Blindness (2008)

Het leek me een hels karwij, het geweldige boek van José Saramago verfilmen. Minutieuse en bijna poëtische omgevingbeschrijvingen en een geweldige en vooral subtiele ontwikkeling waar langzaam elk gevoel van moraal lijkt te verdwijnen.

Er kan gezegd worden dat Meirelles hier zeker deels in geslaagd is. Vooral de laatste drie kwartier zijn mooi en ingetogen; Moore (en daarmee de kijkers) ziet wat de Blindness met de wereld heeft gedaan. Tijd voor bezinning, niet alleen voor haar, maar voor iedereen. Zeker met het oog op wat er eerder allemaal gebeurde is dit moment emotioneel gezien erg sterk.

Waar het echter mis gaat is op twee punten: enerzijds is de opbouw en de ontwikkeling in de ruimte waar de blinden worden ondergebracht niet helemaal kloppend en logisch. Het lijkt wel alsof de ijkpunten uit het boek zijn gebruikt en juist al die kleine tussen radars weggegooid zijn. En dit is enorm jammer, want waar er in het boek de minutieuze beschrijvingen van de ranzigheid, de onderlinge relaties en de muiterij uitstekend tot hun recht komen, weet dit hier niet te beklijven. De ranzigheid is te klinisch, maar weinig personages weten echte mensen van vlees en bloed te worden en de muiters zijn een stelletje losers waar elke vorm van ambivalentie bij ontbreekt.

Anderzijds is het vooral de filmische taal die de film in de weg zit. Constant gedraaid met een lichte overbelichting - waardoor het geheel nogal wit aan doet -, veel heen en weer gefocus tussen scherp en on scherp en enkele scènes waarin wij gedeeltelijk zien wat zij zien; witte vlekken met hier en daar een schim met een auditieve ondersteuning (die veel 'scherper' had gemogen). Het zijn allemaal filmische middelen die goed bedoeld zijn en waarvan de reden zeker logisch is, maar het zit te vaak de emotie in de weg. Het wil maar niet beklijven, terwijl het materiaal zich er juist zo voor leent.

Nee, Blindness schiet op vele gebeiden toch te kort, om écht een indruk achter te laten. En dat is verdomde jammer, voor een verhaal met zo veel potentie...

2,5*

Heb het boek niet gelezen, maar vond juist de eerste driekwartier wel sterk. Vond het visueel ook wel indrukwekkend. De film verloor mij op een punt dat gotti ook al meldt:

Hoewel Meirellas zich van mooie plaatjes bedient en er op het spel weinig aan te merken valt, lukt het Blindness niet de kijker mee te sleuren in de hysterie en de schrijnende situatie waarin de wereld, en in het bijzonder een grote groep blinden, zich bevindt. Dit is met name te wijten aan de weinig uitgediepte karakters en een overdaad aan trage, zichzelf herhalende scènes en oppervlakkige, niet uitgewerkte verhaallijnen. Het middenstuk van de film, dat zich afspeelt in de klinische quarantaine-ruimte, rekt zich dan ook veel te lang. Het laatste half uur herpakt de film zich knap met enkele fraaie, poëtische scènes, die je doen afvragen waarom zulke beeldtaal en doordachte teksten niet de gehele film de dienst uitmaakten. Dat de moraal er vanaf dat moment ook met volle vaart wordt ingeramd, neem je dan wel voor lief.

Ik ben echt oprecht verbaasd over het gemiddelde!

Vond Blindess een bijzonder sterk drama. Visueel een van de mooiste van de afgelopen tijd, zeer fantastierijke cinematografie. Gedetailleerd kleurengebruik, vooral natuurlijk wit, maar daardoor kwamen andere kleuren ook nog eens mooi naar voren.

Het verhaal was zeker een heel interessante, heb het boek ook niet gelezen, dus moest maar kijken wat ik daar van moest verwachten. Bleek dus een psycholigisch knap in elkaar gestoken verhaal te zijn met verschillende uitgangspunten. Ten eerste zie je hoe in een totaal afgesloten omgeving anarchisme misbruikt wordt. Er zullen altijd mensen de leiding willen grijpen, hoe nijpend de situatie ook is.
Daarnaast laat Blindness ook goed zien dat je mensen nog wel het beste leert kennen als je ze niet kunt zien.
Ook was ik behoorlijk te spreken over de slotscenes in het appartement, en natuurlijk het laatste citaat.

Was ook meer dan tevreden over het acteren, Julianne Moore is zeker de sterkste van de main characters, en ook met name Gael Garcia Bernal doet meer dan uitstekend werk.

Kortom, een onderschat werk als het aan mij ligt, een van de betere films dit jaar.

4*

Een pracht van een film.

Het uitgangspunt van Blindness is eentje die mijn interesse vanaf het begin mee kreeg. Ik heb een zwak voor apocalyptische films of films waarin de mensheid wordt teruggeworpen naar de basis van het 'mens zijn'. The Mist was een film die me enorm verrast had in dit aspect en ik had me niet voor kunnen stellen dit jaar nog een film mee te maken die dezelfde kracht zou evenaren, maar dan op een totaal ander niveau. De uitwerking van Blindness is eigenlijk in geen mate te vergelijken met The Mist. Meirelles had hier makkelijk een recht toe recht aan Sci-Fi van kunnen maken over het overleven in een maatschappij van 'tot beesten getransformeerde mensen'. Echter, Meirelles gaat de heel andere tour op en toont ons een film van de mens in zijn puurste vorm, in negatieve en positieve zin.

Blindness toont ons een wereld waarin totale paniek uitbreekt. Er barst een blindheid los die door besmetting een groot deel van de bevolking infecteert. Dit deel van de bevolking wordt in quarantaine gesteld in een verlaten gebouw, ver weg van de samenleving en is overgeleverd aan zichzelf. Hierna volgt een groot deel van de film hoe de mens in zijn puurste vorm omgaat met een dergelijke situatie. Er ontstaat totale anarchie en de mens blijkt eigenlijk helemaal niet om te kunnen gaan met een dergelijke situatie. We worden meegevoerd in een staat van wanorde, chaos en oorlog tussen diverse groeperingen. Het gebouw fungeert als decor voor angst. Angst voor het onbekende en angst voor elkaar.

De cast is erg goed uitgekozen om deze apocalyps in beeld te brengen. Julianne Moore speelt haar beste rol sinds Magnolia en Mark Ruffalo is ideaal als de ietwat onwetende en naïeve goedaard. Danny Glover is een kleine rol gegeven maar wel een erg belangrijke en voor mij de meest veelzeggende rol van allemaal. De 'echte' blinde die eigenlijk zijn hele leven lang heeft zitten wachten op een situatie als deze. Een situatie waar de mens in oorlog leeft maar waar een kleine groep ook daadwerkelijk de meest pure vorm van liefde ervaart, tot inzicht komt. Liefde voor het diepste aard van de menselijke ziel. Het laatste kwartier van de film beeldt dit prachtig uit en was voor mij de ideale afsluiter voor deze meesterlijke film. Meirelles ontwijkt elke vorm van zoetsappigheid of actiegerichte wanorde en daar ben ik hem dankbaar voor.

Naast het feit dat het script mij totaal heeft overrompeld was ik ook zeer te spreken over het audiovisuele aspect van Blindness. Het 'overbelichte' vond ik een zeer geschikte keus en wij krijgen als publiek precies op de juiste momenten een indruk van wat de personages doormaken door het beeld wazig of zwart te maken. De soundtrack was een geweldige ondersteuning en heerlijk subtiel vaak. José Saramago vond het boek onverfilmbaar en was waarschijnlijk bang voor een Hollywoodesque adaptatie maar Meirelles heeft het tegendeel bewezen lijkt mij.

4,5*

Een cinematografisch gedrocht van de eerste orde.

Naast het misselijkmakend moralistische en absurd slecht gebrachte verhaal, eisen ook de overdreven acteerprestaties en characters hun tol. Dit is zo een foute film. Van camerawerk naar dialoog, werkelijk alles aan deze film is ruk.

Het resultaat is een beledigend slechte film met het verplichte belachelijke happy ending. Meirelles moet zich zijn ogen uit zijn kop schamen.

Mijn eerste 0,5 van 1485 films... Zeer slecht.

Erg positieve verrassing van dit jaar, naast de andere grote award-kanshebbers van dit zoals Frost/Nixon en Gran Torino (die goede recensies hebben) is diegene die het juist het minst doet bij de criticus die mij het best bevallen is tot nu toe.

Erg interessant verhaal die op het eerste zicht een minder hoekpunt van de crisis laat zien, had namelijk in het begin liever willen zien wat er allemaal buiten gaande was op globale schaal dan binnen. Maar de realistische schetsen die Meirelles toonde werden naarmate het verhaal vorderde steeds interessanter, alhoewel het me iets te ver (of cliche werd?) ging met het vrouwenhandel gedeelte.

Wat me over de 3,5* streep haalde was het einde, Meirelles had zonder excuus de film al 10/20 minuten eerder kunnen laten eindigen zodra ze vrij waren van het ziekenhuis, maar tegen mijn verwachtingen in liet die het lot zien van de groep (en de buitenwereld) tot aan het einde toe. Had het niet verwacht. 4,0*

Niet helemaal geslaagde eind-van-de-wereld film. Het gegeven is interessant, maar de uitwerking ervan is bij vlagen nogal theatraal en pretentieus. De sfeer is echter goed getroffen, mede door overtuigend production design en indrukwekkend camerawerk. De score is ook erg apart. Bepaalde scenes zijn erg goed en intens; andere zijn wat belerend en statisch. Als je een liefhebber bent van zombie/vernietiging van de mensheid/alleen op de wereld-films (zoals ik) valt er wel het één en ander te genieten, maar er had absoluut meer ingezeten.

Vrij grote teleurstelling!
Ik had me echt verwacht aan een apocalyptische thriller, maar wat je te zien krijgt blijkt uiteindelijk enorm suf en saai.
Het begon vrij aardig toen iedereen in paniek was, maar vanaf het moment dat ze opgesloten zaten en met mekaar in de clinch gingen was voor mij de pret eraf.
Het einde is al helemaal belachelijk, ze kunnen plots weer zien? Zonder enige vorm van uitleg.
Het zal allemaal wel als een metafoor bedoeld zijn, maar voor mij was dit een grote flop.

Ik vond het een goeie film, eindelijk een film waar aan einde geen HELDEN uit de USA komen.

En waar het einde weer eens wat anders was.

Goed idee, slecht uitgewerkt.

Het concept is echt heel tof, mensen die plotseling blind raken, paniek als gevolg..

Helaas na een half uurtje was het effect van het probleem alweer weg, en zat ik naar een hele saaie film te kijken.

Er gebeurd te weinig, en er word te weinig gebruik gemaakt van het idee dat iedereen blind is..

Er werd matig geacteerd en ook de logica ontbrak vaak..

Wanneer iemand kan zien maak je daar toch meteen goed gebruik van..

Ook het einde, ik kon wel janken zo slecht, waarom zo'n vreselijk gelukkig einde? Daar zat ik dus echt niet op te wachten, ik hoopte op iets anders maar je kon het eigenlijk wel raden wat er ging gebeuren..

Wat wel weer goed was, waren de af en toe erg mooie beelden van de lege stad.

Jammerlijk gefaalt, 2*

Ambitieuze film van Meirelles, die jammer genoeg niet op alle fronten slaagt.

Het meest positief ben ik toch wel over het visuele. Het camerawerk is echt subliem, en tevens gewaagd.
Mooie shots worden afgewisseld met beklemmendheid. Het nog met wat wazigheid kunnen zien van details, zoals een "beginnende" blinde dit ook ziet, vond ik vrij aardig werken, en wat mij nog het meest bij blijft is de minuut complete zwartheid.
Nu moeten wij ook even afgaan op een ander zintuig, en dat voelt allerminst prettig aan.

Ook Julianne Moore is weer eens fantastisch. Meirelles heeft vast niet lang getwijfeld toen hij het script eenmaal onder ogen zag. Hij had een ontzettend goede lead nodig, en dan is Moore één van de keuzes die je blindelings kan maken. Die levert altijd puik werk af. - Ze is nergens overdreven, of té sentimenteel, terwijl dit juist loert bij een film als deze.

Ook de manier waarop het gegeven (de blindheid) zich manifesteert vond ik erg goed gebracht, en het vooral ook hoe aangegeven werd dat iemand blind was, vond ik een mooi detail. Sowieso erg fijne soundtrack.

Pas tegen het midden aan begint de film wat mankementen te tonen. Maar gelijk een paar grote. Want hoe je het ook went of keert, het feit dat Bernal op z'n derde verdiepinkje zó tekeer gaat kan ik gewoon niet plaatsen onder "domheid van het karakter". Dit was gewoon tamelijk slecht geschreven, en het feit dat je in een quarantaine als blinde om geld en juwelen gaat vragen,
tja, daar klopt natuurlijk iets niet. - Je kan het hooguit nog zien als: het materialistische dat niets meer betekent voor de "normale". Zij die nu pas inzien hoe onbelangrijk dit alles eigenlijk is.

Bernal's volgende stap is er overigens eentje die, alhoewel gruwelijk, wel denkbaar is. Het opeisen van de vrouwen Alhoewel ook dit aspect maar wat vreemd wordt getoond. De "beesten" boven krijgen maar amper iets menselijks (op de blind-geboren man ná). Wat erg jammer is.

Wat overblijft is een film die, net als het nog net wat meer geslaagde Hunger, cinema is zoals ik het graag zie. Niet puur gericht op vermaak, en juist het proberen te breken met conventies.

In dat opzicht is Blindness meer dan geslaagd.

Apart filmpje. Barst van de momenten waarop je naar het scherm wilt schreeuwen om de personages van hun domme beslissingen af te houden. Bovendien nogal onevenwichtig, ik denk dat een keuze tussen óf survival / post-apocalyptisch óf Lord of the Flies / Das Experiment-achtig de film goed had gedaan.

Ondanks deze negatieve punten heb ik me heel erg vermaakt met de film. Goed dat er gelukkig niet van alles uitgelegd wordt, en de sfeervolle regie en een paar erg sterke scènes houden het interessant.

Ik vond het een vage film maar dat betekend niet dat het een slechte film is. Verhaal is goed, alleen wat mager uitgewerkt. De personages zijn best oppervlakkig, en ik kon daardoor ook niet echt meevoelen met wat hun allemaal meemaakte in die situatie. En Ruffalo vond ik erg slecht en eentonig in de film, ik viel gewoon elke keer bijna in slaap als hij aan het praten was, Moore daarentegen deed het wel aardig, en de rest van de cast ook wel. Er zaten best wat akelige scene's tussen bijvoorbeeld die verkrachting scene daar werd ik wel een beetje naar van, maar dat is een teken dat die scene wel goed werd overgebracht.

Ik denk dat je deze film een beetje in de categorie van The Happening moet plaatsen, en je moet zeker het verhaal niet te serieus nemen en niet verwachten dat alles tot de kleinste details word uitgelegd, maar dat is voor mij geen minpunt, ik kan wel naar een film kijken zonder er te veel achter te zoeken.

Aardige film, maar toch door het magere verhaal en slechte acteerwerk van Mark Ruffalo kom ik niet hoger dan 3.0*

Ik vond de film dus 10 keer niks.
@ Peppy: welke horror elementen bedoel je? Ik heb geen enkele keer een horrorsfeertje gezien, maar dat kan ook aan mij liggen.

Ik vond de film zeer langdradig en onbevredigend op het einde. Na afloop zat ik nog steeds met een aantal vragen,

Hoe kan het dat zij als enige kan zien? Waar kwam dat 'virus' vandaan? Hoe kan het dat op het eind ineens wonderbaarlijk het zicht terugkwam?

Nahjah, dat ter zijde gelaten.. nee, de film wist me niet te boeien. Het acteerwerk was tot daar aan toe, het plot was origineel, maar ze hadden er naar mijn mening meer mee kunnen doen.

Om een of andere reden heb ik deze film altijd links laten liggen. Beetje verbazingwekkend eigenlijk, temeer omdat het uitgangspunt mij enorm aanspreekt. Eerder toevallig nam ik hem dit weekend mee uit de videotheek en Blindness heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Ben het verder volledig eens met wat duchtuga al schreef. Wat een prachtige en goed gemaakte film is dit zeg!

Het uitgangspunt lezende ga je er quasi meteen vanuit dat zich een apocalyptische thriller zal ontvouwen. Dat is deels ook zo, al wordt dit aspect op majestueuze wijze gecompenseerd met verhaallijnen die de dramatische en komische kant van de algemene toestand van blindheid belichten. Zo zie je dat de aanvankelijk relatief kleine gemeenschap van blinden in quarantaine geplaatst wordt, alwaar de mensen al snel in beesten veranderen om hun behoeften en lusten te botvieren: voedsel en seks. Bijgevolg is Blindness doorspekt met een flinke dosis moraal die nooit een doel op zich wordt, maar gelukkig geheel in functie staat van de film zelf. De strijd om overleven primeert op het fatsoen en dat zorgt voor schrijnende taferelen van geweld, verkrachting, uitbuiting, wanorde, gebrek aan hygiëne, en ga zo maar door...

Ik was ook verrast om te zien dat regisseur Meirelles de onbedoelde humor van plotse blindheid inzag en dit ook liet doorschemeren in de film. Mensen die overal tegenaan lopen en struikelen, komische vechtpartijen, een dolle schutter die in het wilde weg ligt te schieten en zijn doel daarbij steeds mist, ... Het wordt waarheidsgetrouw overgebracht en draagt daarom een oprechte luchtigheid in zich die zeer welgekomen is in deze film.

Verder ook een dikke pluim voor de algemene regie van Meirelles. Hij vermijdt een voorspelbare en stereotiepe uitwerking van dit soort apocalyptische ideeën en serveert ons in de plaats daarvan een film die een brede waaier aan menselijke gedragingen en emoties tentoonspreidt. Het is vooral erg slim hoe hij om het kwartier een nieuwe onthulling in het verhaal verwerkt zonder dat dit geforceerd aanvoelt. Hierdoor heb je het gevoel dat er echt een lijn, een soort evolutie, in het verhaal zit die je helemaal opslorpt in de wereld zoals de blinden die ervaren. Dat er geen verklaring gegeven wordt voor de blindheid en het plotse verdwijnen daarvan getuigt van lef. Je weet zo dat 75% van het publiek hierop een antwoord verwacht en je dit verwijt als je dat antwoord niet aanreikt, maar Meirelles doet gewoon zijn ding: het vakkundig verfilmen van een meesterlijk verhaal.

En het blijft lofbetuigingen regenen, want ook de audiovisuele stijl die Meirelles kiest om zijn prent in te verpakken blinkt uit in lef en gevoel voor esthetiek. Elk shot is zorgvuldig uitgekiend, mooi belicht en wordt voorzien van bijna surrealistische muziek die perfect de emoties van wat zich afspeelt op het scherm weergeeft, maar tegelijkertijd erg fris en vernieuwend klinkt. Indrukwekkend wordt het pas in het laatste halfuur wanneer de quarantaine door omstandigheden wordt opgeheven en de blinden een beeld krijgen van hoe het er in de rest van de wereld aan toegaat. Leeggelopen straten en gebouwen en een met chaos doordrenkte samenleving hebben er nog nooit zo mooi en geloofwaardig uitgezien.

Dit gezegd zijnde begrijp ik de vrij lage beoordeling hier ook niet zo goed. Ik heb wat commentaren doorgelezen en ik merk dat veel mensen in de eerste plaats een horrorfilm verwachtten in de stijl van I Am Legend en 28 Days Later. Welnu, dat is Blindness niet. En gelukkig maar. Deze film is veel meer dan dat. Hij is genre-overlappend en rijker aan emoties, heeft een veel sterker uitgewerkt scenario, is een stuk aantrekkelijker in beeld gezet en, bovenal, bevat een ijzersterk moreel spanningsveld dat de mens een spiegel voorhoudt. Zeer zeker een van de beste films van 2008!

Ik ben de film nu aan het kijken vind het maar een raar verhaal...

Het zit ook niet echt goed in elkaar..

Plus er zijn af en toe nogal wat onduidelijkheden..

Vond 28 weeks later beter qua virus film!

Een vermakelijke sterke Virus-drama. Dit keer een virus waarbij iedereen blind word. Leuk bedacht door dezelfte regiseur van The Constant Gardener. Daarnaast nog leuke rollen van Mark Ruffalo, dat Japanse stel en ook een leuk bijrolletje van Morgan Freeman. Ook vond ik Moore sterk acteren als de enige arts die niet blind is. De film speelt zich trouwens grotendeels af in zo'n isoleergebouw waar de blinden rondzwerven en ook misdaden plegen. Ook vond ik die beelden van de stad in chaos (overal vernielingen en auto's) mooi weergeven en deed ook een beetje aan I am Legend denken.

Verder geen topper maar wel een zeer vermakelijk tussendoortje.

3,5*

In a world gone blind, what if you were the only person who could see?

Op zich is het idee van heel de wereld blind buiten één persoon wel een interessant gegeven maar het wordt allemaal wat raar uitgewerkt. Vooral in het laatste half uur ontspoort de film wel serieus.

Blindness is een sterk maar vooral psychologisch drama en dat laat het ook duidelijk zien in het eerste deel van de film, de blinden die in de 'gevangenis' terechtkomen en de chaos die er bij ontstaat. maar dan draait het allemaal op wat sentimenteel gedoe uit. Ook wel spijtig dat je nooit te weten komt wat het virus nu was, hoe het in de wereld komt, waarom het terug weggaat, ...


Visueel zag het er wel mooi uit. Al werd er wel teveel gebruik gemaakt van het overbelichten van iets om zo de blindheid die de mensen ervaren weer te geven maar de chaos op het einde van de film zag er wel zeer treffend uit.

Julliane Moore als leading lady acteert sterk maar ook de rest van de bijrollen zijn goed gevuld. Vooral de chinees die als eerste blind gaat was op sommige punten wel grappig. Moest alleen constant aan Morgan Freeman denken wanneer ik Danny Glover met zijn oog patch zag.

Blindness heeft een sterk begin en oogt visueel mooi maar het wordt naar het einde allemaal wat saaier. Leuk om eens te zien maar niet meer dan dat.

3.5*

Niet slecht, maar ook echt niet goed. Vooral het lange middenstuk wanneer die groep blinden in quarantaine zitten vond ik erg matig. Julianne Moore is de enige die nog kan zien, maar wat doet ze ermee? Helemaal niks eigenlijk. Zoals eerder aangegeven erg ongeloofwaardig, maar ook tenenkrommend om te zien wat voor beslissingen er gemaakt worden.

Het concept is erg interessant, maar de uitwerking maar matig. De film kent ook z'n sterke momenten. Het begin en vanaf het moment dat de groep blinden uit het gebouw kwamen waren prima. Het einde viel me dan weer wat tegen. Tsjah, een gelukkig einde, zonder enige vorm van uitleg over eigenlijk zo'n beetje alles. Het hoeft heus niet allemaal uitgebreid uitgelegd te worden, maar een beetje duidelijkheid had leuk geweest. Nu blijf ik wat met een leeg gevoel zitten.

Toen ik aan deze film begon hield ik mijn hart vast. Het boek had veel indruk op mij gemaakt en het leek me eigenlijk niet te doen om dit te verfilmen.

Blindness begint nogal slap. Waar de roman je gelijk bij de kladde grijpt en je genadeloos mee sleurt in een nieuwe wereld is de start hier nogal timide en maakt weinig indruk. Het is allemaal te traag en de personages komen niet goed genoeg uit de verf.

Het middenstuk van de film begint aanvankelijk ook erg slap. De belangrijke dingen worden wel aangestipt maar echt uitgewerkt wordt het nergens waardoor de indruk ontstaat dat je eigenlijk nergens na zit te kijken.

Pas als Gael Garcia Bernal als de koning van Gang 3 verschijnt krijgt de film een beetje de sfeer van de roman. Bernal lijkt bovendien ook de eerste acteur die wat ruimte krijgt om iets van zijn rol te maken en dat doet hij dan ook met verve. Plots is de beklemmende sfeer van de roman wel aanwezig en komen de bedoelingen van de auteur duidelijk uit de verf.

Het laatste half uur is ook volledig conform de roman en voor het eerst maken de beelden wat indruk. Het vervelende wit wordt minder en het parabel karakter van de roman komt hier duidelijk terug. Hoogtepunt was voor mij de scéne in de kerk en de scéne met de hond.

Over het geheel genomen is het goed dat de roman vrij strak is gevolgd maar eerlijk gezegd maakt deze film lang niet zoveel indruk. Alles had veel intenser en beklemmender gemogen. Een paar scénes in de film hebben dit echter wel en daarom geef ik deze film toch nog een voldoende. Maar de regisseur heeft hier niet het onderste uit de kan gehaald. De acteurs krijgen te weinig ruimte en de boodschap van Saramago komt niet genoeg uit de verf. Daarnaast is de film wat te traag en zijn de beelden het eerste anderhalf uur nauwelijks de moeite waard. Toch is wel duidelijk zichtbaar dat deze film met liefde voor het werk van Saramago is gemaakt en daarvoor hulde. Maar alles bijelkaar maakt het te weinig indruk en kan ik niet anders zeggen dan dat er meer in had gezeten.

Ik had een hele andere film verwacht. Meer een soort thrillerachtig iets. Ik vond het begin een beetje irritant. De beelden wisselden zich te snel af en je ging te snel van personage naar personage waardoor het geheel een beetje verwarrend overkwam.

Toch vond ik het wel fascinerend om te zien hoe een samenleving kan veranderen en verloederen als er zoiets als dit gebeurt.

Was een beetje bang dat het MM gemiddelde wel klopte, maar vond het boek te tof om de film links te laten liggen, en de MM'rs zitten er weer eens naast...

De regisseur houdt zich strikt aan het script en voert het erg gaaf uit. Ook een bijzonder ingetogen soundtrack, gepaste timing, lekkere klanken en mooi opgebouwd.

Het helpt natuurlijk dat er herinneringen naar boven komen van de roman, maar van noodzakelijke lees verplichting kun je het moeilijk noemen omdat het verhaaltje je met de nodige dramatiek als een spons opvreet.

En waar de meesten zich onterecht kapot ergeren aan het verklaren van, is het kunnen onderscheiden van hoofd- en bijzaken schijnbaar een kunst voor velen. Zelfs de symboliek bleef gepast op de achtergrond.

Erg bevredigend alles bij elkaar, 4.0*

Aparte film, een soort rampenfilm met een filosofisch tintje. In een maatschappij waarin het iedereen voor zich is, wordt men collectief geraakt door dezelfde blindheid. Ieder mens - ongeacht ras, stand of inkomen - is net zo hulpeloos als zijn buurman. In deze maatschappij is er maar een persoon die kan zien, als een soort jezus-figuur temidden van chaos en onmenselijkheid. Het is typisch zo'n geval van een boekverfilming die kijkt als een samenvatting van het oorspronkelijke materiaal. Het lijkt wel alsof de karakterontwikkeling en dramatische lijn ondergeschikt zijn gemaakt aan het moeten vertellen van de gebeurtenissen. De film slaagt dus niet helemaal in zijn opzet, maar het is wel mooi in beed gebracht.

Prima film. Was even bang dat het gemiddelde hier zou kloppen, maar daar is niks van aan.

Was erg benieuwd naar de verfilming van Stad der Blinden, toch één van m'n lievelingsboeken van Saramago, en ik ben niet ontgoocheld geworden.

De sfeer is prima, de setting ziet er erg mooi uit (het vervallen ziekenhuis is echt lelijk maar dat past hier goed en ook de verlaten stad met ronddolende mensen is prachtig vormgegeven), de acteurs en actrices doen het prima in wat me toch wel een moeilijke rol lijkt (volgens mij niet makkelijk om een overtuigende blinde te spelen).

Het verhaal kende ik al via het boek, en gelukkig wijkt de regisseur hier niet (of nauwelijks) van af. Dus legt hij ook helemaal niet uit wat nu aan de basis van de "witte ziekte" ligt, net zomin als Saramago dat doet. Is ook helemaal niet nodig, verhaal is onderhoudend genoeg zonder die informatie.

Een groot deel van de film speelt zich af in het ziekenhuis waar de blinden in quarantaine worden gehouden. Zoals in elke samenleving worden er al gauw mensen als verantwoordelijken gekozen en worden er regels ingesteld, en zoals altijd zijn er mensen die denken hiervan misbruik te maken. Dit neemt allemaal nogal extreme vormen aan (vrouwen voor voedsel), maar wie kan zeggen wat een mens in een dergelijke situatie wel of niet doet? Het toont alleszins aan dat wanneer mensen in extreme situaties belanden enkel de primaire behoeften en driften nog bevredigd moeten worden: eten, drinken en seks.

Het einde vond ik prima en was mooi gefilmd ook. Tegen die tijd was de band met de personages zo sterk dat ik ook echt blij was dat die man weer kon zien.

Wat ik bijzonder sterk vond aan de film is dat hij zich, net zoals in de boeken van Saramago, eigenlijk als het ware in een parallelle wereld afspeelt, althans dat gevoel heb ik telkens ik een boek lees van Saramago. De wereld die hij schept lijkt erg sterk op de onze maar heeft iets ondefinieerbaars, iets onpersoonlijks, iets afstandelijks: het zou eender welke stad kunnen zijn, in eender welk land, in eender welke samenleving. Dat gevoel had ik ook hier.

Enige minpuntje vond ik de net iets te lange speelduur. Vooral in het ziekenhuis werd soms iets te veel tijd besteed waardoor het tempo er een beetje uitging. Voor de rest een meer dan behoorlijke film.

Ik denk dat de maker niet echt goed wist welke kant hij uit moest. De trailer laat een apocalyptische film zien in de stijl van The Happening, maar dat geldt enkel voor het begin van de film. Later krijgen we iets te zien dat doet denken aan Das Experiment met tussendoor filosofische dialogen om daarna over te gaan naar een dramatische film met zombiegedachten. Heel bizarre film in die zin dat je er moeilijk kop of staart aan kan krijgen. Nochtans heeft de film z'n goeie momenten en kan hij nog net boeien. Met de overlevingsdrang toch als enige houvast in de film. Maar het geheel loopt wat verloren, wat de fil mtoch een moeilijk rit maakt.

Boeiende film, die goed laat zien waar mensen in een uitzonderlijke situatie nog toe in staat zijn.

De kracht van de film zit hem in het feit dat het virus mysterieus blijft, maar ook in de menselijkheid van de karakters. De film laat zien hoe de mensen handelen in een letterlijk uitzichtsloze situatie. Geld aan de kant van de mensen die blind zijn, en aan de kant van de regering/leger die bang is dat het besmettelijk is. Dit blijft van begin tot eind boeiend om te zien, maar ook niet meer dan dat. Acteerwerk is verder erg degelijk, en vooral Ruffalo en Bernal zijn bovengemiddeld bezig. Ook het slotstuk is erg mooi gedaan. Ook het beetje postapocalyptische is erg sfeervol weergegeven.

Bovengemiddelde drama/thriller, die toch nog wel een tijdje blijft hangen.

Redelijk intigrerende thriller met een aantal bekende gezichten zonder zicht. Het blijft boeiend, het camerawerk is in orde en de overgangen tussen scènes zijn af en toe erg soepel. Wel vond ik het een beetje onwerkelijk dat de patiënten werden behandelt alsof het gevaarlijke criminelen waren. Ze zijn in een of ander kraakpand gestopt en daar moeten ze het zelf maar uitzoeken. Ook vroeg ik me af waarom zij überhaupt ondergebracht waren als het later blijkt dat deze ''geïnfecteerde'' mensen ook gewoon vrij door de stad liepen. Ondanks deze gegevens ben ik redelijk te spreken van het scenario en het script en was de spanning goed te voelen. Verder vroeg ik me af wat het shot van de perzikken/nectarines in het schaaltje op de tafel voor betekenis had maar toen dat op het einde weer terugkwam (gedeeltelijk opgegeten door bacteries) werd het duidelijk dat het om een tijdssprong ging. Ik vond de scène waarin de Doctor en 'the woman with dark glasses' een intieme bezigheid aan het uitoefenen waren goed neergezet omdat de Doctor's wife niet door het lint gaat zoals gewoonlijk maar dat ze in plaats daarvan deze situatie gewoon accepteerd omdat het een logische menselijke handeling is. En de scène in de supermarkt was zenuwslopend toen iedereen op de tassen met eten afkwam. Het einde had gerust op een andere manier gekund, een perfecte afsluiter wil ik het niet noemen. Echter is het ook wel leuk dat er nog een sprankje hoop is voor de getroffen groep.

Blindness open erg sterk. Sterke cinematografie, leuke kleurenfilters, een sterk concept en niemand minder dan Julianne Moore in de lead. Ondanks dat het visueel in orde is komt het sterke concept totaal niet uit de verf. Vooral een erg rommelige regie en in het ziekenhuis weet ie het toch niet lang genoeg boeiend te houden. Het was verstandiger geweest twintig minuten eerder van setting te wisselen.

Ook nooit het idee gehad dat de outbreak van desastreuze proporties was. Dat had ik ook niet bij de sfeer, die ik veel naargeestiger verwacht had. Alleen tijdens het seks segment komt dat even tot uiting. Komt er bovenop dat ik Ruffalo echt zo'n vreselijk acteur vindt. Vermakelijke film en vooral door de visuele flair en Moore toch nog een magere voldoende. Toch wordt een ingenieus concept door chaotische regie en incapabele narratieve capaciteiten om zeep geholpen. had veel beter kunnen en moeten zijn.