Bang Bang Wo Ai Shen (2007)

Een lichte tegenvaller, maar mijn verwachtingen waren ook best hooggespannen, als Tsai-fan en liefhebber van Kang-Sheng Lee's eerste film Bu Jian.

Deze film is gestileerder dan de eerste, maar beduidend minder aangrijpend. Mikt veel meer op wrange humor, maar heeft heeft minder ziel, al zit dat ook wel enigszins in het verhaal opgesloten. Toch viel er genoeg te beleven. Deze film staat overigens nauwelijks losser van Tsai dan de vorige. Lee blijft een beetje Tsai's schaduw. Tsai was executive producer en art-director van deze film en had dus een duidelijke vinger in de pap.

Het decor van het Betelnut-stalletje is haast onbetaalbaar en zal me het meest bijblijven van deze film. Volgens Tsai en Lee die beiden aanwezig waren is het een veel voorkomend verschijnsel in Taiwan. De Betelnut is een soort opwekkend nootje dat vooral als snack langs drukkere wegen wordt verkocht aan automobilisten die nog een eind moeten rijden. Er is nogal veel concurrentie tussen die stalletjes en dat heeft tot gevolg dat steeds schaarser geklede dames de nootjes staan te verkopen in schreeuwerige kitschstalletjes met enorm veel neonlampen en geen trapje om op straathoogte te komen, maar een paal om naar beneden te glijden. Zien is geloven.

In vooral de vroege Tsai-films en ook in Bu Jian zijn het eerder overgevoelige mensen die niet met de wereld om kunnen gaan. De hoofdfiguur in deze film is niet erg meelijopwekkend. het is eerder een zielloos figuur met vrij platte verlangens. Hij probeert niet zo goed en zo kwaad zijn beetje geluk te vergaren, maar is eigenlijk al veel verder heen.

Best genoten, maar veel minder dan Bu Jian en minder dan de minste Tsai.

3.5*, maar een vrij krappe.

Alvorens ik me naar deze film begaf, eerst geluncht in Tai-Wu, met de heren Tsai en Lee en nog een aantal andere 'belangrijke' mensen uit de filmwereld. Peter Duncan van Unfinished Sky was er ook weer; kortom het was een beregezellige 'oude jongens krentenbrood'-achtige sfeer.

Nadat we een beetje gelevelled waren verplaatste het hele circus zich naar allerlei filmzalen en kwam ik hier bij 'Help me Eros' terecht. Uiteraard hadden we vrijkaartjes, anders was ik nooit naar zo'n film gegaan. Daarom kan ik over de film vrij kort zijn: het gedeelte dat ik niet lag te slapen vond ik weinig aan. Het is dan ook totaal niet mijn type film, maar dat wist ik van te voren.

De liefhebbers van het genre moeten de uitgebreide recensie van Starbright Boy, die ik overigens niet heb gezien, maar lezen. Ik houd het op 2** (1* voor de lunch en 1* voor de film).

Inderdaad een interessante setting. Lee vertelde dit verhaal ook na de tweede screening, wat het nog wat extra interessanter maakt.

Verder een goede film. Ik heb van Tsai alleen nog maar 'The Wayward Cloud' gezien, maar ik vermoed dat de film niet zo veel van zijn oeuvre afwijkt. Lee en Tsai vormen met een hoop andere medewerkers al sinds 1992 een team. Tsai is ook de producent van de film en zijn productiecredit komt na afloop van de film nog voor de regisseurcredit van Lee; oftewel het is een vrij collectief werk.

De film weet constant een aardig niveau vast te houden. Een mooi verhaal over sex, drugs en een man die in de put zit. Er zitten inderdaad een paar wrange scene in (vooral de scene waar de man de nooduitgang uitloopt, als hij zijn helpline-medewerkster heeft gezien) Visueel ook prima in orde en al met al dus een hele fijne film, goed voor een dikke 3,5*, voor meer voelde ik net te weinig emotionele binding.

Lee ken ik al jaren als protege en vaste hoofdrolspeler van Tsai maar nu dan mijn eerste encounter met de regisseur Kang-sheng Lee; en geen onaardige.

We volgen Ah Jie op zijn wanhopige zoektocht naar genegenheid maar hij zoekt het op de verkeerde manier en zijn emotionele expressie laat nog al te wensen over. Voor derest weer geweldig camerawerk, die op momenten werkelijk adembenemende shots oplevert, geweldige belichting, een heerlijk surreel dromerig sfeertje, weer uitstekend geacteerd door Lee en dan die betelnut-stalletjes met al die felle neonlichtjes met al die schaarsgeklede vrouwtjes hebben een speciale charme over zich, priceless om dat in woorden uit te drukken.

Al met al erg genoten en deze zal ik nog wel eens gaan zien.

Achterop de DVD-hoes staat dat Lee de kunst heeft geleerd van Tsai, wat ik me inderdaad wel kan voorstellen. Ik zou haast gaan denken dat de regisseur van Bangbang Wo Aishen en Tian Bian Yi Duo Yun dezelfde is. Laatstgenoemde vind ik dan wel iets beter en onderhoudender. Toch was deze film ook niet slecht.

in Tian Bian Yi Duo Yun is het fantasie-element meer aanwezig met al die mooi en kleurrijk uitgevoerde liedjes maar misschien wilde Lee zijn productie iets meer down-to-earth laten zijn. Afgezien van de seks-scènes zag ik ook gelijkenissen in de lange, statische shots. Dat vond ik in het werk van Tsai -ook al is Tian Bian Yi Duo Yun de enige die ik van hem heb gezien- al zo apart en toch werkt het redelijk goed. Maar uiteindelijk wordt Bangbang Wo Aishen er wel een beetje te langdradig door, had ik bij Tsai minder last van.

Mensen mogen mij overigens best betichten van 't missen van het punt dat deze film wil maken, hoor. Naar mijn mening gaat het over twee mensen die op zoek zijn naar liefde en deze niet ontvangen en/of zoeken op de verkeerde manier, zoals Naomi hierboven al omschrijft. En dat dus op een geheel Taiwanese wijze. Zijn alle films uit dat land eigenlijk zo, qua stijl? Lange, statische shots, weinig dialogen? Hoe dan ook, ik vind het wel op een mooie manier uitgewerkt, alleen moet je er wel geduld voor hebben.

De plaats waar deze film zich afspeelt is bijzonder sfeervol in beeld gebracht. De neon verlichting in de avonduren is zo weelderig als een reep noten die omhuld worden door chocolade. Helaas wordt er te weinig gedaan met het gegeven dat Ah Jie de hele dag wat rondslentert, marihuana rookt en hulpdiensten belt. Het leek alsof het allemaal in het teken stond om vooral het drama aspect te versterken, terwijl ik het veel meer een uitgangspunt vond voor een komische, droge film.

De film kent zeker enkele aardige scenes ( de sexscenes en de flitspaalscene! ). Al heb ik geen idee waarom men zo `n scene die geen clou voor het verhaal vormt en nergens de precieze context prijsgeeft massaal tussen spoilers gezet wordt. De muziek vond ik ook nogal gedateerd en ondermaats. Het voegde allemaal weinig toe aan het bijna futuristische, typische decor van deze film. 3*

Ik dacht tijdens het kijken dat ik een film van Tsai aan het zien was, voor mij was dit dan Tsai's eerste die me wél beviel geweest. Maar niets is minder waar.

Weliswaar had dat gezang niet zo nodig gehoeven, maar verder is dit een buitengewoon fijn, rustig en sfeervolle film.

Leuke kennismaking met Kang-sheng Lee als regisseur. 3.5*

Sluit me deels aan bij Verhoeven, op de fantastische verpakking na biedt de film gewoon te weinig aan inhoud.

Ik had ook het gevoel dat ik naar een zielloze film zat te kijken, de personages zijn passanten die eigenlijk weinig inbreng hebben in de film. In de gedachtengang van de hoofdrolspeler kan ik me al helemaal niet plaatsen.

Nee, Help Me Eros moet het vooral van de zweverige, nachtelijke sfeer hebben. Mooie shots van Neon verlichting, fonteinen en de leuke schaarsgeklede dames in hun vrij aparte beroep. Dit wordt bijgestaan door een aparte soundtrack, die mij eigenlijk net iets te deprimerend is. Het past echter wel bij de beelden die het laat zien.

Niet helemaal mijn ding!

2,5*

Kleine teleurstelling.

Al is de film wel een hele verbetering voor Lee. Z'n eerste film vond ik niet al te best, ditmaal leunt hij wat dichter bij Tsai zelf aan.

Dat vormt eigenlijk ook het grootste probleem wat de vergelijking tussen de twee wordt er niet minder op en Lee moet het dan nog steeds zwaar afleggen.

De leegte, de traagheid, de wat random houding van de regisseur, het zit er allemaal wel in, maar Lee weet qua tempo, timing en gerichtheid absoluut nog niet te bereiken wat een Tsai kan. De film zelf vond ik ergens tussen The Wayward Cloud en Millenium Mambo (om er maar een andere Taiwanees bij te halen) hangen.

Fijn decor, maar met alle neon had men toch net iets meer mogen doen. Muziek was redelijk, al waren die gezangen nu niet echt geslaagd te noemen. Verder wat leuke humor ook, maar ook deze komt nog écht goed tot z'n recht.

Zo rest er een best aardige film met loeiend veel potentieel die jammer genoeg niet in de juiste handen gevallen is. Lee heeft nog wat te leren, moet dat ook vooral doen want progressie is er zeker, maar tot die tijd mogen Hou of Tsai nog wel een keertje schitteren.

Dikke 3.0*

Tamelijk speciale film met een hoog hallucinatiegehalte en veel aandacht verleggende tussendoortjes, waardoor het niet altijd makkelijk was om de verhaallijn te blijven volgen. De fraaie cameravoering en het design leveren mooie beelden op, al sluit ik niet uit dat mijn oordeel daarover positief beïnvloed is door mooie, spannend geklede dames. Al met al een heel aparte ervaring.

Diegenen, die dat Kamasutra-standje willen imiteren, adviseer ik eerst een abonnement op de sportschool te nemen...