The Cable Guy (1996)

Toch heel wat anders dan de standaard Jim Carrey komedie, ondanks diens gekke bekken hier en daar. Aardige zwarte komedie, maar wat mij betreft niet helemaal geslaagd. Vond hem soms best geestig en bepaalde dingen waren erg leuk gedaan, maar het wist me jammer genoeg niet niet de hele tijd te boeien en had af en toe ook wel ietsjes scherper gemogen.

3 sterren.

Een doorsnee Jim Carrey-doet-debiel-film maar dat maakt hem niet minder leuk. Inderdaad leuke verwijzingen naar andere films en een aangename cameo. Voor de rest gewoon komische situaties en waanzinnige dia (-of beter: mono) logen . Voor mensen die Jim Carrey irritant vinden raad ik The Truman Show aan. Daar houd hij zich aardig in dacht ik zo. Misschien geeft dat een iets andere kijk en besef je dat hij wel meer kan.

Heerlijke zwarte humor film met een schitterende acterende Jim Carrey. Vooral het eerste gedeelte van de film is ijzersterk, op het einde wordt het iets minder.

. Slechts een 2,69 alhier maar ik gooi er gewoon 4 sterren tegenaan. Verrassend goede film namelijk. Jim Carrey, misschien wel het grootste komische talent sinds Charles Chaplin, is werkelijk fenomenaal! Wellicht zelfs zijn beste rol, ik heb verscheidene keren hardop moeten lachen om hem. Dat deze film, met in enkele scènes opvallend goed camerawerk, opeens volledig omkeerde had ik ook niet zien aankomen, maar dit gedeelte was ook geweldig. Hier en daar serieus bijzonder spannend, terwijl ik me even later weer bescheurde.

Het blijft een bijzonder ventje, die Carrey, zijn hele mimiek en houding zijn volslagen uniek.

Deze maandag maar weer eens bekeken.

Ooit hem samen met een vriend gaan huren, hij vond er niet veel aan, ik vond hem erg goed. En die mening is nog niks veranderd!

Dit was de eerste rol van Carrey die wat meer dan de gewone bekkentrekkerij was, sinds dat hij een supersterstatus had.

Ik merk dat velen een film als Ace Ventura of The Mask verwachten en dan kan dit idd een teleurstelling zijn.

Echter hier zit stukken meer diepgang achter en voel je zowel humor als medelijden met zijn karakter.

Wel vind ik dat Broderick stukken minder uit de verf komt, zijn karakter is -zeker in vergelijking met dat van Carrey- vrij vlak en saai.

Einde vond ik dan weer iets wat tegen vallen, maar blijkbaar moest er nou eenmaal een of ander makkelijk slot aangebreid worden.

Geef hem een acht, ofwel 4 sterren.

Interessant maar niet helemaal geslaagd.

Carrey zet hier een lastige prestatie neer. Vind hem niet zo leuk wanneer hij z'n elastisch gezicht bovenhaalt in een film die daar verder niet op aangepast is. De lollige Carrey in het beginstuk vind ik dan ook niet zo leuk.

Als hij op het einde omslaat valt het wel plots allemaal op z'n plaats, en is Carrey meteen een stuk creepier. Van mij had die omschakeling dan ook veel sneller mogen gebeuren. Nu blijft de film iets te lang en teveel in een comedy sfeer hangen.

Verder trouwens hulde voor de tussenstukjes met Stiller als moordenaar in de rechtbank. Dat soort humor kan ik dan weer erg goed hebben.

Vond de filmverwijzingen niet zo super, ook iets te klassiek om erg leuk te zijn vind ik, Broderick is vooral onzichtbaar. Visueel doet Stiller wel z'n best maar vooral qua belichting en kleurgebruik is het niet veel soeps, wat beide segmenten van de film een beetje onaf achterlaat.

Vond het laatste stuk het meest geslaagd, en de intermezzos van Stiller zelf. De Carrey comedy sleept iets te lang aan en is jammer genoeg niet echt op z'n plaats.

Toch fijn om een keer gezien te hebben, Stiller maakt in ieder geval een redelijk apart filmpje. 2.5*

Ondergewaardeerde komedie met een schitterende Carrey. Stiller laat zien dat hij meer in zijn mars heeft dan goed acteerwerk. De film is niet altijd geslaagd, maar vaak wel vermakelijk. Goed.

Een van de films waarin Jim Carrey erg lekker op dreef is. Komt een aardige comedy uit. Sowieso een best interessant personage die van Carrey, eentje die al zijn wijsheid en sociale interacties haalt uit films en tv-programma's. Carrey zelf maakt er helemaal een feestje van. Film begint sterk maar dreigt in het middenstuk wat in te zakken. Met de paranoide omslag op het einde wordt de film heerlijk donker, maar deze had eigenlijk wel een kwartier eerder moeten komen.

Vermakelijk. 3*

Ook hier zal ik mijn mening plaatsen.

Ik ken deze film nu al minstens een jaar en dat was in de tijd dat ik ongelovelijk verzot was op Jim Carrey. Nog steeds wel maar nu ken je al zijn films natuurlijk al. Vooral daardoor kan ik z'n films ontzettend waarderen waaronder deze. Doldwaze komedie met Thriller trekjes en Carrey is lekker bezig. Beste scéne is uiteraard in die Ridder eettent.

4*

Een redelijk leuk filmpje met een stevige, onverdunde dosis Jim Carrey.

Hij is echt op dreef en deze, en ondanks dat hij normaal snel op mijn zenuwen begint te werken, viel dat bij The Cable Guy toch goed mee. Hij houdt de film dan ook recht, want naast hem zijn de nietszeggende rollen van Broderick (zoals gewoonlijk) en Mann (God, wat was ze saai hier) niets waard.

Erg standaard film, wel wat 'enger' dan de gewoonlijke komedie van dit type, maar perfect voor op een luie zondagnamiddag.

3*

Ik vond deze film zeer geslaagd met een goeie Jim Carrey als de creepy Cable Guy...naarmate de film vordert wordt de film meer en meer duisterder en wordt de humor ook donkerder...vooral de scene met de karaoke was subliem (goede versie neergelegd van somebody to love) of de scene in de 'Mediavel Times' of niet vergeten de basket wedstrijd ...

Je moet er natuurlijk van houden,van die pikzwarte humor die niet voor iedereen weggelegd is maar heb altijd een smile op mijn gezicht gehad tijdens de hele film..

Vond wel Matthew Broderick op Automatische Piloot spelen (vind hem trouwens ook geen goede acteur) daar had Ben Stiller beter op zijn plaatst gezet (leuke cameo van hem trouwens)

Lekker bizarre komedie met een donker, serieus randje. Jim speelt een fantastische rol als lispende kabelmonteur/psycho. Meerdere memorabele scenes, maar degene die het meest bijblijft is toch wel de vecht-scene in de arena. I'm sorry Jim, but if we do not fight to the death, they'll kill us both. Broderick blijft een saaie vent en ook Jack Black in zijn vroege carriere is te zien.

Matigjes...echt overtuigen als psychopaat doet Jim Carrey niet...'t is meer irriteren.

Nou ja als comedy weet zo'n 30% van de grappen doel te treffen, merendeel schiet helaas naast.

Geen hoogvlieger maar er valt naar te kijken.

Nee, ik vond het niet zo'n beste film. Ik vond Carrey te overdreven. Het had een erg hoog gehalte van "kijk mij eens leuk zijn" en dus vond ik het nogal geforceerd overkomen. Nu moet ik hierbij wel bekennen dat ik niet zo'n fan ben van Carrey en maar een paar films leuk vind van hem. Het gehalte van Dumb and Dumber weet hij hier zeker niet te bereiken. Wel knap dat hij er zo'n donker randje om het personage heen weet te werken dat het af en toe bijna een beetje eng word. Maar dan nog vind ik er eigenlijk niet zoveel aan.

Heel hard moeten lachen met deze. Ik hou wel van het donkere bizarre sfeertje in deze film. De scene aan de deur (alsof hij de trap afgaat) en de karaoke, het riddergevecht, enz. Als ik het hier zo ben aan het typen, krijg ik goesting om hem nog eens te zien

Nog steeds leuk, maar zo hilarisch als ik hem acht jaar geleden vond, is hij al lang niet meer. Probleem is toch een klein beetje de rol van Carrey, die me meer op de zenuwen werkt dan echt aan het lachen maakt. Het slissen is na een paar minuten al lang niet lollig meer en zijn personage is net iets te over the top voor een film als deze. Op de een of andere manier denk ik bij zijn acteerwerk eerder aan een rol van Ben Stiller zelf, dan aan Carrey. En ja, ik vind Ben Stiller eigenlijk doorgaans ook gruwelijk vervelend. Net zoals Owen Wilson overigens, maar die komt er gelukkig met enkele klappen snel van af.

Alsnog is het verder een erg vermakelijk filmpje qua verhaal en de scenes in het Middeleeuwse restaurant en bij de karaoke zijn terechte Carrey klassiekers. Daarnaast is Chip's langzaam steeds verder opborrelende waanzin ook prachtig om te zien, helemaal in vergelijking met de immer duffe Broderick. Echt briljant vind ik het echter allemaal niet, maar leuk blijft het toch wel.

Niet Carrey's leukste rol/karakter maar dat zegt nog niet veel, want hij weet altijd wel een smile op mijn gezicht te toveren. Biedt voldoende vermaak al waren de droom- en eindscène iets teveel van het goede naar mijn smaak.

3,5*

Tegenvaller! Alhoewel ik Carrey altijd enorm kan waarderen is dit een film die me helemaal niks deed.

Natuurlijk zat er af en toe wel een grappig stuk in de film, waaronder bijvoorbeeld het riddergevecht, maar over het algemeen was het geforceerd grappig doen.

Nu moet ik wel zeggen dat ik het personage van Carrey maar weinig aan vond. Veel meer dan hij presteerde was er niet uit z'n rol te halen denk ik.

Sowieso vond ik het hele verhaal maar nutteloos, zelfs voor een komedie.

Nee, ik vond er eigenlijk weinig aan.

2*

The Cable Guy is misschien niet de beste film met Carrey, Eternal Sunshine en The Truman Show zijn moeilijk te verslaan, maar het is wel degene waar ik het meest om gelachen heb. Het is ook de meest creatieve manier waarop hij ooit is gecast. Gewoonlijk als hij zo overdreven acteert is hij de held van het verhaal, een goede vent die zich eigenaardig gedraagt. In The Cable Guy wordt deze vorm van overacteren gebruikt als een nare karaktertrek en dat levert een heerlijk zwarte komedie op. Ik mag Carrey doorgaans wel, maar kennelijk werkt het voor mij pas echt optimaal als er een donker randje aan zit.

Ook wel opmerkelijk dat bijna de hele cast aan bijrollen het hier vooral serieus moet spelen. Ben Stiller en Eric Roberts hebben geestige cameo's op tv, maar verder mag iedereen blij zijn met het trekken van een grappig gezicht. Als reactie op Carrey. Met iedereen in serieuze modus lijkt Carrey uiteindelijk alleen maar wilder, gevaarlijker en grappiger. Al is het wellicht een zwakte van de film dat Brodericks personage wat al te saai is. Af en toe een leuke reactie, maar het geheel had misschien wat meer kracht gehad als Broderick wat tegengewicht had gegeven. De film bevat vroege rolletjes van Owen Wilson en Jack Black, maar die houden zich nog in (let ook op een klein rolletje met één zinnetje tekst van Bob Odenkirk uit Breaking Bead).

Stiller blijf ik een fijne regisseur vinden, zelfs al spreekt zijn nieuwste - The Secret Life of Walter Mitty - me iets minder aan. Hij lijkt toch altijd wat nieuws te proberen. Hij heeft een goed gevoel voor absurditeit en waanzin en zijn casting is vaak creatief. Geen van zijn films lijkt echt zo'n groot publiek aan te spreken als bedoelt, maar ik haal er altijd wel wat uit. Dat The Cable Guy niet iedereen evenveel zal weten in te pakken is wel begrijpelijk, door de vreemde toonveranderingen en de toch vooral onsympathieke personages. Maar er is iets in mij dat iets heeft met het manische, duistere en gekke van The Cable Guy. Het is geen gewelddadige film en er gaat niet eens iets ernstig mis, maar evengoed is het intenser dan veel thrillers.

Walter Mitty lijkt een wat commerciëler project, maar hopelijk maakt Stiller toch nog wat meer films als deze.
4*

Matige film over een opdringerige kabelmonteur die denkt een nieuwe vriend te hebben gevonden. Op zich een leuk gegeven, maar afgezien van een paar leuke scenes valt er verder weinig te lachen. Dit is vooral te wijten aan de psychopathische rol die hier wordt neergezet door een gekke-bekken-trekkende Jim Carrey en dit werkt gewoon niet.

Deze film is absoluut moeilijk te definiëren; het is absoluut een komedie, maar hij wordt vaak zo gitzwart dat je het bijna zou vergeten. Het wordt op het laatst zelfs een beetje horror, wat ik absoluut wel kon waarderen. Hoogtepunt was dat betreft Broderick's nachtmerrie, met Carrey die alles uit de kast trekt om het zo grappig, maar tegelijkertijd zo eng mogelijk te zijn.

Ach, JIm Carrey. Ondanks zijn pogingen om serieuzer genomen te worden zal hij altijd wel bekend staan om zijn slapstick-achtige gedrag en zijn rubberen gezicht. Hier weet hij trouwen een goede balans te vinden tussen sympathiek en eng; het wordt gestaag steeds absurder en je gaat je als kijker steeds ongemakkelijker voelen. Fysiek is Carrey ongeëvenaard in the Cable Guy, met fantastische scènes zoals die tijden het middeleeuwse gevecht tussen hem en Broderick, die het meestal wel erg makkelijk over zich heen laat komen, maar die in de vechtscène goed zijn mannetje staat. Hij is alleen nou niet bepaald een personage waar je echt achter staat omdat hij wat te apatisch is.

Voor de rest lijkt de film een kleine aanslag op alle meuk die er uit Hollywood komt (ironisch dat de film geregisseerd is door Stiller, iemand die ik als één van de grootste schuldigen beschouw wat dit betreft), maar gelukkig ligt het er niet te dik bovenop. Het einde is voor sommigen misschien een beetje een afknapper; Broderick's personage lijkt echt niks geleerd te hebben en de psychopaat blijft leven, maar het paste eigenlijk wel bij dit schizofrene filmpje.

Trouwens, morgen ga ik denk ik eens een boek lezen

Mwah, toch wel een redelijk mislukte komedie die door Jim Carrey gekaapt wordt. Er zijn rollen voor onder andere Jack Black, Owen Wilson en regisseur Ben Stiller zelf, maar die doen er niet toe. Tegenspeler Matthew Broderick laat zich ook afbluffen door Carreys overkill van hysterie. Er had veel meer in deze film gezeten als de aanpak wat serieuzer was en Jim Carrey niet zo op de voorgrond hoefde te treden.

Eigenlijk mijn favoriete Jim Carrey film, omdat achter de grollen en capriolen veel tristesse verborgen gaat. Je kunt geen komiek zijn (humor staat niet op zich) zonder dat er ook iets van leed doorheen klinkt. Onderschatte film. Regisseur Ben Stiller heeft er meteen gebruik van gemaakt om impliciet commentaar te geven op de ontworteling van de samenleving door de media, met name de TV. Wat dat betreft zou Stiller nog een mooie 'opvolger' kunnen maken n.a.v. de social media die eigenlijk voor een veel grotere virtualisering, abstrahering zo u wilt (en dus kapotmaken van natuurlijke sociale verbanden) zorgen. Matthew Broderick mooie vondst als man waarmee Carrey graag maatjes wil worden.

Laveren tussen cult en kitsch, deze prent. De karaokescene waarbij Jim Carrey 'Somebody to love' opvoert, blijft op het netvlies staan. Hij mag volledig losgaan van de regisseur. Dat werkt vaak maar de film had ondanks zijn korte speelduur geen seconde mogen duren. De prestaties van Matthew Broderick zijn echter niet om naar huis te schrijven. Het is wel duidelijk dat hier het prototype slappe zak wordt neergezet, maar zelfs als typecasting valt hij door de mand. Al met al kun je zeggen dat Ben Stiller her en der een flard brille laat doorkomen, maar dat het als geheel net niet aanslaat.

Tegenvaller.

Echt typisch een film die je ook van Ben Stiller verwacht. Flauwe humor, tot zelfs zeer flauwe humor. Jim Carrey is altijd wel leuk, maar zelfs deze film kan hij niet redden. Broderick is ook niet bepaald slecht, maar niet bepaald grappig.

Leuk bedacht verhaal, maar heel flauw en matig uitgewerkt. Een film waarvan ik ook echt meer had verwacht. Saai op sommige momenten zelfs, met zeer pijnlijke momenten. Hier en daar zit wel een leuk momentje in en het einde is de film ook wel leuk.

Voor de rest een niet al te geslaagde film. Niet leuk voor kinderen maar ook volwassenen zullen hier waarschijnlijk niet erg van opkijken. Jammer, het idee was leuk en de cast mocht er ook zijn. Allemaal maar matig uitgewerkt.

De Power Promise van deze Cable Guy gaat wel heel erg ver. Daar kan Ziggo nog van leren.

Sommige films van Jim Carrey vind ik vermakelijk maar bij deze heb ik dat totaal niet. Hij is een vervelend typetje en de meeste scènes duren allemaal net te lang, zoals bijvoorbeeld dat gedoe in Mediaval Times, waardoor het komisch bedoelde element verloren gaat.

Voor mij is dit een film uit mijn jeugd die me automatisch terug gooit naar de tijd waarin we nog niet zoveel over films wisten vooraleer we ze gezien hadden. Je had de trailers in de bioscoop of voor de film begon op de VHS, maar dat was het zo wat. Begrijpelijk dus dat deze video van zodra beschikbaar meteen huiswaarts keerde: Jim Carrey stond immers op de cover! Evenzeer begrijpelijk dat anderhalf uur later er een ongeïnteresseerd kind achterbleef, die er weinig tot niets van begreep en zijn hoge Maskiaanse verwachtingen niet ingevuld zag.

Toch deed deze film me wat. Toen hij in mijn twintiger jaren op tv kwam, was ik altijd geïnteresseerd, maar liet me door huisgenoten makkelijk overtuigen om iets anders te kijken.
Nu hij recentelijk op Netflix beschikbaar werd, was het grote moment aangebroken: de herkijk van deze - ik denk dat we het hierover allemaal eens zijn - vreemde film.

Laten we eerst even de acteerprestaties onder de loep nemen:

Matthew Broderick... Tja, als ik vertel dat ik Ferris Bueller al niet zo'n leuke film vond, voel je de bui waarschijnlijk al wat hangen. Hij is zo'n typische Mr. Perfect America die van de natuur al nauwelijks distinctieve kenmerken meekreeg. Als je je dan met de emotionele range van een peer moet behelpen, wordt het nooit wat. Ook in deze film krijgt hij me geen enkele keer aan zijn zijde, ik hoop steevast dat The Cable Guy hem en zijn liefje - de eveneens zeer vlakke Lesley Mann - vermorzelt.
De commentaren dat Jim Carrey in deze film over the top acteert zijn terecht - duh - maar worden versterkt door het comic book achtige gedrag van de Cable Guy, wiens rolpatronen steevast op tv getoond werden, en het vlakke spel van zijn cast members. Jim doet het wat mij betreft zeer goed en ik geloof dat de irritatie die zijn personage opwekt opzettelijk is. Zo hoog schat ik hem intussen als acteur wel in.

Over het verhaal hoeft er niet veel verteld. De personages zijn allen éénzijdig: Cable Guy is een stalker, Steven Kovak een voetveeg en zijn vriendinnetje Robin een grietje dat van niet meer verliefd op Steven naar wel verliefd op Steven overschakelt omdat ze kabel krijgt. Enough said wat mij betreft. Op het einde moet er een Hollywood momentje in wanneer The Cable Guy via zelfmoord de tv wil vernietigen (kill the babysitter). Hatelijk vind ik dat, laat gewoon de film de film zijn en hou het bij de stalker die het hoofdpersonage is.
Als ik er over nadenk, is er eigenlijk geen twist of iets dat me de moeite lijkt om hier te vertellen en gaan we naar de 2 à 2.5 sterren, wat ik eigenlijk niet wil.

En dat lijkt me net de grote kracht van deze film. Hij lijkt iets te vertellen dat ik niet snap, niet als 14jarige en niet als 37jarige. Maar wat is dat dan? Ik vond de cameo's wel aardig: Ren & Stimpy was gewoon goed gekozen en past bij deze film, wrestling als nostalgie moment, Owen Wilson die doet wat hij in de toekomst altijd zou doen. Om op basis hiervan deze film nu naar een hoger niveau te tillen, is het toch wat te weinig...

Ik besluit met het een mysterieuze film te noemen: legio duidelijke minpunten, onderhuidse pluspunten, overall een goed gevoel bij deze film.

Weinig aan. Voor een komedie heb ik hier echt belachelijk weinig bij moeten lachen, if at all. Jim Carrey kan ik altijd wel hebben, en is hier ook gewoon echt niet slecht, maar als geheel werkt dit totaal niet. Z'n typetje is op zich wel leuk, en af en toe gaat zijn prestatie zo enorm over boord zonder slecht te worden, dat alleen Carrey zoiets kan flikken.

Maar daar eindigt het positieve ook gewoon letterlijk. Het verhaal is saai, de andere personages zijn dat eveneens. Matthew Broderick weet als geen ander een charisma-loze drol neer te zetten, daar zat geen dynamiek in. En zo'n acteur als Jack Black krijgt gewoonweg geen enkel komedisch materiaal. Tja, ok. Dat riddertoernooi was nog oké, maar voor de rest gaat de film maar voorbij zonder dat er echt iets wordt uitgehaald. Jammer.

Ik ben geen echte Jim Carrey-fan, maar er zijn best wel wat films van hem die ik best kan smaken. En niet alleen z'n serieuzere rollen, maar ook wel wat van z'n overdreven onderbroekenlol. Helaas valt The Cable Guy daar niet onder. Jim Carrey is weliswaar wat overdreven, met een irritante slis, maar de rest van de film is behoorlijk drakerig. Het is tussen de fratsen van Jim Carrey door gewoon ontzettend saai, ook niet zo vreemd met Matthew Broderick in de hoofdrol, en de fratsen van Jim Carrey zijn ook al niet zo leuk in deze film. De grappen werken ook niet eccht, maar goed, ik zie nu dat Ben Stiller de film regisseerde dus daar gaat het denk ik mis. Jammer, er had wel een aardige stalker-film ingezetten, of gewoon een over-the-top wel grappig Carrey-vehikel, maar dat is het allebei niet geworden.

“Free cable is the ultimate aphrodisiac.”

Eigenlijk vrij onbedoeld op mijn pad gekomen deze komedie film. Ik was vrijdagavond rustig aan het zoeken naar een film en deze kwam ik tegen via de streamingdienst ‘Netflix’. Eigenlijk vrij snel geïnteresseerd en heb ik deze film maar aangezet, ‘Carrey’ kan mij namelijk vaak erg goed vermaken en dat idee had ik nu weer. Eenmaal begonnen aan de film kwam ik erachter dat de film zowaar een soort ‘sterrencast’ bezit, en heeft ‘Ben Stiller’ al zijn komedie vriendjes opgetrommeld om zich voor deze film te vertonen met als hoofdrolspeler: ‘Jim Carrey’. In mijn ogen toch wel een geschikt figuur voor deze rol: overdreven en ook echt gestoord overkomen, iets wat ‘Carrey’ als geen ander kan.

Daarnaast pronkt ‘Stiller’ met nog wat meer leuke komische acteurs waarvan mijn persoonlijke favoriet ‘Jack Black’ ook niet mocht missen. Maar ook gebruikt ‘Stiller’ zijn eigen gezicht bij een moordenaar die op televisie voorbijkomt, en word ‘Owen Wilson’ gebruikt als de nieuwe vriend van ‘Robin Harris’. ‘Harris’ wordt gespeeld door ‘Leslie Mann’ en heeft een vreselijk irritante stem als je het mij vraagt. Voor de rest een redelijke cast met uiteraard ‘Jim Carrey’ in een hoofdrol die me eigenlijk minder wist te boeien deze keer, misschien vond ik hem wel irritanter. Het overdreven gedoe van ‘Carrey’ is namelijk niet echt altijd even interessant in mijn ogen, en in deze film verveelde het voor mij te vaak maar dan in de zin, ik had het na een tijdje wel gezien.

Het gene wat mij voornamelijk wisten te boeien was het verhaal en het concept wat ik enigszins nog aardig leuk vond om te volgen en de muzikale keuzes in de film. Het verhaal gaat (en is vrij simpel) over een man wiens kabeltelevisie niet werkt. Wachtend op de monteur komt deze al vrij druk binnen (te laat) en dit is ‘Chip Douglas’.

’Chip’ zorgt ervoor dat de televisie weer werkt maar krijgt daarna nog een vraag, of hij voor vijftig dollar de premium zenders er ook bij krijgen. ‘Chip’ wil dit doen, en doet dit gratis maar vraagt wel of ‘Steven’ een dagje mee wil en dat ze misschien vrienden kunnen worden. ‘Steven’ is hiermee akkoord en gaat mee met ‘Chip’ die hem vervolgens als beste vriend beschouwd en constant op duikt in het leven van ‘Steven’. Hij is er een keer klaar mee en probeert ‘Chip’ te verbannen uit zijn leven, zeker wanneer hij erachter komt dat hij met een prostituee naar bed is gegaan. ‘Chip’ accepteert dat niet en doet er alles aan om bij ‘Steven’ bevriend te blijven, en het wordt van goede daden alleen maar slechter en loopt uit tot hevige stalking.

De film eindigt trouwens nog wel geinig met ‘Chip’ in de traumahelikopter als hij word afgevoerd en dan met de verzorger in de helikopter begint te vragen, waarbij de volgende scene ontstaat:

Helikopter verzorger:
“Hang in there, pal! You're gonna make it, buddy.”
Chip Douglas:
“Hey! Am I really your buddy? “
Helikopter verzorger:
“Yeah, sure you are.”

En de daaropvolgende lach van ‘Chip’ dat verraad wat hij wil gaan doen nu ‘Steven’ uit zijn leven is en hij een nieuwe ‘beste’ vriend heeft gevonden. En je als kijker wel weet wat er gaat gebeuren.

De muzikale keuzes daarin tegen hebben mij toch wel erg doen vermaken. Ik zelf als rock en metal fan heb daarvan genoten maar ook wetend dat twee acteurs in deze film ook fan zijn van de zelfde muziek klasse. Zo speelt ‘Jack Black’ uiteraard in de rockband ‘Tenacious D’ samen met zijn partner ‘Kyle Gass’ en is ook verwaand fan van de muzieksoort. Ook ‘Jim Carrey’ is er niet vies van. Zo kwam hij al eens in beeld met de death metal formatie ‘Cannibal Corpse’ in de eerste ‘Ace Ventura’ film.

Toch het gene waar ik me het meest mee heb vermaakt is de karaoke avond die bij het huis van ‘Steven’ werd georganiseerd. We openen deze scene met een oudere man die American Woman zingt tijdens de karaoke avond, origineel natuurlijk van ‘The Guess Who’. En de klapper van de avond was voor mij toch wel ‘Carrey’ die de hit ‘Somebody to Love’ van de jaren zestig rockband ‘Jefferson Airplane’ zingt. Geweldige scene ik heb er echt van genoten en me kapot gelachen.

Ik had helaas wel iets meer verwachtingen. Het is vermakelijk op veel vlakken, daar niet van. Maar toch werd vooral het typetje van ‘Carrey’ na een tijdje behoorlijk vervelend en eentonig. Zo kom ik er achter dat ik dus geen fan ben van alle typetjes die de beste man naar buiten brengt. Desalniettemin zeker geen slechte film, prima vrijdagavond vermaak.

3.0*