The Flight of the Phoenix (1965)

Best goeie film met zeer veel psychologische diepgang maar wat te lang en hier en daar wat saai. pracht cast met veel grote namen, let ook op william aldrich, de zoon van de regisseur, in een rolletje. 3.5 sterren

De remake had ik ondertussen al gezien, maar nu was het de vraag of het origineel wel sterk genoeg was en niet te verouderd om ook nog goed te zijn. Je merkt wel dat het budget wat lager lag en het spektakel spet minder van het scherm in het begin. Maar dat wordt dan wel snel goed gemaakt door een betere cast en een grotere spanning en betere drama. En belangrijkste van al is dat de grote clue in deze film zo veel beter uitkomt dan in de remake. Opvallend toch.

De nieuwe film mag dan wel gebruik maken van moderne technieken en grote budgetten wat veel goedmaakt. Maar deze film staat er zeker ook en kan met andere troeven z'n opvolger overtreffen. Een aangenaam vergeten pareltje.

Toch anders dan verwacht, dit The Flight of the Phoenix. Absoluut een uitstekende film, al had ik meer een avontuurlijker filmpje verwacht. Het was hier toch vooral de karakteruitdieping dat voor ging, en dat pakte zeer goed uit!

Maarja, dat kan ook bijna niet anders met zo'n geweldige cast. Vooral James Stewart deed het bijzonder goed als piloot Frank Towns, maar ook Richard Attenborough, Peter Finch, Ernest Borgnine, George Kennedy en Hardy Krüger deden het sterk. Eigenlijk was iedereen wel goed. Ondaks de best lange speelduur verveelt de film geen moment. Best grappig, want er gebeurde niet zo heel veel, al was er dus wel verassend veel diepgang. De plaatjes van de woestijn zijn ook prachtig, het sfeertje was prima en de acteerprestaties waren dus ook van hoog niveau. Zeer goeie film dus, die de 142 minuten geen moment verveelt en behoorlijk wat indruk achterlaat. 3,5*

Een keer een film volgens het boekje van Aldrich. Het beeld dat ik van hem heb na het zien van Kiss Me Deadly en What Ever Happened to Baby Jane, is dat hij een volstrekt unieke filmmaker is. Ook the Dirty Dozen leek een film volgens het boekje, maar hij wist dat boekje in de laatste 20 min. zorgvuldig in de fik te steken.

Hier blijft dat uit. De film is dan misschien ook ietwat voorspelbaar en soms misschien zelfs wat clichématig. Toch is het vooral erg vermakelijk. Leuke setting, goed geacteerd en vooral een pakkend verhaal. Het is best spannend, vooral omdat ik met Aldrich het idee had dat het met het einde alle kanten op kon.

4 sterren, prima film.

Uitstekende film waarin de overlevenden van een neergestort vliegtuig een nieuw vliegtuig bouwen uit reservedelen. Ondanks dat de film zich op één plek afspeelt (de woestijn), blijft het een avontuurlijk verhaal. Afgezien van het einde komt de meeste spanning voort uit de onderlinge verhoudingen. Een fijne cast met James Stewart voorop.

Ik kon hier eigenlijk geen moment echt in komen. Het plot is niet slecht, maar het greep mij nergens. De film is nogal langdradig. Een goede cast, maar ik vond er geen leuke of sterke rollen in zitten. Ook kwam het acteerwerk niet altijd even overtuigend over en waren de dialogen hier en daar ook niet echt sterk. Flinke tegenvaller en best een lange zit.

Een vrachtvliegtuig met inzittenden komt in een zandstorm terecht en is gedwongen om ergens in de Sahara een noodlanding te maken. In een tijdsbestek van ongeveer tien minuten, wordt het hele gebeuren tamelijk zakelijk afgehandeld. De film concentreert zich dan ook niet op de aanleiding maar meer op het vervolg.

De groep overlevenden is aan zijn lot overgelaten. Hulp van buitenaf lijkt niet direct voorhanden. De groep moet strijden tegen de onbarmhartige omstandigheden in de Sahara. De zon is een uitputtende factor. De nachten zijn ijskoud. De hoeveelheid water is eindig. Het zijn echter vooral de mensen zelf die van deze vervelende situatie een overspannen situatie maken. En dat is boeiend om te zien. De afzonderlijke mannen gedragen zich onder deze barre en schijnbaar uitzichtloze omstandigheden steeds onvoorspelbaarder, absurder en onverantwoordelijker.

De kijker wordt heel nauwgezet de gespannen groepsdynamiek ingetrokken. Het lukt regisseur Robert Aldrich goed om de kijker zich te laten inleven in de psychische en de fysieke lasten die de groep ondervindt. De cast bestaat uit grote namen. Ieder personage krijgt ruim de gelegenheid om zijn karakter uit te bouwen en zich bij de kijker te profileren.

Toch zijn het vooral twee personages waaromheen het verhaal zich concentreert. Zo is daar de met een schuldgevoel opgezadelde piloot James Stewart die uit alle macht probeert om in het aangezicht van de dood de rust in de groep te bewaren. En aan de andere kant de hoogintelligente Hardy Krüger, die een ieder irriteert met zijn arrogante houding. Beiden zijn stellig in hun overtuiging. Beiden kunnen het zich niet permitteren zwakte te tonen. Beiden geven hoop aan de groep. Een spannende tweestrijd.

The Flight of the Phoenix is een mannenfilm. En dat is zo omdat er geen enkele vrouw in meespeelt. Op dat vlak geen onvermijdelijke concessies binnen de masculiene groepsdynamiek. Als de personages hun kwetsbaarheid tonen heeft dat alles te maken met de overspannen situatie die aan hun wil om te overleven knaagt.

Robert Aldrich regisseert een spannende avonturenfilm die tegelijktijd een formidabel geënsceneerde psychologische studie van een groep mannen in een extreme situatie verbeeldt. De film deed me af en toe aan 12 Angry Men (1957) denken. Ook zo‘n schitterende film.

Prima survivalfilm die het vreemd genoeg niet zo goed deed in de zalen. Wanneer een vrachtvliegtuigje crasht in het midden van de woestijn, beginnen de gestrande passagiers een race tegen de klok om een oplossing te vinden om uit de benarde situatie te raken. Een Duitse ingenieur komt met een idee die niemand echt serieus neemt, maar die wel hun enige overlevingskans lijkt. De spanningen tussen de personages stuwen de film in de goede richting en zorgen ervoor dat de film nooit indommelt of minder interessant wordt. Uiteraard zit het acteerwerk van Stewart, Attenborough en Kruger daar ook voor veel tussen waardoor ik de overtuiging kreeg dat de film niet veel beter dan dit kon worden. Tussen 3,5 en 4*

En dan toch eindelijk de kers op de taart van deze filmzondag aan de beurt, en dat werd dus deze Flight of the Phoenix uit '65 en daarmee een film die ik graag aan mijn collectie zou toevoegen maar redelijk onmogelijk te krijgen is met Nederlandse subs. Maar wat een heerlijk brok jeugd sentiment is deze film toch waar de vermakelijke 2004 versie simpelweg niet aan kan meten. En phoa....wat had ik hier een zin in om dit weer eens te kijken, en wat stelde het geen moment teleur.

Het verhaal mag zoals te verwachten bekend zijn rond het toestel met de noodlanding in de woestijn, de struggle to survive en het ambitieuze plan om daar weer weg te komen. En zoals te verwachten heeft dat plan nogal wat voeten in de aarde, maar wie een typisch avonturenfilm verwacht kan wel eens bedrogen uit komen binnen een film met veel en verschillende karakters waar toch vooral de focus ligt op onderlinge verhoudingen, spanningen en botsingen. Want irritaties zijn er natuurlijk te over in het onbarmhartige klimaat van de Sahara, de vraag hoe of wanneer er redding gaat komen en een slinkende voedsel en watervoorraad tot gevolg. Dus, zoals reeds gezegd, het is groepsdynamiek, groepsdruk, irritaties, leugens, bedrog en een beetje hoogmoed wat we grotendeels te zien krijgen.

Uiteraard kunnen we niet om de cast heen met de gewetensvolle gezagvoerder in de vorm van James Stewart, daarnaast een kust en tekeur aan bekende gezichten met Attenborough, Hardy, Borgnine, Marquand, Bannen, Kennedy en de minder bekend Ronald Fraser die in principe gelijk heeft tot twee keer toe zijn snor te drukken, want als hij de eerste keer niet dood geweest was dan toch zeker de tweede keer. Tenslotte komt er nog een kostelijke aap uit de mouw rond het vliegtuig ontwerp, maar vervelen doet hij mij allemaal geen moment ondanks dat er geen enkele verrassing in zit voor mij. Want Flight of the Phoenix is voor mij een heerlijke klassieker met een flinke dot jeugdsentiment waarin alles op zijn plek valt van cast tot locatie en karakters tot ontsnapping. En zoals gezegd, wat een fijne herkijk na zoveel jaar. Want daar zat mischien zelfs wel 30 jaar tussen.

Ondanks dat The Flight of the Phoenix me gedurende de hele speelduur wel heeft kunnen blijven boeien, vond ik het nergens echt hoogstaand worden. De hele heropbouw van het vliegtuig wordt nogal lang uitgesponnen. Ik had misschien iets meer willen zien van kapitein Harris' tocht naar de oase. Daar had misschien wel een interessant zijplot ingezeten. Nu komt de irritante Dorfmann met zijn arrogante houding iets te nadrukkelijk in beeld om tegengas te geven tegenover de groep. De fysieke en mentale aftakeling van de groep wordt wel knap in beeld gebracht en de cast doet het erg goed.

Degelijke film, maar geen topper in mijn ogen.

3*

Het equivalent van aanspoelen op een onbewoond eiland is deze film over een vliegtuigcrash in de woestijn. het verhaal draait rond overleven en de psychologische strijd tussen de overlevenden. Het schurende zand en de hitte laat de naakte kern van elke persoon naar boven komen. De maskers vallen. Ook leading man James Stewart - die in real life een verleden als oorlogspiloot tijden WO II had - ziet zijn tekortkomingen onder ogen. Het blijkt cruciaal om zich als team te kunnen redden. Hardy Krüger vormt het contrapunt van de cast. Als Duitser speelt hij ook de typische Duitser: rigide, punctueel, overtuigd van het eigen gelijk en met dominante kantjes. Tel daar nog zijn Arische uiterlijk bij op en de schaduw van de oorlog is niet ver weg - en er wordt ook op gealludeerd.

Prima acteerprestaties en regie. Het is wel een film die zijn tijd neemt maar dankzij de indringende psychologische portrettering van de diverse personages blijft het boeien.