Why Did I Get Married? (2007)

Prima film zeer goed acteerwerk ik vind de films van Tyler Perry zeer aangenaam om te kijken.

Voldoende,

De film is op zich niet heel beroerd maar meer als een average 6/10 verdient dit plaatje echt niet.

Het acteerwerk verschilt echt enorm.

Veel van de spelers (waaronder Janet) zetten werkelijk waar slecht hun rol weg en acteren als in een toneelstuk ipv een film.

Daarnaast kon ik me redelijk irriteren aan het schreeuwerige black-american-woman-houding gehalte.

Filmisch en qua montage is het echter wel weer een fraai plaatje, en de soundtrack past er mooi bij.

Het verhaal loopt een beetje op uiterste situaties, en zal daarom meer bedoeld zijn voor kijkers die ook wat trouble in hun relatie ervaren gok ik.

Niet heel slecht dus, maar voldoende is meer dan genoeg....

3*

Diepgaand is het wel niet en de huwelijksproblemen worden op een luchtige manier uit de doeken gedaan maar het is precies dat "er niet zwaar aan tillen" die de film best bekijkbaar maakt ook al zijn de personages toch wel karikaturaal. Dat trieste huwelijksrealteit de rode draad in de film uitmaakt, verhoogt, precies door de ongedwongen toon, de genotswaarde. Feelgood blijft er aan over.

Matig.

Het eerste deel van de film is zó slecht geacteerd en ontzettend saai. Net wanneer ik de film wou afzetten, werd het iets beter. Het tweede deel kenmerkte zich door realistische problemen die aardig in beeld werden gebracht. Dit redt de film enigszins, maar niet genoeg voor een voldoende.

Perry's hoogtepunt.

Als regisseur toch te veel bezig met zijn eigen Madea-universum, waarmee hij zichzelf vooral van de kaart haalt. Die films zijn namelijk allemaal hetzelfde en aan de gemiddelde scores te zien ook niet erg gewaardeerd. Het zorgt ervoor dat films als deze, die eigenlijk stukken beter zijn, onbedoeld worden genegeerd. Of zo lijkt het vooral.

Een verloop dat zichzelf voortduwt door middel van conflict, eigenlijk wel een type film waarvan ik erg hou. Daarbij kiest Perry voor de meest makkelijke zijwegen, maar de intensiteit en de woede zijn regelmatig voelbaar. Regie is niet super bijzonder, maar het zijn dan ook vooral de acteurs die de film dragen. Daar hoort Perry overigens zelf ook bij, al is Scott de ultieme showstealer.

Leuk hoe de verhaaltjes bij elkaar komen met zoveel gemak terwijl ze tegelijkertijd ook hun eigen pad blijven volgen. Het levert een film op die de situaties vanuit meerdere perspectieven bekijkt. Misschien zelfs een onbedoelde meevaller voor Perry, want hij lijkt er zelf niet zo bewust van te zijn, maar de film is toch wel een stuk slimmer dan je zou denken.

Ik kan er wel waardering voor opbrengen en toen het me verrassend genoeg emotioneel ook wist te raken kon een ruime voldoende niet meer van de baan. Iets te Tv-achtig voor een hoger cijfer, maar emotioneel, meeslepend en vermakelijk genoeg. Ik hou er stiekem wel van, van films waarin bekende acteurs hun mond tegen elkaar opentrekken. Perry mag zichzelf trots maken met deze film.