Sense and Sensibility (1995)

Bijna heel de film zitten genieten. Ik ben echt een sucker voor dit soort films. Mooie verfilmd, goed geacteerd. Helemaal niets mis mee. Maar toen het einde ....... dat slaat toch helemaal nergens op !! Het is gewoon afgeraffeld. Opeens is Marianne getrouwd met de Kolonel, maar je ziet helemaal niets van een liefde die opgebloeid is tussen de twee. Alsof er een heel groot gat zit in de film. Wat een tegenvaller. Hoe goed ik deze film in het begin ook vond ( toen zat ik nog te denken aan 3,5 a 4 sterren), hij verdient nu niet meer dan 2 sterren.

De film ademt dezelfde soort sfeer uit als Pride & Prejudice terwijl ze van verschillende regisseurs komen. Ook veel andere vergelijkbare elementen in het verhaal met Pride & Prejudice, maar ze zijn dan ook van dezelfde schrijfster.

Jane Austen's roman, ondertussen al zowat 200 jaar oud, wordt hier mooi verfilmd.

Pure romantiek uit een ander tijdperk met een ander moraal.

Misschien iets langdradig al was verveling er nooit bij.

De acteurs zijn prima en de beeldvorming uitstekend.

Ik heb het niet zo op kostuumdrama’s, terwijl het zowat het favoriete genre van mijn vrouw is. Daarom ontkom ik er soms niet aan, zo ook met deze film, die gisteravond op televisie was. Ondanks de lengte was deze nog wel enigszins genietbaar, mede dankzij enkele acteurs. Allereerst zijn er Kate Winslet en Emma Thompson, die beide sterk spelen en in het echt ook zomaar zussen van elkaar zouden kunnen zijn. Daarnaast is er de altijd sterke Alan Rickman, die rustig en ingetogen speelt en eigenlijk ook nooit teleurstelt. Een acteur als Hugh Grant voegt dan juist weer weinig toe aan deze film, maar storend is hij deze keer gelukkig ook niet, omdat zijn beeldtijd gelukkig niet al te groot is. Het verhaal is niet echt bijzonder en iets soortgelijks heb ik al eens in Pride & Prejudice gezien, maar hier wordt het allemaal ietsje beter uitgewerkt. Lee showt ons af en toe wel mooie plaatjes van het Engelse landschap, maar kan er toch niet voor zorgen dat het uiteindelijk allemaal als een soort van lange soap aanvoelt. Ondanks de lengte wordt het einde ook nog behoorlijk afgeraffeld, wat dan ook jammer is. Kortom zeker geen geweldige film, maar toch nog wel enigszins te doen.

2,5*

Gisteren even mijn stem verwijderd, wegens dat ik de film eigenlijk niet meer zo goed, of nauwelijks kon herinneren. Ik heb de film dan ook herbekeken, en ik vond het toch een mooie film.

Hugh Grant: velen vinden het een irritante acteur, maar ik vind hem dikwijls grappig in zijn rollen (Love Actually, Four Weddings), liet ook al eerder zien toch ook redelijk een 'slechterik' neer te zetten (Bridget Jones), maar hier in Sense and Sensibility had hij toch een beetje een ander soort rol en het beviel me wel. Hij was wel niet zoveel in beeld, maar daar kon ik me niet aan storen.. Want ook de rest van de formidabele cast die deze film bezit is geweldig. Denk aan Alan Rickman, Emma Thompson en ook Kate Winslet is hier goed bezig.

In het begin belooft het eigenlijk niet veel te worden allemaal. Maar gelukkig veranderde dat, en werd de film interessanter, ik werd telkens benieuwd hoe iets zou verlopen. Al had ik naar het einde toe een beetje een vermoeden hoe de film zou gaan eindigen.

Al met al vond ik dit mooi, misschien wat aan de lange kant, maar wel een mooi verhaal, geweldig acteerwerk en een goede soundtrack zorgen voor een prima film.

4,0*

Jane Austen heeft nog Emma, Mansfield park, Northanger Abbey en Persuasion geschreven. Hiervan zijn ook films gemaakt.

Succes met zoeken!

Een fijne film om te kijken met mooie beelden, zelf vond ik hem iets te lang. Veel voorspelbare typetjes, zoals de 'stille zus' en de 'dramatische moeder' , maar dat stoorde niet echt. Geen voorspelbaar einde, daarmee bedoel ik dat willoughby een slechterik was en zo, niet die trouwerij, dat vond ik vreselijk cliché. Al met al best een mooie film, maar niet eentje die je meer dan twee keer moet bekijken. (Ik vond trouwens de rol van Hugh Grant wel erg klein, hij had een belangrijke positie in het verhaal maar kwam bijna niet in beeld)

3*

Jane Austin schreef twee eeuwen geleden mooie, romantische boeken.

Ang Lee is een hedendaagse topregisseur.

Combineer die twee uitgangspunten met een eerste klas rolbezetting en het kan haast niet anders of je krijgt een heel mooie film. Dat is Sense And Sensibility geworden.

Iedereen is in topvorm, al kan Hugh Grant het weer niet laten om met zijn “maniertjes” voor de dag te komen. Speciaal wil ik wijzen op de indrukwekkend ingetogen rol van Alan Rickman en op de kleine, maar grappige bijrol van de krantenlezende Hugh Laurie (“Bones”).

Het probleem is toch dat de regisseur teveel wilt, wat mij betreft zou het niet misstaan om gewoon dingen weg te laten uit Jane Austin's verfilming. Dit resulteert op het eerste gezicht in een vrij leuke kostuumdrama met een mooie cast, maar schiet gewoon te erg uit de bocht waardoor er steeds maar weer meer drama bijgehaald wordt. Dit wordt op een gegeven moment teveel van het goede. Het vergezochte happy endje doet de film verder ook niet meer veel goeds.

Waarom niet gewoon zo'n verhaal in anderhalf uur proberen te vertellen?

2,5*

Heb het boek nooit gelezen, maar vond de film best leuk. Door de wat lastige teksten en de wat complexe manier waarop alle banden in elkaar zitten is het soms wel opletten geblazen, waardoor twee uur eigenlijk een lange zit is, maar afgezien daarvan is heel het sfeertje, de decors en aankleding en de manier van acteren erg leuk om te zien.

Ik vond Rickman wat opmerkelijk gecast. Ik kon door zijn manier van praten de vergelijking met Snape niet helemaal negeren. Heb niet veel films met hem gezien, weet niet of hij altijd zo praat? De rest van de casting is wel erg goed gedaan, prima rol voor de jonge Kate Winslet, Emma Thompson is prima ingetogen en hoewel ik normaal gesproken niks heb met Hugh Grant is hij hier nog erg innemend.

3,5*

Ahhhhhhhrgh.

Taiwan is een mooi filmland, wat jammer genoeg veel te weinig onder de aandacht komt. Er is er echter ééntje die zich heeft weten opwerken tot een commercieel interessant figuur. Laat het dan meteen ook één van de slechtste Taiwenese regisseurs zijn die ik ken.

Niet alles wat Ang Lee maakt is slecht, maar dit is er toch weer eentje in de categorie "beulwerk" dat zo snel mogelijk weer vergeten mag worden. Hoe hij er ook bij komt zo'n boeketreeksverhaaltje te verfilming is mij een raadsel, het resultaat slaat dan ook werkelijk nergens op.

Gezien de commentaar hier zou het sterke acteerwerk de film een flinke boost moeten geven, maar daar heb ik weinig van gemerkt. Weinig nuance in de personages en vooral veel stijf gehark. Hoort ook wel een beetje bij zo'n periodefilm, maar dan nog is het ondermaats.

Qua verhaal wist het mij echt geen seconde te boeien. De klassieke romantische beslommeringen, maar dan tussen vervelende mensen. Visueel ook een complete draak van een film en ook de soundtrack is zo stromerig dat je er compleet lam van wordt.

Dat het dan ook nog eens 135 minuten duurt is de finale nekslag. Een draak van een film, compleet oninteressant en amper door te komen. Ang Lee, hij was beter in Taiwan gebleven, daar leken z'n films nog ergens naar.

0.5*

Sense and Sensibility is gebaseerd op het boek van Jane Austen. Het verteld het verhaal over hoe het landgoed van de familie Dashwood wordt nagelaten aan diens zoon uit zijn eerste huwelijk en zijn familie. Zijn tweede vrouw en haar dochters moeten verhuizen naar een cottage op het platteland. Beide dochters zijn echter nog steeds vrijgezel, kans genoeg op een rijke toekomst dus...

Zoals meestal bij dit soort Britse kostuumdrama's was het acteerwerk heerlijk. Emma Thompson vind ik altijd wel goed spelen en daarnaast waren ook Kate Winslet en Alan Rickman sterk in hun rol. Hugh Grant was niet slecht, maar zijn personage stond er de hele tijd zo vertwijfeld en gepikeerd bij (je zou je haast afvragen waarom Mrs. Dashwood zo hopeloos verliefd op hem is). Ook leuk om Hugh Laurie weer in een rolletje te mogen zien.

De producenten vroeger actrice Emma Thompson - die groot Austen-liefhebber is - om een script te schrijven voor een verfilming van het boek. De Hongkongse-regisseur Ang Lee zou de film gaan regisseren, maar Thompson had de nodige inbreng in het uiteindelijke eindproduct. Een manier van werkwijze die Lee nogal verbaasde, omdat hij in Hong Kong gewend was dat acteurs zich niet met de film bemoeiden. Überhaupt vind ik het een vreemde keuze van de producten om voor Lee te gaan. Niet alleen was hij slechts een paar maanden voor het filmen voor het eerst in Engeland en had hij nog nooit een boek van Austen gelezen, zover ik kan zien bestaat zijn werk uit Hongkong uit komedies.

Het verhaal is eigenlijk niet zo heel erg bijzonder. Dames uit een adellijke familie hebben niets anders te doen dan een zo vermogend mogelijke man te zoeken, maar dat is niet zonder tragiek. Verder ook typisch Britse beleefdheden en het aloude stiff-upper-lip.

De filmlocaties op het platteland waren werkelijk prachtig. De cinematografie beleef echter slechts degelijk en werd nergens bijzonder. Niet zo indrukwekkend dus als de films van James Ivory bijvoorbeeld, maar wel een vermakelijk kostuumdrama met een topcast.

Normaal smaakt me dit wel, zo;n kostuumdrama. De omgevingen zijn mooi en de kleuren vol en rijk, het spel behoorlijk en Lee weet wel waar de camera te plaatsen vaak om echt mooie shots te krijgen. Maar het is ook, zeker in het begin, zeer fragmentarisch waardoor de film nooit ging leven en erg afstandelijk bleef. Dan gaan het koele acteren en de kille degelijke registratie, hoe goed ook, ook behoorlijk tegenwerken en wordt de film een langdradig saai gebeuren met veelal brakke editing en gemis aan tempo of ook maar één moment dat er even uitspringt. 2,0*.

“Lovers' quarrels are swift to heal.”

Droge stof. Dat heb je wel vaker met kostuumdrama’s, maar Sense and Sensibility maakt het wel erg bont. Het ziet er allemaal verzorgd uit en de acteurs doen het goed, maar het verhaal is niet al te boeiend en het is soms ontzettend traag. Acteurs als Emma Thompson, Alan Rickman en Hugh Grant weten er nog wat van te maken, en het is sowieso leuk om een jonge Kate Winslet aan het begin van haar carrière te zien. Zeer degelijk met die bekende Britse stijfheid, maar de acteurs zorgen gelukkig nog voor wat vuurwerk.

Mooie film met een erg goede Thompson en Rickman. Nergens echt spannend of al te onderscheidend maar juist voortdurend een prettige mix van mooie shots en leuke dialogen terwijl de personages en het plot zich gestaag doorontwikkelen. Op die manier kreeg de film me, zonder aan sentimenteel effectbejag te doen, toch een aantal keer te pakken (de tragiek van Elinor die haar verdriet niet kan delen door het geheim van mevrouw Steel en ook van Col. Brandon die de vreselijke eerlijkheid van Marianne verdraagt (en als zij dan eindelijk 'thank you' tegen hem zegt, dan voel ik dat wel hoor ). Moet wel zeggen dat het qua type personages erg veel lijkt op Pride & Prejudice, waardoor ik niet echt nieuwsgierig raak naar meer werk van Austen.

Niet mijn genre.

Ik heb de film dan ook alleen bekeken voor de status en toplijsten waarin het zich bevindt. Anders had ik deze hoogstwaarschijnlijk links laten liggen. Maar toch belooft Ang Lee als regisseur wel iets, een regisseur die van een hoop wat doet, maar ik hoop dat hij dit niet nog een keer doet.

Ik hou sowieso niet van heel erg ouderwets opgezette en theatraal gespeelde films. Hier zijn beide elementen volop aanwezig en worden volop benut. Het maakt door de film heen komen behoorlijk lastig, en dan duurt het verhaal daarnaast ook nog eens 136 minuten..

Meestal valt er van een film zoals deze nog wel te genieten als het visuele aspect in orde is. Dat vond ik hier juist de missing link. Mooie locaties, maar verschrikkelijk in beeld gebracht. De scenes in de stromende regen vormen kleine hoogtepunten, maar voor de rest wordt de locatie bijna niet benut. Erg zonde.

Acteerwerk vond ik ook weinig bijzonder. Het is niet slecht, maar een aantal rollen zijn wel duidelijk te veel gevraagd van de acteurs/actrices. Enkele acteerprestaties zoals die van Spriggs en Staunton zijn wel echt gemaakt om in deze films te spelen, maar acteerprestaties zoals die van Winslett, Wise en Rickman vallen me erg tegen. Rickman is normaal erg goed, maar dit is niet echt zijn soort rol. Thompson weet zich dan wel weer heel goed staande te houden.

Een verhaaltje dat erg dun lijkt, maar vooral door veel emoties, theatraal acteerwerk en boehoe wordt opgevuld. Je krijgt er zo wel 136 minuten mee vol, maar de minuten tikken op z'n beurt verschrikkelijk langzaam voorbij. Het tempo wordt nauwelijks opgevoerd en de gesprekken, problemen en situaties zijn alles behalve interessant.

Blijkbaar moest het bronmateriaal erg zwaar zijn, maar deze film wordt dusdanig luchtig gepresenteerd soms dat daar weinig merkbaar van is. De heftigere stukken worden vervolgens met zo'n gebarentaal neergezet dat er weinig te snotteren valt. Hoort uiteraard bij het genre, maar ik voelde me alsof ik het verkeerde congres was binnengelopen.

Niet mijn ding dit, wel leuk als anderen hier meer mee kunnen. Het is mij te theatraal, te nep en te onrealistisch. Uiteraard is het een periodestuk, maar toch vind ik het moeilijk voor te stellen dat het echt zo ging vroeger. Ik ben geen held in geschiedenis uit die periode, dus dat zal ik niet snel weten denk ik zo.

Oersaai.

Een kostuumdrama kan mij van tijd tot tijd wel eens bekoren, ik kijk er op zich wel graag naar. Maar de stijve sfeer rond een kostuumdrama wordt bij voorkeur wel doorbroken door een verhaal dat karakters met pit of venijn voorschotelt. Sense and Sensibility kan dat in de verste verte niet waarmaken. Het is de ganse speelduur lang een geitenwollensokkendrama met weinig tot geen interessante wendingen.

Ik zie Emma Thompson best graag bezig, maar als zelfs zij in een kostuumdrama niets te zoeken heeft, valt er nog weinig te redden. Ook de matig acterende Kate Winslet kan dat absoluut niet. Maar ze worden natuurlijk niet geholpen door het simpelweg oninteressante scenario. En ook regisseur Ang Lee weet er op geen enkel moment iets mee aan te vangen, waardoor het eindproduct over de ganse lijn een stoffige en vooral saaie bedoening is geworden.

1,5

Ik heb wel eens in dezelfde kamer gezeten als familie deze film keek, maar nooit echt zelf de film gezien. Ach ja, wat valt erover te zeggen. Het plot ontstijgt het damesromannetjeniveau maar nauwelijks. Een jaar geleden heb ik ook de laatste verfilming van Little Women gezien, wat vaak als de Amerikaanse versie van Austins werk gezien wordt. Ik snap die vergelijking, maar in beide gevallen interesseren de perikelen omtrent het vinden van een echtgenoot me maar matig. Deze film heeft wat meer humor, met name door roddeltante Mrs. Jennings, maar daar blijft het bij. Visueel erg dor, wat ik recent ook ervaren heb bij Brokeback Mountain, een andere film van Ang Lee. Ik heb hier helaas maar weinig mee. 1*.

Prachtige film waarin een moeder en haar drie dochters het huis moeten verlaten na een overlijden. Naar een verhaal van Jane Austen waarbij de liefdesperikelen de gemoederen flink bezig houden. Niet te serieus en niet te luchtig, wat dit een heerlijke film maakt. Mooi aangekleed, mooie plaatjes van het landschap en uitstekend acteerwerk.

De ongehuwde Dashwood zusters en hun moeder, tweede echtgenote van een rijke grondbezitter, worden onterfd en gaan op een cottage leven. . De oudste, Elinor heeft een boontje voor de charmante Ferrars (Grant), de broer van haar schoonzuster en Marianne (Winslet) verliest haar hart bij haar "redder in nood" Willoughby.

De verfilming van Jane Austens literair werk is treffend en precies op het scherm gebracht : de stijve omgangsstijl, de theekransjes, de roddels en de ruwe scenery. De zeemzoeterige romantiek is minder aanwezig dan je zou verwachten, want het is een verhaal van onoprechte gevoelens en relaties die achter de schermen gemanipuleerd worden door matriarchale figuren. Een geschikte huwelijkskandidaat vinden was niet voor de hand liggend in een tijd waarin het opklimmen van de sociale echelons veel belangrijker was voor een man dan sentimenten.

Ondanks heel wat kwaliteiten vond ik het gebrek aan tijdsbesef slecht weergegeven. Over hoeveel maanden of jaren speelt dit alles zich af? Net iets te lang ook : begon redelijk drammerig te worden in het laatste half uur want na twee uur heb je het toch wel gehad met die Britse maniertjes.

Jane Austen's klassieker heb ik niet gelezen, dus het vergelijk tussen dat boek en deze film kan ik niet maken. Het plot van deze film komt echter heel dun over. Het stelt weinig voor en er valt niet doorheen te komen. Hoewel de film toch de nodige tijd neemt, gebeurt er redelijk weinig en voelt het hier en daar nogal fragmentarisch aan. Qua opbouw had dit een stuk beter gekund. Het slappe einde komt er dan nog bovenop, al was mijn aandacht toen al geruime tijd weggezakt. Qua acteerwerk is het ook niets bijzonders, al doen Rickman en Thompson het nog wel aardig in overigens volstrekt oninteressante rollen. Een erg suffe en saaie film.

Ik heb Jane Austens roman uit 1811 over de twee zussen (de oudere staat voor ‘sense’ en de jongere voor ‘sensibility’) en hun liefdes in een tijd dat liefde vaak niet genoeg is omdat geld ook een rol speelt, niet gelezen maar ik denk dat de film een goede adaptatie is die zowel trouw aan Austens verhaal is als die er mooi uitziet. De beelden zijn mooi, de vrouwen en mannen zijn mooi en er wordt mooi gesproken (daarbij is het lezen van Shakespeare’s sonnetten een belangrijk tijdverdrijf in deze gecultiveerde kringen) al blijkt juist de man die het mooiste kan spreken een bedrieger zodat de moraal is dat een goed hart belangrijker is dan een gladde tong of voorkomen. Maar evengoed straalt alles een elegantie en voorkomendheid uit die we in onze tijd niet meer kennen en die beslist aangenaam is om je twee uur in onder te laten dompelen: waar het verhaal vooral vrouwen zal kunnen interesseren is het deze stijl of klasse die het verheft boven de middelmaat.