The Story of Mankind (1957)

No bread indeed. Let them eat cake!

Het is eigenlijk vreemd hoe weinig stemmen The Story of Mankind heeft. Toegegeven, de film is niet makkelijk vindbaar (al heeft Warner Brothers hem wel uitgebracht in de Archive Collection) maar de heuse sterrencast zou normaal gezien toch menig filmliefhebber moeten prikkelen. Qua opzet leek me dit ook wel vrij interessant te zijn. Een tribunaal dat gelegen is in outer space die gaan beslissen over toekomst van de mensheid met als advocaten een duivel en een engel? Laat maar komen! Zeker omdat ik van tijd tot wijlen wel eens graag een rechtbankfilm kijk. Hierdoor was ik er nagenoeg zeker van dat dit wel een succes ging zijn.

Maar met nagenoeg zeker is er nog altijd ruimte voor een teleurstelling en dat is hier het geval. Ik blijf nog altijd achter het concept staan en ook de mistige setting vond ik erg geslaagd maar voor de rest is de film maar wat achteloos in elkaar geflanst. Uiteindelijk kabbelt de film voort volgens eenzelfde formule waar ofwel de duivel ofwel de engel een voorval uit de geschiedenis bovenhaalt waarop de andere dit weer probeert onderuit te halen. Dit lijkt op zich niet zo erg maar het wordt op den duur nogal droge kost en de 100 minuten zijn dan ook te lang. Jammer ook dat de film regelmatig gewoonweg hele scènes kopieert van andere films (onder andere Helen of Troy) waardoor je de indruk krijgt dat er hier niet veel werk is ingestoken. Naarmate de film aan zijn einde komt, komt er veel meer maatschappijkritiek aan te pas. Het einde vond ik op zich dan ook nog wel leuk gevonden met het breken van de vierde muur doordat de rechter recht naar de camera kijkt en beslist dat het aan ons is om ervoor te zorgen wat voor vonnis het zal worden. Voor degenen die het boek van de Nederlandse/Amerikaanse auteur Hendrik Van Loon hebben gelezen en zich verwachten aan een getrouwe verfilmingen, dit is wat Ronald Colman antwoordde op de vraag of de film gebaseerd is op het boek: Yes. But they are using only the notes on the dust jacket. Zegt genoeg lijkt me.

Diezelfde Ronald Colman neemt hier één van de meest belangrijke rollen op zich, namelijk die van de engel. Op zich een vrij waardeloze rol doordat hij nooit echt op gang lijkt te komen. De engel is maar een vrij zoutloos personage die compleet wordt weggespeeld door de duivel. Een rol die voor niemand minder dan de immer geweldige Vincent Price is weggelegd. Het waren echter de Marx Brothers die ervoor zorgden dat ik geïnteresseerd geraakte in de film want The Story of Mankind is de laatste on screen samenwerking tussen de drie broertjes en dan ook nog eens in kleur! Jammer genoeg delen ze geen scènes met elkaar maar slagen ze er toch nog in om enige lichtpuntjes te zijn. Harpo mag zich weer eens even amuseren op de harp als Isaac Newton terwijl Chico zich verwondert over het feit dat de aarde rond is. Groucho mag zich als soort van pelgrim ook weer eens laten gaan. Let vooral ook nog op de dochter van Groucho, Melinda Marx als katholieke 11-jarige, en zijn toen huidige vrouw Eden Hartford als de Indiaanse Laughing Water. Voor de rest kun je je nog amuseren met Peter Lorre als Nero, John Carradine als Faraoh en Denis Hopper als Napoleon.

Toch wel serieus teleurgesteld. Irwin Allen heeft met The Towering Inferno een zekere naam gekregen maar dit stelt niets voor. De film is meer een samenraapsel van footage vanuit andere Warner Bros films en de sterrencast krijgt maar erg weinig screentime (Charles Coburn als Hippocrates zie je 2 seconden) waardoor je al goed moet opletten wil je iemand herkennen. Zonde dat dit de laatste samenwerking van een geniale familie was..

1,5*