Flashpoint (1984)

Vermakelijke actiefilm met stoere doch kwetsbare mannen (typisch jaren 80 karakters), goede rollen van met name Kristofferson, die flink in de problemen komen. De setting is goed en het tempo ligt best hoog. Diepgang in het verhaal of bij de karakters hoef je niet te verwachten, een verrassende climax wel.

Matige film waarin twee grenswachters een doos vol geld vinden en besluiten het zelf te houden. Het plot weet simpelweg niet echt te boeien en het duurt ook veel te lang voordat het echt goed op gang komt. Spannend wordt het ook niet echt. Wel een sfeerverhogende muziekscore van Tangerine Dream en ook wel een leuk einde.

Onderschat.

Er zijn geloof ik nogal wat films met subtiele variaties op dit plot, maar voor zover ik het weet is dit het origineel, en de uitwerking is ook best goed. Sowieso een erg fraaie cast - Kris Kristofferson die een rol heeft die hem als gegoten past en daarmee zijn even sterke buddy Treat Williams wat overvleugelt. Kurtwood Smith als de ultiem hufterige bad guy. Rip Torn als de verborgen stille kracht op de achtergrond. Het klopt gewoon allemaal. Dat het verhaal hier en daar wellicht een beetje rammelt als je heel goed oplet, mwah, ik kan daar wel mee leven - en al is de afloop dan wellicht voorspelbaar, het blijft toch spannend hoe het plot zich ontvouwt om daar te komen.

Qua beelden - aan de ene kant erg mooi, en zo'n caravan als die waar Roberts Blossom woont, daar droom ik toch soms nog wel van. Zo'n uitzicht en nul buren, en de enige geluidsoverlast als twee keer in de week de drugrunners overvliegen - toch wat anders dan elke 50 seconden wat ik nu met dank aan Schiphol af en toe mee krijg. Aan de andere kant, het is wellicht niet allemaal even opzienbarend, en wellicht dat dat de wat lage score verklaart; wie zich aan een spectaculaire actiefilm verwacht had komt wellicht teleurgesteld uit de film. Het is meer een slow burn die iets van de kijker verwacht, als je zoiets kan zeggen van een film in dit genre.

De soundtrack van Tangerine Dream - de aanleiding om de film uit de vergetelheid te tillen - valt eigenlijk maar nauwelijks op. Deels omdat ze in dit geval niet overduidelijk hun bestaande sequences recyclen, maar buiten dat vooral omdat de soundtrack in zijn geheel nogal subtiel is en eigenlijk alleen op de rustmomenten doorkomt. Het is dan ook niet echt een actiefilm met dreunende beat, maar duidelijk subtieler bedoeld. Wat mij betreft een goede keuze. Zoals de hele film vooral eigenlijk de juiste keuzes lijkt te maken. Nouja, afgezien van het muziekje bij de aftiteling, want dat is gewoon mis. Naar verluidt was het plan om daar Sympathy for the Devil voor te gebruiken, maar wilden de Stones daar te veel geld voor hebben.