Bride Flight (2008)

Smulders is prachtig, speelt echt enorm mooi. Sowieso kent de film een prachtige cast (met Smulders, Torenstra, Touw en Hauer als uitschieters). Gelukkig is de film ook stukken subtieler en ingetogener dan de teaser doet vermoeden, het drama doet nergens geforceerd of truttig aan. Daar waar de film ook nog sterk wordt ondersteund door de uitstekende fotografie en een mooie score, kom ik toch al gauw bij een kleine 4* uit.

Helaas niet zo goed als ik dacht. Bride Flight neigt af en toe net wat veel naar een Libelle-achtige 65+ film. Technisch gezien zit het wel goed en vooral Smulders en Torenstra weten te overtuigen, maar echt helemaal los komen wil het eigenlijk niet. En voor een film met zulke allure wordt er imo voor een nogal braaf einde gekozen. Ik had liever wat grootser drama gezien...

3*

Heerlijk romantisch drama waar je ruim twee uur op het puntje van je stoel zit, de jonge cast van de personages zijn formidabel.

Karina Smulders is niet een van de aller mooisten maar wat een prachtig lichaam heeft ze.

Bride Flight is voor mezelf een van de beste Nederlandse films ooit en een echte aanrader voor de ware filmliefhebber.

Aardige film, steekt degelijk in elkaar maar blinkt nergens echt in uit. Verhaal was onderhoudend en op een mooie flashbackmanier vertelt, wat zeker in het voordeel van de film werkt.

3.0*

Mijn moeder vond dit een geweldige film, dat had een waarschuwing moeten zijn...

Wat een teleurstelling. Het enige hoogtepunt voor mij waren de blote billen van Waldemar Torenstra. Verder vond ik het maar een heel mager verhaal. Vond de karakters totaal oninteressant. Het verhaal boeide gewoon niet.

Het Nieuw-Zeelandse landschap was, naast de billen van WT, ook aangenaam om naar te kijken. Vooruit, 2 sterren dan maar.

prachtige film,mooi begin met rutger hauer

een andere film dan verwacht ,maar heel mooi gedaan en ook een goed verhaal!!

Wat was nou eigenlijk de spanningsboog? Iets met een kind? Fascinatie voor het personage van Hauer? Of een natuurlijke interesse in het reilen en zijlen van de personen? Er vaanuitgaande dat het laatste het geval is kunnen we het verhaal toch niet volledig geslaagd noemen. De introductie van het viertal is dusdanig pover dat ik pas halverwege de film iets van interesse voor hen begon te voelen, en dan nog blijft het drama (op een enkele briljante scene na) matigjes. De film moet het dan ook vooral hebben van het uitstekende acteerwerk, de wel heel geweldige cinematografie en bijkomende sfeer. De film heeft het verhaal haast niet nodig om een film te worden die het stempel ‘klassieker’ verdient, alleen al omdat er alles aan wordt gedaan om een dusdanig gevoel uit te stralen. De vertelling van Bride Flight is weinig bijzonder, de ervaring gelukkig wel.

Aardige film, maar niet echt bijzonder. Het is allemaal een beetje in de stijl van epische romances zoals Gone with the Wind, Giant, Out of Africa en Australia. Zelfde soort gebruik van landschappen, nadruk op zonlicht en het is ook een echt periodewerk. Ook de belangrijkste overeenkomst is aanwezig: er wordt gefocust op een liefde tussen een persoon uit een wat strikter milieu en iemand die vrijer in het leven staat.

Al heeft deze film daarnaast nog een tweede verhaallijn lopen, die rond de zwangerschapsproblemen van de andere twee vrouwen. Geen idee waarom. Wellicht om de epische lengte te halen, maar twee uur is nog steeds niet bijzonder lang. Ik vond die tweede verhaallijn eigenlijk een stuk minder boeiend dan de romantische vertelling. Het wordt me daar iets te soapachtig, het is te voorspelbaar en de film vliegt zelfs een maal flink uit te bocht in de wat belachelijke scène waarin Esther zo'n joodse kandelaar naar haar zoontje brengt.

Ook het romantische verhaaltje is niet zo bijzonder als eerder genoemde voorbeelden. Het voelt als een kortere versie ervan, maar het is alleraardigst om te volgen, mede door de lekkere sfeer en de chemie van hoofdpersonen. Smulders is een erg mooie vrouw, die ook zeker kan acteren en Torenstra verraste mij een beetje. Hij deed me wel wat denken aan Hollywoodacteurs als Clark Gable, William Holden en Robert Redford. Een soort filmcharme die je tegenwoordig weinig ziet. Het vereist niet zozeer goed acteerwerk als een zekere screenpresence. Heel leuk. De rest van de cast is ook prima, al is het wel een tikkeltje belachelijk om Rutger Hauer weer eens naar huis te halen en hem dan maar één zin tekst te geven.

Echt verrassingen of grootste scène blijven uit en deze bruidsvlucht stijgt absoluut niet op naar de hemel, maar het kijkt lekker weg. Zeker als je in de stemming bent voor romantische epossen, wat ik eigenlijk niet zo vaak ben, maar gisteren gelukkig wel.
3*

Eigenlijk had ik het niet verwacht maar ik vond het een supermooie film. Het heeft me best gegrepen. Het verhaal vond ik heel erg romantisch en het feit dat het zo'n tijd geleden is geeft het een extra tintje.

De film heeft een beetje een sfeertje van een miniserie a la Stellenbosch of De Brug maar daar hou ik dus wel van. Dat is mijn persoonlijke smaak.

Het acteerwerk vond ik ook heel erg goed. Ik was bij zommerhitte niet zo gecharmeerd van Waldemar Torenstra maar in deze film vond ik zijn karakter ontzettend sterk neergezet want wat straalde die Frank een charisma uit. De rest van de cast was ook heel erg sterk in zijn / haar rol. Af en toe vond ik de reacties van Esther wat betreft haar zoontje (bijvoorbeeld toen ze hem kwijt waren) een beetje fake overkomen. Maar voor de rest was zij ook best goed.

De chemie tussen Frank en Ada was heel erg sterk. De liefdesscenes vond ik een van de sterkste punten van de film. Vooral die ene als Ada na haar ruzie met haar man naar Frank vlucht. Supermooi uitgebeeld.

Ik weet dat ik bevooroordeeld ben omdat ik een zwak heb voor romantische films maar ik vond het echt een geweldige film om naar te kijken.

Keur aan Nederlands acteertalent zet toegankelijk drama neer

Ben Sombogaart (De tweeling, Abeltje, De storm) is niet de man van het kleine gebaar, de verstilde kleingehouden film. Nee, bij deze regisseur ligt de emotie er dik op. Maar ook groter drama kan heel mooi zijn. Met de film De tweeling is bijvoorbeeld niks mis. Door niet voor een toneelachtige acteursfilm te kiezen bereikt hij wel een veel groter publiek. En ook daar is iets voor te zeggen.

Bride flight begint in 1953 als de KLM deelneemt aan een grote vliegrace. De Uiver van KLM vertrok samen met zeven andere vliegtuigen uit Londen om als eerste in Christchurch, Nieuw-Zeeland, aan te komen. Aan boord: veel bruidjes en verloofdes. Hun mannen waren hun al vooruit gegaan. Voor deze jonge vrouwen was Nieuw-Zeeland het beloofde land. Sommigen lieten het Zeelandse rampgebied achter. Na de watersnood lonkte dit land aan de andere kant van de wereld om er een nieuw leven op te bouwen.

Marjorie, Esther en Ada zitten aan boord en ze ontmoeten daar Frank, de vrijbuiter die een wijnfarm wil beginnen. Ada heeft zich verloofd met een gereformeerde Zeeuw die zijn hele familie is kwijtgeraakt. Hun relatie is gebaseerd op haar medelijden met hem, maar ze is vastbesloten zich aan hem te geven. Ook Marjorie wacht een huwelijk bij aankomst. Alleen Esther lijkt vooral de bloemetjes buiten te willen zetten. Zij wil de gruwelen van de oorlog vergeten. Ook zij heeft een verloofde in Nieuw-Zeeland zitten.

De bijzondere vlucht brengt deze vier mensen met elkaar in contact en vanaf dan blijven hun levens met elkaar verbonden. Hoewel Ada en Frank meteen de vonk voelen overvliegen, zal Ada toch haar verloofde niet in de steek laten. En zo gaat ieder bij aankomst zijns en haars weegs.

Bride flight volgt de vier op drie momenten, in 1953 als ze net aankomen in het nieuwe land, in 1963 als er al gezinnen zijn gevormd en strubbelingen en intriges ontstaan, en in het heden als Frank is overleden en de drie vrouwen elkaar treffen op zijn begrafenis. Het meest opvallende in de film is de sublieme manier waarop de jonge generatie en de oude bij elkaar aansluit. Zo past de jonge Esther, belichaamd door Anna Drijver, onwaarschijnlijk goed bij de oudere versie die door Willeke van Ammelrooy wordt gespeeld. Hetzelfde geldt voor de andere combinaties.

Sombogaart is er in geslaagd een keur aan goede Nederlandse acteurs bij elkaar te verzamelen. Dat alleen al tilt deze film naar een hoger plan. Goed te zien dat een oudere generatie en jonge talenten hier bij elkaar komen. Al moet Waldemar Torenstra het vooral van zijn looks hebben en minder van zijn overtuigend acteertalent. En wat is hij ontzettend slecht te verstaan. Gelukkig zat er ondertiteling op de dvd.

De eerste helft is de film wat springerig en komen scènes er wat bekaaid af. Bijvoorbeeld de manier waarop Marjorie en haar man moeten verwerken dat ze geen kinderen kunnen krijgen, is een aangrijpend deel van het verhaal, maar er is geen tijd genomen om dit drama goed uit te werken. Al snel dienen zich weer nieuwe verhaallijnen en -wendingen aan. Wat dat betreft is het deel '1963' het beste als de dramatische lijntjes samen komen en er naar een ontknoping wordt toegewerkt.

Een mooi tijdsbeeld weergegeven van vlak na de watersnoodramp in 1953. 3 Vrouwen, 3 karakters, elk ervan goed weergegeven en geloofwaardig. De wulpse vrouw met toch een hart, de streng gelovige die uiteindelijk voor haar kinderen kiest, boven haar liefde. En de vrouw die het kind van de ander aanneemt als eigen kind. En deze last voorzich houdt, want wat geeft de waarheid meerwaarde?

Samen met prachtige beelden en muziek een dikke 4,5.

Mijn vriendin wilde deze graag zien, dus ik voorspelde het ergste.....moest er ook een hele tijd inkomen voordat ik begreep waar de film heenwilde.

Het begin was in meerdere opzichten wat knullig - dat typische oplezende Nederlandse acteerwerk af en toe, de special effects welke ze beter achterwege hadden kunnen laten, de rampzalige introductie van de verschillende personages, de slechte stand-in van Philip Bloemendaal.

Maar goed en wel onderweg kwam ik er steeds beter in en ontspon zich een aangrijpende film met een verhaal van grote proporties en goed bedachte plotwendingen.

Mooie beelden en locaties, af en toe een ijzersterke scene en met het authentieke zat het ook wel snor. Ja heb me zeer zeker vermaakt en mocht van mij zelfs nog wel wat langer duren. Goede film hoor.

Sombogaart is een meesterverteller en heeft een stel klassieke schoonheden de belangrijkste vier rollen laten spelen. Mooie details maken de film tot een schitterend tijdsbeeld en de emoties komen vanaf het begin al goed door. Een klassefilm zoals ze niet vaak uit Nederland komen.

Goed verhaal, goed verfilmd.
Veel beter dan de gemiddelde Nederlandse film.
Mooi stukje vaderlandse geschiedenis.

Misschien is het verhaal niet super origineel, maar het is heel mooi uitgewerkt. In het begin was het een beetje traag, maar toen ik er eenmaal in zat was het juist een prettig tempo. Wat wel past bij Nieuw Zeeland, één van de sufste landen op Aarde (de schitterende natuur even niet meegerekend natuurlijk).

Goed acteurwerk van iedereen, ik kon me goed inleven in alle personages, wat vrij zeldzaam is. Torrenstra en Smulders zijn klasse.

De naaktscenes vond ik ook erg goed, met veel gevoel neergezet. Stukken beter dan de obligate platte seks wat we in Nederlandse films gewend zijn, of de overgestyleerde erotiek in Komt een vrouw bij de dokter.

Het einde is wat klef, de werkelijheid is natuurlijk een stuk weerbarstiger, maar daar is het een film voor, misschien, om te laten zien hoe mensen weer tot elkaar komen als er weer een cirkel rond is, in dit geval het overlijden van Frank.

Misschien iets meer voor de vrouwtjes dan voor de robuuste mannen onder ons. Maar ook deze stoere vent vond dit absoluut een mooi filmpje! Prima geacteerd, en ik begin die Waldemar steeds meer te waarderen.

3,5*

Ik vond een mooie dramafilm... (geen sport...).
Uitstekend acteerwerk...
Prima camerawerk...
Prachtig (HD) omgeving....
Echt een spannend film...
Jammer dat Rutger Hauer kort gespeeld...
Jammer dat geen waarheid verteld wie zijn zoon is...
Zeker een goed verhaal...
Zeker voor een Nederlandse productie is zeer geslaagd...
Aanrader!

Absoluut een van de beste Nederlandse films die ik de laatste tijd heb gezien!

Een verhaal dat meer dan prima in mekaar zit, goede afwisseling tussen het heden en verleden waardoor je steeds meer te weten komt.
Het is zelfs nog behoorlijk aangrijpend allemaal, je zou maar je eigen kind aan een ander paar geven en dan nooit mogen zeggen dat jij eigenlijk zijn moeder bent..
Vreselijk lijkt me dat.

Qua acteerwerk valt er weinig te klagen, Waldemar Torenstra, Karina Smulders, Anna Drijver en Elise Schaap vallen geen van allen door de mand.
Prachtig om te zien hoe het leven van Frank wordt beïnvloedt door de 3 vrouwen waar de film eigenlijk om draait.. Alleen jammer dat we van Franks verleden haast niks te zien of te horen krijgen, dan had er meer diepgang in zijn personage gezeten.
Deze film heeft zeker een voldoende verdiend en ik heb absoluut geen spijt dat ik deze Nederlandse productie heb zitten kijken!

Een gemiste kans. Die combinatie van sfeervolle settings, schitterende kostuums en goede karakteracteurs tegenover het overweldigende natuurschoon van Nieuw-Zeeland hadden zeker de basis kunnen vormen voor een groots epos. Helaas laat het script nogal te wensen over. Het vormt geen harmonieus geheel; gebeurtenissen komen als het ware uit de lucht vallen. De grote trauma's die Frank en de dames tergen, die vaak te maken hebben met de Tweede Wereldoorlog, worden terloops vermeld en blijven onafgemaakt aan de oppervlakte borrelen. Aan het einde blijft er dan ook een onbevredigend gevoel hangen.

Voor het eerst sinds tijden dat ik me niet heb gestoord aan het acteerwerk(dat ik echt te pruimen vind in Bride Flight) in een Nederlandse film, is het wel weer het plot dat her en der steken laat vallen zoals Donkerwoud al zegt. De film gaat te gehaast door alle gebeurtenissen heen.

Goed voorbeeld is de zwangerschap van Marjorie, even een blij muziekje waar de zwangerschap wordt gevierd en amper een minuut later blijkt dat het kindje niet goed in de buik zit en heeft ze dus een miskraam+onvruchtbaarheid. dit zijn van die dingen waar je de tijd voor moet nemen en nu dus te weinig mee wordt gedaan. Zelfde geldt voor de relaties onderling en de achtergrond verhalen van de hoofdrolspelers. Die worden telkens heel even kort uitgelicht, maar wordt vervolgens ook niks meer mee gedaan. Terwijl ze toch belangrijk zijn voor de personages.

Ook wordt er teveel tijd geskipt, waardoor een echt goede band met de hoofdrolspelers krijgen er niet echt in zit. Daarnaast blijf ik me afvragen waardoor ze nou die band met elkaar kregen, die Ada hebben ze bijvoorbeeld alleen even 10 seconden in het vliegtuig gesproken. Echt natuurlijk en goed uitgewerkt kan ik het niet noemen. Zo heb je hetzelfde met Frank en zijn connectie met Esther en Marjorie

De muziekscore is behoorlijk eentonig en ik denk dat wel 100x hetzelfde opzwepende muziekje werd gebruikt bij een "dramatische" scene. Dat had wel iets subtieler gemogen.

Enfin, jammer van het plot en de muziekscore. Qua speelduur raast de film voorbij, voelt het eigenlijk niet eens Nederlands aan dankzij de setting in Nieuw Zeeland. Die geeft een frisse, zomerse vibe weer en dat in combinatie met de schattige jaren 50 en 60 look maakt dit Bride Flight toch wel 1 van de meest kijkbare Nederlandse films die ik de laatste tijd heb gezien.

3*

Uitstekende film over drie jonge vrouwen die, na de watersnoodramp, emigreren naar Nieuw-Zeeland. Het duurt even voordat het verhaal echt op gang komt, maar is daarna wel meeslepend en ontroerend. De film ziet er mooi uit, mede door een uitstekend production design. Verder een zeer geslaagde casting, waarbij het acteerwerk over het algemeen gewoon goed is.

Heel mooie, gaandeweg fascinerende film met een pakkend verhaal. Prachtige cinematografie en over het algemeen prima geacteerd, in het bijzonder door Karina Smulders en Anna Drijver. Dat alles maakt dit zonder meer tot een van de beste Nederlandse films van de laatste jaren.

Mooie, intrigerende film. De compliceerde maar natuurlijke band tussen Frank en de vrouwen is subtiel en meeslepend neergezet. De ietwat voorspelbare drama doet niet af aan het grote geheel. Sterke acteerprestaties, prachtige beelden en een goede structuur. Heerlijke verrassing van eigen bodem.

Een aardig drama en ook wel informatief hoe het met emigranten ging die bv na WOII (en na 1953) met vliegtuigen vol naar Nieuw Zeeland (en Australië, Canada en de VS) vertrokken om een nieuw leven op te bouwen, allemaal met verschillende motivaties. Ook in mijn familie waagden een aantal deze sprong.

De vrouwelijke personages in de film vind ik wel erg vlak getypeerd: de 'lellebel', de 'non' en het 'domme gansje', toch een beetje storend.

Er zijn mooie beelden en opnamen te zien, maar in de montage werden overgangen soms afgekapt met een zwart beeldje tussendoor of hak-hak aan elkaar geplakt, niet echt mooi.

En sommige kostuums (bruidsjurk bv) zijn niet kloppend voor die tijd, veel te modern. De spraak, taalgebruik en manieren overigens ook.

Qua 'romantiek' vond ik (vooral) het eerste deel zóoo voorspelbaar, iedereen is op seks gefocust, hoe verrassend toch weer Gelukkig boeiden mij een aantal elementen in het verhaal later meer.

Na de Tweede Wereldoorlog en de Watersnoodramp had Nederland voor veel jonge vrouwen nog weinig te bieden. Het was een tijd van onzekerheid. Ada, Esther en Marjorie besluiten te emigreren naar Nieuw-Zeeland om daar te trouwen. Op het vliegtuig maken ze kennis met de 25-jarige Frank, een knappe man maar ook een hartenbreker, die een rol zal blijven spelen in het leven van elk van de dames.

Mooi romantisch drama met fraaie beelden en landschappen, gefilmd in een intelligente flashbackstructuur. De cast is sterk en het script intelligent. De regisseur gebruikt voor de drie tijdsvlakken die het verhaal bestrijkt een eigen kleur en camerawerk, waardoor je onmiddellijk aanvoelt in welke tijd het onderdeel zich afspeelt. ‘Bride Flight’ bevat een aangename mix van drama, nostalgie, liefde en humor. De prent sleepte heel wat Awards in de wacht.

Bride Flight is een rustige, aangename speelfilm. Het speelduur is wat lang en ik zal niet zeggen men nergens een steekje laat vallen, maar tegelijkertijd is dit een vrij unieke Nederlandse film. Een dergelijke grootse opzet kom je immers toch niet vaak tegen. De muziek valt in positieve zin op en ook de kostuums, het camerawerk en de montage verdienen alle lof; je waant je zonder enige twijfel halverwege de jaren vijftig en de jaren daarna. Het acteerwerk is op zich ook goed, hoewel het script hier en daar iets te duidelijk aanwezig is. Met name het viertal Waldemar Torenstra, Karina Smulders, Elise Schaap en Anna Drijver levert goed werk af. Ondanks al deze positieve aspecten gaat de film toch een beetje als een nachtkaars uit. Het verhaal springt soms van de hak op de tak, gaat soms te snel en soms juist weer te langzaam. Het feit dat meerdere verhaallijnen door elkaar lopen levert hier uiteindelijk niet helemaal het gewenste effect op. Op het moment dat de aftiteling verscheen, was mijn reactie: 'niet verkeerd'. Bride Flight heeft in principe genoeg te bieden en is een fijne zit, maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat hier nog meer had ingezeten.

3,5*

Bride Flight

Degelijke film over de bruidsvluchten in de jaren 50 van Nederland naar Nieuw-Zeeland. Veel Nederlanders wilde daar een nieuw bestaan opbouwen, en in Bride Flight volgen we een aantal personages die op de vlucht een band opbouwen.

Het grootste probleem van de film is dat regisseur Sombogaart er allemaal dramatische, romantische en sentimentele plotontwikkelingen in wil stoppen, zonder dat het veel indruk maakt. Ongeloofwaardig, houterig geacteerd, slechte dialogen etc. Het helpt allemaal niet. Door de vele verhaallijnen voelt alles ook zeer vluchtig en gehaast aan. De oudere acteurs krijgen te weinig te doen (hoewel Van Ammelrooy fantastisch is), en van de jongere acteurs weet alleen Elise Schaap indruk te maken.

Ik weet niet of ze al uitzonden in 2008, maar het kwam op mij over als een ideale film voor Omroep MAX. Degelijk, sentimenteel en wat braaf.

Het beste was inderdaad de chemie tussen Smulders en Torenstra, had eigenlijk nog iets meer op gefocust mogen worden. Drijver en Schaap maken niet echt indruk, de laatste past beter in eigentijdse comedies.

Gisteren voor de tweede maal gezien. Blijft een indrukwekkend verhaal, steengoed geacteerd. Hier en daar wat vet aangezet, maar dat past op de een of andere manier wel bij dit epos.