Shônen (1969)

Oei, een grote verrassing, deze film! Oshima's films die ik zag vind ik altijd erg rauw en ongepolijst, wat me afhoudt van al te hoge scores (wel voldoendes).

Deze film is erg ingetogen. Ik vind het heel moeilijk om te omschrijven wat in deze film nu zo'n indruk op me maakt! Sowieso vind ik de film er totààl niet verouderd uitzien. Dit moet toch eens mooi op te lappen zijn en eens goed op dvd worden uitgebracht???? Maar ja, deze regisseur wordt een beetje miskent. Ook door mijzelf moet ik bekennen, want ik heb hem onterecht lang links laten liggen. Waar ie trouwens ook wel thuishoort, qua thematiek dan...

Hier gebruikt hij rare kleurenfilters en experimenteert hij af en toe met rare hoeken en, effectief een keer, met een lens. Hierdoor zou ik de film zeker nogmaals willen zien en hier proberen meer van te begrijpen of om mijn eerste interpretatie te checken.

Liefhebbers van de Japanse New Wave moeten deze film zeker gaan zien! Maar hoe? (legaal)

Zag van Nagisa Ôshima twee films, "L'Empire des Sens" en "Merry Christmas, Mr.Laurence" en eigenlijk wist geen van beiden, zij het om uiteenlopende redenen, mij echt te bekoren.
Deze "Shônen" echter, mensenlief, wat een mooie film.
Er is vooreerst het onthutsend verhaal, op ware gebeurtenissen gesteund, maar ook de rauwe, directe "nouvelle vague"-manier om dit verhaal te brengen, met meerdere echt indringende scènes, waarbij deze met de twee jongetjes in de sneeuw met de droefgeestige, aan de realiteit ontsnappende fantasieën van de oudste , de kroon spant en van wonderbare schoonheid is.
Film die veel jonger oogt dan van 1969.

Ik ben iets minder onder de indruk dan mijn voorgangers al vond ik het laatste half uur erg sterk. Oshima haalde zijn materiaal in de Japanse misdaadcolumns. In plaats van simpelweg en droog de feiten te vertellen onder de vorm van een misdaadverhaal, kiest hij om de familiedynamiek centraal te zetten, bekeken door de ogen van de tienjarige zoon. De vader van het gezin is te lui om te werken en verdient zijn geld met een scam waarna de slachtoffers minnelijke schikkingen betalen.

Het is duidelijk dat de zoon niet als zijn vader is : hij is empatischer bvb het ongeluk op Hokkaido waarbij een meisje omkomt en beseft dat de levenswijze van zijn ouders niet deugen maar hij zit gevangen onder de misdadige autoriteit van zijn vader. Onderliggend kun je een kritiek horen op de intrede van het kapitalisme en de modernising in de Japanse maatschappij. De montage is voor mij iets te fragmentarisch om goed te zijn (er zit weinig flow in het verhaal) maar Oshima's experimentering met monochrome beelden, de straatscènes en de twee kinderen in de sneeuw waren uitermate geslaagd.

Opvoeden hoe het niet moet. Je kinderen aanzetten tot oplichting en frauduleus gedrag om zichzelf te verrijken. Misschien wat amateuristisch uitgevoerd de zogenaamde ongevallen, maar dat vergeef ik Ôshima wel, want voorts zag het er wel goed uit, zeker voor een prent uit 1969.

Interessant is wel hoe de jongen worstelt met hetgeen van hem verwacht wordt. Niet beter wetend speelt hij de komedie een tijdje mee om dan toch tot de conclusie te komen dat dit niet OK is. Ôshima probeert inderdaad los van het plot de kijker met de neus op de feiten te drukken, vooral ook met de wijze hoe hij het brengt: indringend en direct.

Ik kende de film vooraf niet en stootte er zeer toevallig op, maar zeker aan te bevelen voor wie van Japanse slow cinema houdt.