Skin (2008)

Skin is een rauw, spannend en realistisch drama, waarin op ontroerende en meeslepende wijze de vrije val van een kwetsbare tiener wordt getoond. In de periode van zijn leven waarin hij actief vorm begint te geven aan zijn eigen identiteit, wordt hij geconfronteerd met de dood van zijn moeder, een verslechterende relatie met zijn vader en de kwade elementen in de buitenwereld. Ondanks zijn intelligentie en gevoelige kant belandt hij toch in het verkeerde milieu. Hierin begaat hij monsterachtige daden. Door de rauwe levensschets, het realistische scenario en de uitstekende Robert de Hoog zijn deze echter begrijpelijk en ga je volledig in Frankie’s leefwereld mee. Een aangrijpend en confronterend geheel is het gevolg, waarin er net als voor Frankie geen weg meer terug is.

Complete recensie en wat meer achtergrondinformatie over de film.

Tegenvaller!

Dit had zo veel beter kunnen zijn. Vind de "transformatie" van een gewone ska/punk liefhebber naar skinhead ongeloofwaardig en het acteerwerk van de hoofdrolspeler komt aanstellerig en jankerig over!

2*

Gister gezien op telefilm en het was al een goede start van de 6 telefilms. De film was erg rauw en soms best schokkend en soms kon je de emoties van sommige acteurs en vooral van die van Frankie echt voelen. De jaren 70 sfeer zat er ook erg goed in en werd ook foutloos nagebouwt. Met oa auto's, kleding enz enz..
Het verhaal draait om Frankie, die overkomt als een erg gevoelige jongen met een erg klein hartje maar wel een grote mond en losse handjes. Die door zijn getraumatiseerde Joodsche vader geen recht krijgt op leven omdat Frankie hetzelfte moet voelen van zijn vader. Frankie komt eigenlijk in de film een beetje over als zielepoot maar die diep van binnen best grof en gevaarlijk kan zijn. Ook de tijd die niet op volgorde was was mooi gemaakt. Je krijgt gewoon de film te zien met daartussendoor Frankie in de gevangenis. De verdere rollen van oa Frankie's vrienden (vooral die Surinaamse Jeffrey) en nog een paar anderen vond ik erg mooi neergezet en veel emoties waren ook eerrrg goed uitgedrukt waarvan je zelf zoals gezegt ook wel een beetje hetzelfte gevoel bij krijgt. Eigenlijk is dit weer een beetje de Nederlandse film die in de buurt komt van de schokkende thema's. Deze film is absoluut niet zomaar effetjes een dramaatje zoals de meeste Nederlandse films van 2000+. Dit is gewoon weer het echte werk. Rauw, schokkend, hard en akelig.

De film heeft zoals gezegt ook al iets weg van American History X. (die douchescene bv) ofwel gewoon die hele gevangenisscene.

Trouwens heeft de moord van Kerwin Duijnmeyer hier maar weinig mee te maken want:

1: Kerwin Duijnmeijer was geen Molukker
2: Het gebeurde niet in 1979
3: Het gebeurde ook niet in Rotterdam



Ze laten hierin gewoon de andere kant zien en dat die moord een soort ongelukje was van Frankie.

Meer info..


Zoals gezegt weer een steengoede en harde Nederlandse film. Dat gewoonweg een soort meesterwerk genoemt mag worden. Hopelijk komt deze nog uit op dvd.

4,5*

Maakte een paar jaar geleden het tegenovergestelde mee tijdens een show.

Sterk spel en mooi gedraaid, alleen liep het soms niet heel lekker (waaronder de eerdergenoemde omslag van de protagonist). 3,25*

Smitsman laat ziet dat ie het met een lange speelfilm ook kan, alhoewel er vooral aan het scenario nogal wat haken en ogen zitten. Het ontbreekt aan de nodige geloofwaardigheid met betrekking tot de omslag van de hoofdpersoon. Jammer ook dat het zijlijntje met de taxichauffeur erin zit. Deed me erg aan Raak denken, maar het werkte totaal niet in de film helaas.

Nieuwkomer De Hoog daarentegen is bij vlagen uitermate sterk. Dit in combinatie met de mooie jaren 70/80 sfeer en de uitstekende soundtrack van Paleis van Boem (die bijna nooit tegenvallen).

3*

Daar had ik gelijk in en dan met een sausje van American History X. Inmiddels heb ik This Is England trouwens wel gezien.


Neem de portretering van skinheadcultuur uit This Is England en het gegeven van de jongen met Joodse roots die een naziskin wordt uit The Believer en je komt ongeveer hier terecht. De film is lang niet zo goed als This Is England, maar veel beter dan The Believer. Vrij losjes gebaseerd op de moord op Kerwin Duijnmeijer, al is het verhaal grotendeels fictief.

Best een goede film, vooral het sfeertje is vaak raak. Scenario is vaak wat al te snel (de overgang naar het naziskinwereldje was niet erg overtuigend) en bevat een essentieel stuk dat ik totaal niet geloofde (de nazivriendjes weten dat de hoofdpersoon een Joodse vader heeft (begrafenisscene), dat zouden echte naziskins absoluut nooit accepteren). Het wat stroeve een onevenwichtige scenario is jammer, verder een heel aardige film.

3.0*

Toch meer Romper Stomper dan This Is England vind ik, hoewel Skin zeker niet onverdienstelijk is. De sobere cinematografie mag er wezen en ook met de uitstraling van het hoofdpersonage zit het goed. Jammer dan ook dat de subtiliteit al te vaak overboord wordt gegooid.

De film hakt er met de openingsscene goed in maar het is helaas typisch een gevalletje van veel pretenties maar een beetje stuntelen met het verhaal. Zit hem voornamelijk in het hoge "En toen, en toen, en toen" gehalte in plaats van een soepele oorzaak/gevolg reactie. Het geheel is enkel een opstapeling van gebeurtenissen en veel personages komen niet goed los. Dat veel personages niet lekker werken heeft ook te maken met de nogal eentonige keus voor emoties. De meesten beginnen en eindigen in dezelfde toon en maken (net als het hoofdpersonage) een weinig sterke groei door los van dat het alleen maar slechter gaat. Het heeft in ieder geval niets te maken met de uitmuntende acteerprestaties van zowel de hoofd- als bijrollen (Jammer dat Guus Dam niet iets meer screentijd had, een meesterlijk acteur).

De regie kende zo ook haar sterke punten maar had zich ook wel meer mogen aanpassen aan het eentonige verhaal en meer de nadruk mogen leggen op belangrijke verhaaltechnische zaken in plaats van constant die aggresieve en wenende smoeltjes te tonen. Cinematografisch ijzersterk en dat maakt de film toch nog een ruime voldoende waard.

Zéér matig.

Enige sterke punt was de score die af en toe een sterk sfeertje wist neer te zetten. Het is dan ook erg jammer dat het op geen enkel ander vlak werd bijgestaan.

Acteerwerk is enorm stroef en houterig (die ruzies tussen Frankie en z'n vader), visueel zit er ook echt niks in. Met het kleurgebruik werd nog wel wat gepoogd maar het camerawerk en vooral de editing zijn zwaar ondermaats waardoor zelfs bepaalde "eenvoudige" scenes (zoals die voor de spiegel) nooit echt goed tot hun recht kunnen komen.

Verhaaltje was verder niet bijster boeiend en ook de structuur werkte niet bepaald in het voordeel van de film.

Al bij al een slechte film die iet of wat gered wordt door een knappe score. Daarvoor (en daarvoor alleen) 1.5*

Beledigend filmpje.

Ten eerste is dit cinematografisch gezien op vrijwel alle gebieden beneden de maat. Acteerwerk, camerawerk, plot, het is allemaal erg twijfelachtig en soms zelfs ronduit slecht. Men had nog iets kunnen doen met de score om het geheel wat sfeervoller te doen maken, maar ipv daarvan maakte men de keuze van het telkens opnieuw draaien van een en hetzelfde ska-plaatje. Het verhaal was erg clichématig en voorspelbaar. Mij bood het verder ook verdomd weinig vermaak. Jammer.

Wat het geheel echt beledigend maakt, is het feit dat dit, hoogstwaarschijnlijk losjes, geïnspireerd is door de moord op Kerwin Duinmeijer in '83. Om vooral geen enkel risico te lopen verkozen de filmmakers ipv een Antilliaans slachtoffer, een Molukse. Uiteraard speelt de film zich in een heel ander jaar af. Al moest de beruchte taxi-chauffeur er natuurlijk wel in. E.e.a. lijkt me pijnlijk voor alle betrokkenen en nabestaanden. Maar dat terzijde.

Sowieso is dit verhaal vrij belachelijk voor een ieder die deze scene in de jaren 70/80 enigszins bewust heeft meegemaakt. Stereotieper dan in deze film word het zelden weergegeven. Ben benieuwd of ze Frank Boeijen nog hebben gevraagd ivm de score. Mocht dat zo zijn dan begrijp ik heel goed waarom hij nee heeft gezegd.

Een grote gemiste kans deze film. En wederom een bewijs dat de Nederlandse cinema weinig juweeltjes brengt. Dat dit werd geselecteerd als pretentieuze telefilm zegt in dat kader genoeg. Tevens kan ik mij vele goede recensies voor de geest halen. Alsof we de moed al hebben opgegeven en met minder genoegen nemen.

Misschien pakkend voor tieners of geschikt als lesmateriaal bij Maatschappijleer oid, maar voor mij, en vast nog wel wat anderen, een teleurstelling.

Matigheid troef.

Prima telefilm met een erg goed rol van Robert de Hoog. Goed neergezette jaren '70 sfeer en een boeiend verhaal.

Ietwat voorspelbaar, maar de korte speelduur zorgt ervoor dat het niet langdradig wordt.

3.0*

Goeie film!

Laat zien hoe sommige jongeren terecht kunnen komen en wat voor verkeerde keuzes je kunt maken. Realistisch, en prima acteerwerk.

- 4 -

Verhaal leek me enigszins interessant. Voor de rest wekken zulke films geen grote nieuwsgierigheid bij mij op.

Redelijk realistisch, relatie tussen vader en zoon zag er redelijk goed gespeeld uit. De overgang ging ook in een goed tempo over tot zo'n zielig groepering.

Gelukkig duurde het niet (erg) lang, want ik bleef mezelf toch naar een einde af te vragen. Ik kan zulke films gewoon niet al te lang voor zitten.

Gezien en (grootendeels) vergeten.

Weliswaar pure fictie spelend in 1979, maar de verwijzingen cq gelijkenissen tussen Frankie en Nico Bodemeijer die in 1983 Kevin Duinmeijer vermoordde zijn overduidelijk.

Ondanks al het geharrewar met andere plaats, ander beroep van de vader en ander jaartal en de punker die reeds in 1979 (minimaal 2 jaar te vroeg loopt met een jack met The Exploited) toch wel behoorlijk sterke Nederlandse film. Er wordt duidelijk verschil getoond tussen de echte skins en de nazi-skins, Nico B. is gewoon ook een janker en meelopertje en Joodse neo-nazi's ja dat wil ook niet echt werken, al is de film behoorlijk sympathiek of minimaal onpartijdig richting Frankie/Nico.

Minder overdreven en belerend als "Made in Britain" en ergens toch wel een Nederlandse variant op "This Is England".

Verwachtingen waren laaggespannen, maar viel alleszins mee en met een beetje mantel der liefde kunnen we een ruime voldoende noteren.

Goede film, kwam erg naargeestig over na de aftiteling.

De druk van de verschillende kanten uitgeoefend op de hoofdrol speler kwam goed en zichtbaar over.

sterk en realistisch geacteerd, mooie opnames van de locaties. dikke 4.0

Goed sfeertje, prima acteurs, maar wat een beroerd script, zeg. Even voorspelbaar als ongeloofwaardig werd de vader-zoonrelatie elke scène slechter, terwijl zoonlief telkens een stukje radicaler werd. Lineair, stapje voor stapje en nergens invoelbaar.

Je hoort wel eens zeggen dat Nederlandse films slecht zijn. Ik ben het daar niet mee eens, maar als je dit soort dingen ziet, dit soort fantasieloze, amateuristische rommel, gemaakt volgens de regeltjes maar zonder ziel, dan snap ik waar het idee vandaan komt. In andere landen maken ze dit soort films natuurlijk ook wel. Wij krijgen die alleen nooit te zien, omdat ze de grens niet over komen. Gelukkig maar.

Met vriendelijke groetjes,

Drulko

Frankie [Robert de Hoog] weet zich geen raad met de ziekte van zijn moeder [Sylvia Poorta] en het oorlogstrauma van zijn vader [John Buijsman], een overlevende van de holocaust. Hij vindt iets van zelfwaarde en respect wanneer hij zich aansluit bij een groep skinheads, maar dat brengt hem in problemen met de politie en in conflict met zijn familie. Ondanks goed spel van De Hoog is dit een oppervlakkig, simplistisch melodrama dat weinig interesse lijkt te hebben in de complexiteit van de emoties die het handelen van vader en zoon beïnvloeden.

Maandagmiddag nog effe aan de slag met dit Nederlandse product die ik qua naam wel eens was tegengekomen, me ook best interessant leek maar navolging aan ontbrak. Maar zoals zo vaak bracht de kringloop daar verandering in.

Centraal staat Frankie die niet in de gemakkelijkste fase van zijn leven zit als puber/jong adolescent, en ik moet zeggen dat ik op die leeftijd mijn vader ook behoorlijk hekelde. In ons geval was het vooral een bepaalde hardheid van zijn kant en andere falende gezinschemie. In het geval van Frankie's vader speelt er toch wel wat anders en is de molensteen om de mans nek tragisch te noemen. Niemand kan zo lijden als een Jood meen ik ooit ergens gelezen te hebben waarvan akte. Het gebrek aan communicatie en generatiekloof maakt het er niet beter op met de ziekte van moeder op de koop toe.

De vraag is uiteraard hoe je zo kan radicaliseren als je zelf een dergelijke achtergrond hebt, nu dan, zo dus! Een gebrek aan communicatie, inleving, een moeilijke leeftijd, veranderende leefomgeving en de pech van foute vrienden. Opvallend en kenmerkend is toch wel dat Frankie het gevoel heeft ergens bij te horen, iets waar hij voor mijn gevoel naar opzoek was. Maar centraal, en het zaadje voor dit alles, staat natuurlijk trauma, onbegrip, communicatie, niet te vergeten de gebruikelijke leeftijd voor een rebellerende tiener die zich afzet tegen zijn ouders, wat leidt tot een neerwaartse spiraal.

Geacteerd wordt er prima, is het tijdsbeeld mooi, komen er heel wat oldtimers voorbij en is het allemaal op een gepast grauwe en sobere manier geschoten. Buiten dat lijkt het overal, in praktisch iedere scènes, wel een beetje leentje buur te hebben gedaan bij A Clockwork Orange, American History X of bijvoorbeeld Romper Stomper. Maar het 'randje-van-de-bank-gevoel' roept de film nergens op, daarom toch slechts maar een 3, omdat het gevoel overheerst dat er meer van te maken geweest was.