Le Révélateur (1968)

Experimentele film waarvan de geruchten gaan dat de gehele crew onder invloed van LSD was tijdens het filmen!

lol.

Klikt niet als een aanbeveling, vind ik.

Voor veel anderen (die meer werk van Garrel hebben gezien) is dat het wel.. Ook voor mij!

Ik heb niks tegen LSD, maar als een hele crew aan het trippen is, zie ik er weinig goeds van komen. (Ik geloof er dan ook niet veel van)

Klinkt inderdaad wel een beetje sterk.

Hier twee korte scenes (zonder geluid, net als de film)..

Jottem.

Ja inderdaad.. Jottem!

Is de hele film zonder geluid??

1 van de slechtste films ooit gezien...

Toch wel een vaag surrealistisch filmpje dat zeer mooi begint (denk maar aan die tunnelscene en de toneelscene waarin het kindje zijn ouders ziet ruziemaken op het podium), maar naar het einde toe toch wel saaier en saaier wordt. Als hij iets korter was geweest was hij mij misschien beter bevallen.

O ja, ik heb de film bekeken met als soundtrack Kid A van Radiohead. Een aanrader, het maakt de film al een pak minder saai.

Ik heb dus exact hetzelfde gedaan, met precies hetzelfde album. Kan geen toeval meer zijn..

En het werkt inderdaad. Film opent prima, maar is minder interessant richting einde. Als concept prima, uitvoering niet altijd. Uurtje was dan ook meer dan zat. Ook medelijden met dat arme kind tussen al die trippende hippies..

Kid A opzetten is wel heel inspiratieloos, E luxo so is the way to go.

I was 16...

Ik wist eigenlijk van te voren dat ik deze film niet zou gaan waarderen. Er is een bepaald type experimentele film uit eind jaren zestig/begin jaren zeventig dat me werkelijk helemaal niets doet en de omschrijving van Le Révélateur wees heel erg die kant op. Maar ik ben wel fan van de muziek die Radwan Ghazi Moumneh onder de artiestennaam Jerusalem in My Heart heeft uitgebracht en ik heb ook eerder goede optredens van hem gezien. Dus ging ik vooral naar deze voorstelling voor de livesoundtrack van Moumneh met de mij onbekende Réka Csiszér. Bovendien maar €5 toeslag bovenop de Cineville en net iets langer dan een uur, dus ook geen drama als het helemaal niets zou zijn.

Helaas bleek mijn voorspelling voor wat betreft de film uit te bekomen. Het is niet eens dat ik het echt slecht vond, maar het ging totaal langs me heen zonder me op enig moment te raken. Het jongetje had ook totaal geen acteertalent en zat regelmatig gewoon recht in de camera te kijken. En dan zoiets als de bijbel als wc-papier: grote worden jarenzestigclichés niet. Ik zat al snel veel meer op de muzikanten te letten dan op het scherm. Als de film daadwerkelijk totaal zonder geluid was vertoond, zoals maker Philippe Garrel het oorspronkelijk bedoeld had, dan was ik waarschijnlijk na een half uurtje vertrokken.

Maar het concert was best goed. Daarvoor 3½ ster. Niet hoger, want omdat het bij de film moet passen, miste ik een beetje de echt extatische momenten die in de concerten van Jerusalem in My Heart wel zaten.

(Gezien in Eye Filmmuseum)