlijke Disney Villains. Hades(stond 8ste in de Ultimate Disney Villains lijst) is zonder twijfel één van de grappigste slechteriken die Disney heeft gekend. Ook zijn sidekicks leveren de grappigste momenten van de hele film af (Slokje? )

Een Disney-film die ik maar matig vind, het overkomt me gewoon niet echt vaak. De zwakste Disney-film uit de jaren 90'.

2.5*

Deze Disney is jammer genoeg een van de minderen. Het verhaal, de humor en de characters worden nergens echt slecht maar, helaas, ook nergens echt goed. Kan niet wedijveren met eerdere classics, de goede stemmencast ten spijt. Redelijk.

In mijn jongere jaren veel Disney films gekeken, maar deze is me om de een of andere reden steeds ontglipt. Nu, 13 jaar na dato, valt het toch op dat de animaties van een stuk mindere klasse zijn dan bijvoorbeeld Beauty And The Beast of The Lion King en de film zich net iets te veel op lolligheid richt. Helemaal dit laatste is jammer, want de Griekse mythologie leent zich juist heel goed voor scenes die veel angstaanjagender hadden kunnen zijn dan we hier zagen. Ik bedoel scenes van het niveau van het Beest dat Belle redt van de wolven of het eindgevecht tussen Scar en Simba, die toch een stuk duisterder zijn dan de meeste scenes uit deze film.

Ook voor de eerste keer dat de muziek me op het lied van Meg na me vrij weinig deed. De muzen waren leuk gevonden, maar de liedjes hadden niet de klasse van andere Disney films, waardoor het uiteindelijk een beetje een gemiste kans was.

Wat echter wel uitstekend was, waren de personages en de voice-actors. Hades was dan misschien teveel een clown, James Woods zet wel een topprestatie neer en maakt het personage heel levendig. Hercules, Meg en Philoctetes waren daarnaast ook zeer goed te doen, helemaal laatstgenoemde bracht meerdere malen een glimlach op mijn gezicht. De hele romance werkte daarnaast ook goed, helemaal doordat het personage van Meg door haar ziel te verkopen voor haar vriend een mooie portie tragedie met zich meebracht. Ik kende hiervoor de strip wel, maar dit gedeelte had men daar compleet uitgelaten.

Alles bij elkaar haalt Hercules het niveau van de grootheden die ik eerder al noemde niet, maar het blijft wel een erg vermakelijke zit. Met iets betere animaties en een betere verhouding van humor en serieuze zaken had ik hem waarschijnlijk erg goed gevonden, nu is het gewoon leuk.

Toch een ietwat tegenvallende herziening gehad. Dit was na The Lion King waarschijnlijk de Disneyfilm die ik het meest gezien heb in mijn kindertijd. Ik viel toen vooral voor de humor, maar ook het avontuur sprak me aan en ik had wel een zwak voor mythologie, zelfs al heeft deze film weinig te maken met zijn oorspronkelijke mythe. In feite blijft wat ik toen het meest aantrekkelijk vond voor het grootste deel ook nu nog het beste aan Hercules. De humor blijft voor het grootste deel leuk. Tenminste, als het van Hades af komt. James Woods' snelle levering van zijn teksten vond ik wederom geweldig en Woods improviseerde veel van zijn dialogen, wat wellicht verklaart waarom hij de grappigste teksten heeft. Hier gaat de humor in het personage ook niet echt ten koste van de dreiging die hij uitstraalt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Prince John in Robin Hood. Hades hoort zeker in de top 3 van Disneyschurken wat mij betreft. De verwijzingen naar mythologie blijven ook leuk en nu haalde ik er meer uit dan vroeger. Mijn favoriete grap was zelfs een verwijzing naar Oedipus die ik vroeger niet begreep (wellicht omdat de Oedipusmythe niet bepaald de eerste mythe is die je aan je kinderen zult vertellen).

De rest van de film vond ik wat minder indrukwekkend. Hercules is een redelijk sympathieke held, maar zijn ontwikkeling gaat net iets teveel volgens het boekje en waar ik vroeger liedjes als Go the Distance erg kon waarderen vond ik het nou te klef voor het goede. Het verhaal mist het drama (al komt Megara's lijn nog wel goed tot zijn recht) van veel andere Disneys en bevat vreemde plotgaten, vooral dat Hercules ineens zomaar op de Olympus kan komen om Zeus te bevrijden, ondanks dat het hele plot erom draait dat Hercules eerst onsterfelijk moet worden voor hij de Olympus mag betreden. De animatie is dan nog wel redelijk en ik heb altijd een zwak gehad voor hoe de personages hier vormgegeven waren. Licht afwijkend van de Disneystandaard, maar bijzonder aansprekelijk. Wat me eigenlijk het meest tegenviel was de actie. Voor een avonturenfilm bij uitstek was het toch erg matig. Eigenlijk het enige gevecht dat ik me niet meer goed voor de geest kon halen was het gevecht tegen de Titanen, wat eigenlijk de grote actiescène van de film moet zijn. Er is een reden waarom ik dit gevecht vergeten had, want het wordt gewoon afgeraffeld. Met Hercules' komst worden de Titanen wel erg makkelijk verslagen. Maar ook het gevecht tegen de Hydra was niet zo sterk als ik me kon herrinneren.

Misschien ben ik wat te hard door de teleurstelling. In feite is het meer een gemiddelde film dan een slechte film. Vooral het nostalgische gevoel is verbroken. Ik heb me altijd een beetje verbaasd dat deze Disney niet wat populairder was. Nu weet ik eerlijk gezegd wel waarom.
3*

Eens deze animatiefilm her bekeken en de film haalt toch niet het niveau als pakweg The Lion King. De liedjes swingen wel, maar het verhaal blinkt niet zo uit. De tekenstijl ligt in de lijn van Atlantis en is dus wat ruwer dan dat we van Disney gewoon zijn.

De stemmen waren wel leuk: zo was het kleine bokkenventje ingesproken door Danny DeVito en ook de slechterik Hades was goed vertolkt door James Woods.

Geen waw film, maar zeker ook niet slecht. Gewoon een wat mindere Disneyfilm.

I haven't been this choked up since I got a hunk of moussaka caught in my throat

Ik ben nooit zo'n enorme fan geweest van Disney zijn kijk op de Hercules saga. Hoewel de film is uitgekomen in een leeftijd waarop ik toch erg vatbaar was voor de Disney klassiekers, pakte dit me nooit. Pas jaren later toen ik wat fragmenten terug opnieuw zag viel me op hoeveel pop culture verwijzingen de film eigenlijk bevat. Omdat ik toch bezig was met alle Disney films te verzamelen kon deze natuurlijk niet ontbreken. Daarstraks maar eens opgezet.

En ik moet zeggen, de klik is er voor een groot deel gekomen maar dit blijft toch nog altijd inferieur aan ander werk van Disney. Vooral op gebied van animatie is dit bij vlagen redelijk teleurstellend te noemen maar vooral erg lelijk. Noem me van de oude stempel maar ik vind de films met ouderwetse animatie nog altijd een stuk mooier dan degene die hun animatie voornamelijk van CGI moeten hebben. Het dieptepunt in de film is dan ook het gevecht met de Hydra. De opkomst zou indrukwekkend moeten zijn maar het werkt gewoonweg niet. Ook de climax met de vier titanen lijkt ook nooit echt tot zijn recht te komen en dat is toch erg jammer. Zeker als je bekijkt dat het meestal toch wel het paradepaardje is van Disney. Voor de rest is het wel een leuke film vanwege de vele referenties naar andere films. Marilyn Monroe in de sterren tijdens het Zero to Hero nummer maar ook de I Love Lucy verwijzing kon er bij mij wel in.

Het was niet de eerste keer en het zou zeker ook niet de laatste keer zijn dat Disney een bekend verhaal pakte en het naar zijn eigen normen aanpaste. Het gebeurde met onder andere The Sword in the Stone en dus ook bij deze Hercules. Nu ben ik zelf niet echt enorm goed thuis in de Griekse mythologie maar de basiskennis omtrent de held heb ik wel. Disney kiest ervoor om zijn held maar ongeveer de helft van de fameuze Twaalf Werken te laten vervullen maar qua vaart kan het in ieder geval wel tellen. Ook de schijnbaar verplichte love story kon ik in ieder geval smaken maar dat komt sowieso vanwege de wel erg sterke cast die hier bijeen geraapt is. Bij de oudste Disney films maakt het me op zich niet echt uit of het nu een originele of Nederlandse versie maar vanaf dat ze Vlaamse versies zijn beginnen maken, let ik er op dat ik de originele versies te pakken krijg. Tate Donovan mag de rol van halfgod op zich nemen en doet dat uitstekend maar het zijn vooral de bijrollen die erg leuk zijn. Danny DeVito die de sater Phil speelt maar vooral James Woods als Hades is erg sterk. Dat personage is dan ook één van de beste villains die er in de Disney wereld bestaan en dat is echt voornamelijk dankzij de geweldige stem van Woods. Alleen jammer trouwens van de toevoeging van het gospelkoor. Op zich kan ik het idee wel waarderen om dit niet als een droge mythe te gaan vertellen maar zelden zo'n ongepaste nummers tegen gekomen in het werk van Disney. Het is eigenlijk alleen het nummer van Meg dat me echt kon pakken.

Vele verwijzingen naar andere mythen (Oedipus onder andere), onze cultuur en andere Disney films zorgen ervoor dat dit voor de oudere kijker een aangename zit is maar uiteindelijk schiet er niet enorm veel over. Toegegeven, de stemmencast is uitstekend en het verhaal verloopt vlot maar de klassieke status die anderen ten beurt zijn gevallen geldt in ieder geval niet voor Hercules.

Kleine 3.5*

Een van de wat 'oudere' Disneys die ik nog nooit gezien had, ook niet in mijn jeugd. En nu ik hem keek viel het me pas op hoe anders Disney eigenlijk geworden is vanaf die periode, met Hercules als dieptepunt. Ik zou bijna willen zeggen, ome Walt zou zich omdraaien in zijn graf als hij het zou zien.

De ingetogen onschuldige (sprookjes)wereld is er eigenlijk helemaal niet meer. En dan heb ik het nog niet eens over de Sneeuwwitjes en de Pinokkio's, maar zelfs als je het vergelijkt met The Little Mermaid, Aladdin, Beauty and the Beast... het heeft minder klasse en minder hart.

De onschuldige en soms zoete lieve wereld heeft volledig plaatsgemaakt voor de wat hippere elementen uit bijvoorbeeld Aladdin, waar het nog wél gedoseerd was. Een hele hoop grapjes die verwijzen naar het heden, gospelkoortjes en vooral een hele hoop drukte, allemaal volledig gespeend van enige subtiliteit. Het is best grappig en leuk hoor, maar ergens wel heel onDisney. Weet niet of dat te maken heeft met de modernere tijd, of met het feit dat met een nieuwe ploeg mensen en het succes van de DisneyRenaissance de oorspronkelijke Disneyfeeling een beetje uit het oog verloren is.

Animatie van de personages is bovendien wel érg druk en beweeglijk. Kan me niet herinneren me daar eerder aan gestoord te hebben bij een Disney. Het kan liggen aan het feit dat ik de film keek toen ik nog wat brakjes was van gisteren, maar het was soms behoorlijk vermoeiend en iets teveel van het goeie.

Het zit ook bijna belachelijk simpel en voorspelbaar in elkaar, inclusief het 'ik heb een droom'liedje van de protagonist, de sidekick, de schurk met zijn hulpjes... weet alleen niet of ik een Disney daar op af kan rekenen, aangezien ze eigenlijk allemaal volgens die formule in elkaar zijn gezet.

Het computergeanimeerde stukje met de draak was, net als de meeste computerpogingen uit die tijd, weer erg lelijk. Niet zozeer als op zichzelf staand element, want het was best knap gedaan, maar het viel volledig uit de toon bij de rest van de handgetekende look. Aladdin en The Hunchback kampten ook met dat euvel.

Liedjes vond ik ook niet zo sterk als bij andere Disneys, bij lange na niet zelfs.

Pluspuntjes zijn de casting van James Woods die de rol van de schurk met verve neerzet, de soms mooie achtergronden en de leuke vondsten.

Verder vind ik het maar een klein dieptepuntje van de jaren 90 Disney-plank. Tarzan en Mulan, die hierna kwamen, hadden gelukkig weer iets meer hart en subtiliteit.

3*, hoewel voor een Disney matig nog steeds kijkbaar.

Een redelijk animatie/avontuur film...

Redelijk verhaal...

Niet zo leuk gemaakt (animatie)...

Super HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Voor kinderen is leuk voor deze film...

Geen moeite waard...

Ugh.

Eén grote aaneenschakeling van vreselijke keuzes. Vertrekkende vanuit het Hercules verhaal is het niet voor mogelijk te houden dat ze er één of ander gospelkoor bij betrekken. Alsof dat nog niet genoeg clashte moest er ook nog een jaren '40 "dame" love intrest bij en speelt Danny DeVito een duiveltje dat veel te veel op hem lijkt.

Verder redelijk pover geanimeerd ook. Hoewel de stijl aangepast is aan het verhaal schiet het dik tekort, maar het zijn vooral de foeilelijke kleuren die pijn doen aan de ogen. Geen idee wie hier een kleurenpalet gekozen heeft maar schreeuwlelijk is het beste wat je ervan kan zeggen.

Ook de humor is echt niet te pruimen. Vlak en vervelend. Zelfs Hades vond ik maar niks. Verraste mij trouwens ook dat de stem gedaan werd door Woods, wist bijna zeker dat het Buscemi was.

Eén van de slechtse Disney animaties die ik gezien heb.

0.5*

Vreselijke film zeg. De herziening gaat mijn gegeven score (3*) geen goed doen. Op alle fronten is dit matig te noemen. De grafische stijl is eentonig en saai, de personages zijn minus de slechte Hades (die vond ik wel geinig) enorm duf (jammer dat Zeus er weinig in voor kwam, daar had je meer mee moeten doen) en het verhaaltje over Hercules is redelijk vervelend. Op zich is het eeuwenoude verhaal best aardig, maar Disney heeft er een hele oninteressante versie van gemaakt. Weinig humor, weinig spanning, weinig actie en al helemaal geen diepgang. Die romance van Hercules, please...

De stemmencast vond ik trouwens wel goed. Iedereen klonk zoals hij of zij zou moeten horen. Maar ik kan verder weinig positiefs kwijt.

1,5* (was 3*)

Meh... Nee dit is echt bagger. Weer zo'n verneukte inkleuring zoals alle Disney's uit de 90's. Andere met zo'n vreselijke inkleuring zoals Mulan of The Lionking hebben dan nog een goed verhaal en goede muziek maar Hercules heeft vreselijke muziek een bagger tekenstijl en vreselijke animatie. Mis toch echt de echte Disney's. Heel erg drukke en irritante film. Alleen is Hades nog best vermakelijk als slechterik alleen is hij meer een soort komiek zonder humeur terwel bijvoorbeeld de Hoornkoning uit The Black Cauldron gewoon het kwaad zelve is.

Een Disneyfilm met een op het oog interessant verhaal over het Griekse Godenrijk, dat redelijk begint, maar al snel helemaal wegzakt.

De Disney-films, die het verhaal ophouden met hun gezang tussendoor, vind ik meestal wat minder en Hercules ontkomt hier ook niet aan. Die liedjes zijn hier echt tergend vervelend en halen je iedere keer weer uit het verhaal. Los daarvan ben ik ook niet zo onder de indruk van de animatie. Die is nogal druk met fletse kleuren. Ook de humor valt tegen. Alleen die twee hulpjes van Hades zijn nog wel geinig. De rest van de personages zijn vrij kleurloos, op Hades zelf na, die nog wel een redelijke slechterik neerzet.

Nee, dit viel me uiteindelijk toch behoorlijk tegen allemaal. Matige animatie, matige humor en veels teveel slechte muziek tussendoor, zorgen ervoor dat de ondergang van Hercules een feit is.

1,5*

En ik ook wel.

Geen idee wat erger is: een of andere malloot die op het idee kwam dat een gospelkoor ideaal zou aansluiten op een Griekse mythologisch verhaal, of dat er blijkbaar niemand binnen Disney kon aanvoelen dat die combinatie alleen maar tot rommel kon leiden en de regisseurs even vriendelijk erop attent maakte dat de enige plaats voor dat idee de trash can is.

Verder ook gewoon zwak over de hele lijn. Animatie is bedroevend, songs zijn waanzinnig slecht en voelen enorm geforceerd aan en helemaal niet toepasselijk in het verhaal verwerkt, en uiteraard slaat de voorspelbaarheidsfactor weer tilt. Film wordt gered van een totale ramp door de humor die er af en toe wel in zit (vooral door Hades dan), en de vele verwijzingen. (Venus van Milo, 'an offer I had to refuse').

Ben sowieso al niet de grootste fan van Disney, al vind ik sommige films wel erg genietbaar. Dit is echter niet de moeite waard. 1.5*

Losjes -nee, heel losjes- gebaseerd op de mythische Hercules. Toen ik als elfjarige deze film voor het eerst zag kende ik de Griekse mythologie nog niet. Het was even schrikken jaren later dat Hades zo slecht niet was. En hoewel ik ook prijs dat filmmakers met eigen producten komen en vind dat zij altijd de vrijheid moeten hebben iets te verdraaien, vraag ik me wel af of je als Disney je niet een klein beetje meer bij het ware verhaal kan houden. Al is het maar voor onderwijsdoeleinden.

Enfin, Disney neemt de tijd in de film en dat is te merken. Een behoorlijke opbouw, een sterk middenstuk en een einde dat niet wordt afgeraffeld waar wel degelijk ook pit in zit (vergelijk dit met Sleeping Beauty). Wel is Hercules zelf een wat saaie protagonist en weet de spanning er niet helemaal in te houden, dus tegen het einde aan begint de film wat te slepen. Wel zijn de vele verwijzingen naar de Griekse verhalen leuk. Zo komt Daphne even langs en De Zon met zijn Zonnewagen, maar ook de Twaalf Werken van Hercules, maar ook in de tekenstijl -die overigens niet heel bijzonder is- komen de Ionische zuilen steeds terug: in bomen, wolken en lijntjes om personen heen. Prima dus.

De muziek was echter ruk. Die gospel/musical-achtige muzenmuziek deed me even fronsen (en braken) maar ook de andere liedjes waren van een bijzonder middelmatig niveau. Bovendien vond ik het niet echt passen in deze film. Ook het cliché van de training van nul tot held binnen één liedje (ook in Mulan) komt weer eens terug. De bijfiguren zijn verder aardig, al heeft Meg een net te lage stem en hoorde ik nooit Phil maar altijd DeVito.

Al met al veel sterke punten die helaas ook flink wat irritaties mee brachten. En Ladon de draak in CGI was gewoon spuuglelijk. 2,5*.

Verrassend leuke Disney.

Mooi en afwisselend verhaal, prachtige animatie en met leuke humor.

Ik had er vooraf niet zoveel van verwacht, maar ik vond 'm erg leuk!

Goede stemmencast. Leuke stemrol van Danny DeVito. James Woods overtuigt ook als de duistere Hades.

Ik probeer elke film altijd te beoordelen op twee dingen, kwaliteit en gevoel.
Niet elke film maakt wat bij je los, maar kan toch nog steeds met vakmanschap gemaakt zijn.
Er is duidelijk tijd en moeite in Hercules gestoken wanneer je kijkt naar de making of, helaas is dit niet altijd terug te zien in de film zelf.
De animatie is het net niet en blijkbaar vinden ook veel mensen het gospelkoor een verkeerde keuze. Ik vind het juist mooi dat componist Alan Menken elke Disney film van een eigen identiteit wilde geven, het gospelkoor is misschien niet helemaal geslaagd, maar de overige score is prachtig. En precies om deze reden vind ik het lastig om Hercules objectief te beoordelen.
Wanneer hij namelijk verwachtingsvol omhoog kijkt richting de sterren, tijdens het zingen van 'I can go the distance' krijg ik keer op keer kippenvel. Ook het moment dat Hercules op het einde Meg heeft gered en zijn 'goden gloed' krijgt, is voor mij onbetaalbare cinema.
Tel daarbij de goede stemmencast, een sterke badguy en een kleine epische finale met de titanen bij op en je hebt een film die eigenlijk nooit verveeld.
Hercules was ook één van de eerste films die ik in de bioscoop zag en inmiddels al ontelbare keren heb terug gezien. Ik kijk dan ook niet meer zo kritisch naar deze film, ik weet inmiddels wat ik kan verwachten en krijg keer op keer, zoals eigenlijk geldt voor alle Disney's, een film met het hart op de juiste plek.

Disney Classic #38

Hercules kende ik uit het weekblad Donald Duck maar de film heb ik destijds vreemd genoeg nooit gezien. De eerste kijkbeurt is waarschijnlijk ook meteen de laatste want op werkelijk alle vlakken stelt de film mij zwaar teleur.

Allereerst zijn de personages onthutsend zwak en is de romance tussen Hercules en Meg waarschijnlijk de meest ongeloofwaardige die Disney tussen '37 en '97 heeft gecreëerd. Omdat het verhaal ontzettend druk is en bomvol (zwakke) liedjes zit worden de kansen om in karakters te kunnen kruipen ook behoorlijk gereduceerd. Misschien nog wel teleurstellender zijn de tekeningen. Een andere animatiestijl is niet per se slecht maar qua detailniveau mag Hercules niet in de schaduw staan van zijn voorgangers. Anderhalf uur lang heb ik het idee naar een haastklus te kijken dat aan alle kanten is afgeraffeld. Achtergronden zijn vaak foeilelijk met als dieptepunt misschien nog wel de wolken. Maar ook de in neonkleuren getekende kennissenkring van Zeus deed bijna pijn aan mijn ogen.

Hoewel het verhaal van Hercules zich uitstekend leent voor een epische vertelling zit er nooit een moment van rust in de film. De kijker wordt van de ene in de andere sketch geslingerd. Diepgang is ver te zoeken en die verwijzingen naar allerlei films (Godfather, Seven Year Itch etc.) hoefden van mij ook niet zo nodig. Een Disney-product om heel snel vergeten.

1,5*

Op dit moment ben ik bezig om veel Disney klassiekers te kijken. Het heeft me nooit echt aangesproken, maar in tweede instantie blijken de films dan toch te boeien.

Dit is film nummer elf. Deze viel toch een beetje tegen. De bad guy is leuk, maar het verhaal boeit me niet echt. Het is echt allemaal leuk gevonden, maar het komt er gewoon niet uit. Het voelt wat afgeraffeld aan. Dat is zonde, want er zat wel potentie in. Ik vind Hercules niet zo mooi geanimeerd en de liedjes zijn ook niet zo memorabel als ik ze normaal heb gehoord.

Danny DeVito spreekt echter een geweldig personage neer. Had ik nog wel meer van willen zien. Pain en Panic zijn ook erg leuk. Zoals ik al eerder zei is Hades ook erg leuk. Die personages maken deze film toch net iets beter. Daardoor kan deze film ook best wel amusant zijn.

Met die Griekse mythologie-films vergaloppeert men zich snel. Of het wordt een en al hoogdravend of melige onzin. Met de Disney-aanpak wordt ternauwernood beide valkuilen vermeden, maar er blijft wel een magere film over. Referentie hier, referentie daar, allemaal leuk en aardig, maar het weet maar weinig te boeien. Ook de animatie viel wat tegen, vond die draak er heel raar uit zien, net alsof de studio een quasi-3D-aanpak uitprobeerde of zoiets.

Disney kan veel beter dan dit. Het verhaal van Hercules biedt nochtans voldoende aanknopingspunten om een leuke film van te maken, maar het blijft bij enkele aardige verwijzingen. De hoofdmoot van het verhaal kan niet echt boeien en de diverse personages kunnen niet overtuigen, met name Hercules en Hades komen als hoofdpersonages onvoldoende uit de verf. De liedjes zijn niet al te best en ook qua animatie heeft Disney het vaak genoeg beter gedaan.

Disney's kijk op Griekse Mythologie.

Er is gekozen voor het verhaal van Hercules. Het wordt op een vrolijke, avontuurlijke manier verteld en hoewel het een erg vol verhaal is, komt er toch behoorlijk wat leuks voorbij. Al voelt het geheel wel behoorlijk rushed aan waardoor de impact en vooral de Disney magie wat uitblijft. Toch was er daarvan af en toe een kleine glimp van zichtbaar. Hercules en vriendinnetje Meg is misschien wel het meest oninteressante stel uit de Disney geschiedenis. Maar gelukkig zijn er nog Hades en Phil die geweldig zijn neergezet door DeVito en Woods. Vooral laatstgenoemde is erg op dreef. De animatie ziet er bij vlagen erg mooi uit en de Griekse feel komt door de stijl erg goed over. De liedjes en muziek zijn wat minder dit keer. Toch vond ik "I Won't Say I'm in Love" wel wat hebben. Menken kan veel beter dan dit.

Wel een erg vrolijke, vlotte film die best wat vermaak bied en een erg goede/leuke bad guy heeft die ook nog eens op een geweldige manier is ingesproken door Woods.

De Griekse mythologie vond ik vroeger en vind ik nu nog steeds niet zo interessant. Toch hoorde Hercules in de Disney-verzameling te staan. De grafische stijl is even wennen maar best te pruimen. Sommige achtergronden en designs vallen wat tegen, ook het uiterlijk van Hercules vond ik nooit zo leuk, maar andere ontwerpen zoals dat van Hades en de onderwereld zijn weer erg geslaagd.

De film kent best wat grappige momenten, om sommige heb ik vroeger zelfs compleet dubbel gelegen. Dit komt vooral van Hades en zijn onderdanen, een memorabele slechterik. Hercules zelf is niet zo geslaagd, nogal naïef en klunzig. Van Phil en Pegasus ben ik ook nooit zo'n fan geweest. Het viel me nu pas op dat Meg nogal sensueel is. Loopt een beetje met haar kont te draaien en praat continu om te verleiden.

Niet alle liedjes waren geslaagd, maar er zitten één of twee leuke tussen. Het gospelkoor vind ik best een leuke afwisseling ten opzichte van andere Disney's. Best de moeite waard.

Herzien. Als scholier was ik verslingerd aan het lezen van Griekse mythologieën en was dus erg enthousiast toen ik hoorde dat er een Hercules film zou komen. Het resultaat vond ik echter destijds al niet overweldigend en dat is verslechterd bij deze herziening en dat ligt met name aan de uitwerking van bepaalde keuzes, waarvan ik de motivatie desondanks nu wel begrijp.

Allereerst de tekenstijl. Ik vond dat bij het uitkomen van de film al erg lelijk, maar ik begrijp nu dat men de tekenstijl van de Griekse vazen heeft geprobeerd te imiteren. Ik vind het echter nog steeds lelijk. Dan het gospelkoor. Griekse toneelspelen in de oudheid werden verteld door een koor en daaraan heeft men nu geprobeerd een moderne draai te geven. De liedjes zijn echter weinig memorabel en vaak zelfs gewoon irritant, dus helaas, het werkt niet. Het voelt geforceerd modern aan en een modern jasje kan soms goed werken (neem bijvoorbeeld Romeo + Juliet), maar hier wringt het.

Deze keer in de oorspronkelijke dub gezien waarbij ik me ook aan de voice acting kon ergeren. Het voelt op de een of andere manier allemaal erg New York aan, wat wellicht ook door de rol van Danny DeVito komt, maar ook omdat de stad Thebe in de film eenzelfde vibe met snelle mensen, wat een ander voorbeeld van een modern jasje dat wringt oplevert. De film poogt verder grappig te zijn, maar veel meer dan wat een snelle babbel, wat slapstick en Hades die weer eens ontploft is het niet.

Verder is de film niet vies van een kapitalistische boodschap (Hercules is lekker bezig met z'n merchandise), maar vooral van slijmerige Disneyboodschappen van "je moet in je hart kijken, en een echte held is bereid zich op te offeren" word ik onpasselijk.

Ik heb nog overwogen een halfje extra te geven omdat de setting de antieke wereld betreft, waar ik nog steeds veel mee heb, maar nu ik al het gal teruglees dat ik gespuwd heb kom ik toch op het minimum uit. 0,5*.

Een van de Disney films die ik pas geleden heb ontdekt en die ik dan ook niet heb gezien toen ik een kind was. Toen ik de film uiteindelijk ging kijken vond ik het weer een leuke film.

Bekijk hier mijn volledige beoordeling: Review Hercules

De kids film van vorige vrijdag avond! Toch wel een vergeten film, veel minder in de picture dan The Lion King, Aladdin en andere.

Al bij al viel het me best mee, de kinderen vonden het ronduit fantastisch en zij zijn toch nog altijd de doelgroep.

Mooie animatie, de techniek heeft het sindsdien realistischer gemaakt, maar over schoonheid valt in deze te discussiëren wat mij betreft.

Het verhaal is natuurlijk gekend maar bevat een aantal serieuze inzakkingen. Zo kunnen Pain & Panic eerst Pegasus makkelijk overmeesteren en enkele scènes later gebeurt met evenveel gemak het omgekeerde. Idem dito met Zeus & de Titanen. De eerste poging loopt grandioos fout, wanneer Hercules erbij is, lukt alles.

3.5*

Hercules komt uit de gouden jaren '90 van Disney, maar als je goed kijkt zie je toch wel dat in de 2e helft er meer gemakzucht komt. Hercules mikt meer op de humor dan op een deftig verhaal met sterke nummers. Nochtans toch ervaren rotten die hier aan meewerkten. De Griekse mythologie wordt helemaal versneden tot een paar leuke figuurtjes. De focus ligt op grappige figuurtjes voor de kinderen, terwijl je regelmatig ironisch genoeg een woordspeling of verdoken grap tegenkomt die eerder voor volwassenen bedoeld zijn.

Hercules is een film zonder ziel en lijkt vooral bandwerk te zijn, gedreven door het krampachtig vasthouden aan dezelfde formule die stilaan uitgedroogd begint te geraken. Met opvolgers Mulan en Tarzan werd het net iets beter, maar daarna begon een brokkenparcours met af en toe een klein succes, afgewisseld door veel missers.

Hades maakt nog wel wat goed, maar dat komt vooral omdat de rest zo slecht is. Jammer, want hij verdient wel een betere film. Irritant wordt het ook weer niet, maar Hercules oogt gewoon goedkoop en is eerder wat vervelend.

Deze viel me tegen bij herziening. Het verhaal is flinterdun. Normaal is dat niet zo'n probleem, als er maar voldoende is om dat te compenseren. Met een interessante hoofdpersoon of leuke liedjes bijvoorbeeld. Maar daar is in deze film helaas ook geen sprake van. Hercules is een best saai personage en de liedjes vond ik eerder irritant dan mooi. Het meest positieve in deze film zijn de slechteriken, Pain en Panic en vooral Hades.