The Bucket List (2007)

Ondanks het drama aspect in deze film vind ik dit toch een heerlijke feelgood movie .

Twee ouwe rotten in het vak die we graag op het scherm zien...waarvan hun acteerwerk ook zelden tegenvalt,zo ook hier.

Leuk en origineel verhaal ook

Deze film maar eens helemaal afgekeken, en hij bevalt me prima. Ja, het verhaal is ontzettend cliché, maar het is in mijn optiek ontzettend goed uitgewerkt. Ik mis net iets meer diepgang in de karakters als enige. De acteerprestaties van Nicholson en Freeman zijn subliem, ze spelen dan ook beide zichzelf, dat is een gegarandeerd succes. Ik zit heel erg te twijfelen tussen een 4.5*, en 4*, vanwege de diepgang die ik toch echt mis en het toch wel cliché verhaal. De film heeft me namelijk wel met een goed gevoel achter gelaten. Als ik kijk naar mijn kritieken lijkt me 4* gerechtvaardigd.

"And so it began".

Op die quote moet je ongeveer een halve film wachten. Wie dus hoopt op wat geinige bucket list fun kan best incalculeren dat het allemaal zo'n vaart niet loopt. Het eerste deel van de film gaat volledig op aan de kennismaking tussen "de twee".

Daarna heb je een vlotter half uurtje, dat weer abrupt afgekapt wordt om er een uitermate sentimenteel einde achteraan te rammen. Niet dat je veel redden hebt iets anders te verwachten bij een film als deze, maar een About Schmidt ofzo is het niet bepaald.

Nicholson is aardig op dreef, maar een rol als deze is niks nieuws voor hem. Ook Freeman kruipt weer in z'n bekende vachtje, alleen heb ik niet zoveel met hem. Te braaf en iets te wijs, al helemaal met die nutteloze weetjes van hem (die verder geen bal bijdragen aan de film).

Heel verheffend is het allemaal niet, maar zolang Nicholson door de film heen dendert is het best aan te zien. Reiner is verder geen geweldig of opvallend regisseur, dus veel meer dan wat klassieke Hollywoodfilmerij hoef je ook niet te verwachten van deze Bucket List. Matigheid troef dus, maar echt rampzalig werd het ook niet, het einde uitgezonderd.

2.0*

Een lach en een traan in dit origineel drama-komedie met de sprankelende teksten en stoeiend op het grote talent van Nicholson en ook Morgan Freeman. Een beetje achterdochtig omtrent de tegenstellingen in dit verhaal, maar grandioos bijgedraaid en genoten van de gevatte, doorgaans komische gezegden en conversaties maar ook ontroerd door het trieste van het verhaal.

Erg matig. Van een film over een lijst wat te doen als je weet dat je dood gaat, had ik toch iets meer creativiteit verwacht dan in een week de wereldwonderen aanschouwen plus het cliché parachutespringen. Er had wel wat meer uitgepakt mogen worden.

Verder een erg lange introductie die vrij saai is. Nicholson maakt het nog wel de moeite waard; hij speelt eigenlijk dezelfde rol die hij in veel andere films ook speelt, maar zo scherp als in bijvoorbeeld About Schmidt wordt het nooit. Freeman ook weer saai en belegen zoals in vele andere films.

Dankzij Nicholson een ster meer dan het minimum: 1,5*.

The Bucket List

Aardige film maar niet meer dan dat. The Bucket List is ongelooflijk degelijk en streept een heel lijstje clichés af. De film maakt op sommige momenten best indruk, maar gezien het onderwerp en de acteurs had ik wel op wat meer gerekend.

Freeman is weer zijn degelijke zelf, maar het is Nicholson die de meeste indruk maakt. Wat een fenomenaal acteur blijft dat toch. Wanneer de twee hun ‘bucket list’ afwerken zouden de beste momenten in de film moeten aanbreken, maar ik vond het nogal suf en ongeïnspireerd. Bungee jumpen, een tatoeage nemen, de piramides zien, really? De chemie tussen de acteurs is er wel en het einde is sterk gedaan. Maar er had zeker meer ingezeten.

Voor mij een meer dan aardige film met een geweldige cast. Nicholson moeten we aan niemand meer voorstellen. Verbluffende acteur, ook nu weer en steeds keer op keer! Deed me in deze rol wat denken aan "As good as it gets" waar hij eveneens een grumpy old man speelt (weliswaar in een totaal andere context). Ook Freeman heeft ondanks hier en daar een B-film nooit zijn talent onder stoelen of banken kunnen steken. Geweldige chemie ook tussen die twee. Hier en daar best grappig met de rake oneliners van Edward. De diepgaandere gesprekken moest je bij Carter halen. Mooie afwisseling steeds tussen beiden!

Fijne boodschap die vandaag de dag niet meer zo vernieuwend is (toen wel nog!), iedereen heeft tegenwoordig een bucket list, maar het blijft een boeiend uitgangspunt voor een film. Het klopt inderdaad dat the list allesbehalve origineel en zelfs saai overkomt (zeker vandaag de dag), maar dat stoorde me niet zozeer. Wat wel minder was is dat het sterke eerste deel van de film niet langer werd gehaald. De film kabbelde rustig voort en uiteraard mocht de traditionele clichéruzie tussen de BFF of ik-heb-mijn-kind-al-die-jaren-niet-meer-gezien niet ontbreken. En the list is ook niet altijd geheel realistisch als je even voorheen met moeite je bed uit raakt, maar nadien een heuse spring-in-het-veld bent.

Naast de humoristische noot ook aandacht voor drama en ontroering. Hoe kan het ook anders bij zo'n onderwerp? Éen quote zal me steeds bijblijven, verwijzend naar Apocalyps now van Brian De Palma: "I love the smell of chemo in the morning". Geweldig, zeker uit de mond van Nicholson!

Een matige film. Op emotioneel vlak weet het eigenlijk geen moment te overtuigen. Het is daarvoor veel te cliché en standaard uitgewerkt. De film kijkt wel best aardig weg en het helpt ook wel dat hij niet al te lang duurt. Verder zorgen Nicholson en Freeman er met hun degelijke acteerwerk en aardige dialogen voor dat het allemaal nog wel best te doen is.

Typisch Reiner.

Zo'n interessant of groot regisseur is het nu ook weer niet, wel een aantal interessante titels, maar tot nu toe maar 1 filmpje gezien van Reiner die echt een ruime voldoende kreeg. Ook deze is helaas geen uitzondering op zijn reeks.

Deze film voelt vooral heel erg gehaast aan. Normaal duren dit soort verhalen rustig 130 minuten, dus nu is het geen probleem dat deze slechts 97 minuten duurt, maar aan de andere kant voelt het wel chaotisch en gehaast aan helaas.

Vooral het eerste deel in het ziekenhuis is wat slap. Een echte band wordt echter nooit gevormd. Het gaat, ondanks het trage tempo, te snel voorbij. Het leek alsof ze elkaar nog het bed konden uitschoppen en de volgende scene gaan ze gezellig op pad. Het gaat te haastig.

Voor de rest is het idee wel leuk, en de boodschap ook wel goed, maar de film is oprecht gewoon matig op sommige vlakken. Alhoewel het een stuk vlotter is eenmaal het lijstje in beeld komt, zijn er nog steeds wat zwakke momenten. Zoals de scene met het vrouwtje aan de bar. 2 verhaaltjes en ze vraagt hem al naar bed.

Voor de rest is het acteerwerk wel bovengemiddeld. Nicholson en Freeman zijn sterk en ook de reden dat deze film dan ook werkt eigenlijk. Het begint wat vlotter te worden en wat liever, waarbij het slot wel wat meer impact heeft.

Echter geen optimale impact, omdat de opbouw, zeker in het begin, te slap was. Je hebt niet echt een goede band met de 2 en daarom kan je je moeilijk echt inleven. Maar de boodschap is zoet en de film is lief hier en daar. Het is goed bedoeld, en daarom gun ik hem nog wel een voldoende.

Ik weet nog dat toentertijd de titel middels de term 'To kick the bucket' moest worden uitgelegd. Nu 12 jaar later is die term Bucket List echt gemeengoed geworden, dat lijkt me volledig van deze film af te komen. Geinig wel.

De film zelf is een pak minder. Het idee is wel leuk, maar de uitwerking net wat minder. Uiteraard met wat onnodig drama zo richting het eind van de film, maar ook het koppel Nicholson-Freeman werkt niet echt. Freeman is wel prima in zijn standaardrolletje, maar Nicholson is iets te duidelijk aan het overacteren en dat werkt niet met Freeman samen. Hetgeen in de film verder allemaal gebeurt is nu eens wel geinig, maar nergens wereldschokkend of echt bijzonder of geweldig. Al met al is het een beetje een matte film die zo op de achtergrond redelijk wegkijkt, maar ook nergens ontroert of wet te boeien. 2,5*.

“I love the smell of chemo in the morning.”

Hoe hard het ook klonk, en was voor een realistisch beeld moest ik wel een kleine lach weggeven voor deze quote die de brommerige Edward Cole (Jack Nicholson) maakte toen de dokter hem voordroeg voor een chemotherapie. Deze quote, die natuurlijk naar een legendarische scene in de prachtige film ‘Apocalypse Now’ verwijst. Voor de rest is de film vrij streng en kwam het laat op gang tot de verwijzing naar het onderwerp van de film: ‘The Bucket List’. We zijn dan al wel een goede veertig minuten onderweg (misschien nog wel langer) voordat we over gaan op de daadwerkelijke bucket list.

Daarvoor worden we eerst voorgesteld aan de hoofdrolspelers, een automonteur die als afro-Amerikaan een hard leven heeft geleefd en ook met een bepaalde kanker soort in aanmerking was gekomen. Morgan Freeman speelde zijn rol leuk, goed en wederom ook komisch. Hij ligt op de zelfde kamer als ‘Edward Cole’, een miljardair (of miljonair) van wie het ziekenhuis is. Ze moesten eerst nog helemaal niks van elkaar hebben, tot ze constant geconfronteerd worden op de zware ziekte.

Het eerste deel is dus erg dramatisch. Het ontdekken van het feit dat ze de ziekte hebben en daarna de zware strijd om het tegen te gaan. Een vrij realistisch beeld die voor sommige mensen hard aan kan komen (mij raakte het niet zo erg omdat het gelukkig nog niet zo heel dichtbij is geweest). Maar ook het feit dat er een bepaalde vriendschap ontstond tussen de twee mannen, misschien een vriendschap die te laat kwam in hun leven. Het eerste stuk is dus vooral erg dramatisch waardoor het vleugje komedie die Rob Reiner er in stopte niet altijd even goed aankwam of doordrong.

Op een gegeven moment word er aan beiden heren gemeld dat ze nog maar een bepaalde tijd hebben om te leven en dat ze eigenlijk al voor de dood staan opgeschreven. Wanneer Cole achter het lijstje van Chambers komt besluiten ze er samen op uit te gaan om een bucket list te volgen en komen uit op verschillende activiteiten zoals Skydiven, op safari in Afrika en vervolgens te gaan jagen (wat ze niet doen) en uiteraard in de Shelby racen van Chambers dat uitdraaft tot gebeurtenissen waar ik niet veel van snapte.

Ik heb zeker genoten ondanks het zware onderwerp wat er in vertolkt word. Nicholson houdt de film echter wel levend. Aan Freeman was er niet zo’n spektakel te beleven, ondanks wat feitjes waar we eigenlijks niks mee konden want die waren totaal niet aan de film gerelateerd en zijn rustige houding.

3.5*

Veel over deze film gehoord, maar na hem uiteindelijk gezien te hebben deed ie me niet bijzonder veel. Freeman en Nicholson acteren leuk samen, en het verhaal is ook vrij origineel. Er zitten hier en daar wat leuke dialogen tussen, en een mooie boodschap over het leven. En de manier waarop ze sommige dingen van de lijst af kunnen strepen zijn mooi gedaan.

Echter komt de film wat traag op gang, zijn de dingen die ze doen (skydiven, landen bezoeken, racen) nieteens zo heel bijzonder. De film zit vol met cliches en Nicholson acteert hier nieteens zo bijzonder goed. Al met al was het gewoon oke, niet slecht, maar ook niet al te boeiend, een voldoende dus, 3,0!

Na 10 jaar tijd werd het hoognodig tijd voor een herziening, zeker nu de film ook op Netflix staat was de keuze makkelijk nadat ik eerder in de avond ook Little Miss Sunshine had herbekeken, de combinatie tussen comedy en drama volgde daar ook precies op aan.

Jack Nicholson & Morgan Freeman zijn natuurlijk veteranen op hun gebied, ook in 2007 was dat (vanzelfsprekend) al het geval.

De film weet een bijna perfecte combinatie te vinden tussen comedy en drama en dat zie ik eigenlijk maar zelden. Waar de film aan de ene kant luchtig en vermakelijk is en met enige regelmaat een grote grijns op je gezicht weet te toveren weet de film tegelijkertijd ook een hoop emotie los te maken, dit is niet alleen te danken aan de sterke rollen van Nicholson & Freeman maar ook zeker door het schrijven van de personages, ze komen namelijk levensecht over en hun dialogen gemeend en realistisch.

The Bucket List is een film met het hart op de goede plaats, luchtig waar het luchtig kan zijn en zwaarder waar dat nodig is, uit het leven gegrepen!

Mijn stem was 10 jaar geleden een 4, maar inmiddels gaat daar een half sterretje bij.

Freeman en Nicholson 2 dikke bazen. Verhaal van de film kan inmiddels wel klassiek genoemd worden, wat erg knap is voor een film die eigenlijk maar weinig moois weet te maken van de meeste scènes op reis en ook aardig wat potentieel interessante verhaallijnen niet benut. Sommige personages krijgen ook niet de kans om zich enigszins te mengen in de Freeman-Nicholson show. Het laatste half uur, dat zoals gewoonlijk bij films van deze strekking gereserveerd is voor het dramatisch einde, is heel erg goed gedaan. Meestal valt een comedy-drama aan het einde door de mand, hier weet het einde de film te redden. Leuke film

Gewoonweg een heel mooie, hartverwarmende maar ook grappige film. The Bucket List kaart zware thematiek aan, maar weet dit steevast in een luchtig jasje te steken, en die wisselwerking is wat deze film zo goed maakt. De balans zit juist goed. Er wordt hier ook goed aangetoond hoe een sterke acteur wel degelijk een film omhoog kan tillen, en dan heb je er hier zelfs twee. Freeman en Nicholson acteren beide héél erg sterk, geloofwaardig en naturel (en komen ook grappig uit de hoek). Morgan Freeman speelt het laatste decennium steeds maar hetzelfde saaie rolletje; ik denk dat dit één van zijn laatste écht interessante acteerprestaties was. Jack Nicholson durft af en toe wel eens karikaturaal te acteren maar blijft over het algemeen binnen de lijntjes. Het samenspel tussen de twee heren is heel erg fijn en draagt de film volledig. Klassenbakken van acteurs, maar dat is geen nieuwe info natuurlijk. Tegen het einde wordt het misschien een tikkeltje minder, maar het wordt nergens melodramatisch; de emoties voelen oprecht en verdiend aan. Bovendien is de speelduur van 90 minuten erg verfrissend; geen reden om dit op te rekken tot twee uur. Alles bij elkaar dus een mooie 4*, en eentje die ik ooit nog wel eens opnieuw wil zien.

Veel besproken film, zo ook door mijn baas die zich niet voor kon stellen dat ik deze film nog nooit gezien had. Dus dat moest er dan toch maar eens van komen ondanks dat ik de film vele jaren succesvol had genegeerd. Dit mede door het vooroordeel dat dit een oubollige film betrof, met humor voor een breed publiek. En helaas op een paar aardige momenten na wordt dit toch deels ingevuld.

Twee oldtimers maken kennis met elkaar in het ziekenhuis lijdend aan dezelfde kwaal. Aardig is het verschil aan achtergrond maar ook inhoud wat beide mannen betreft. Beiden mannen groeien in het lijden langzaam naar elkaar toe waarna het onvermijdelijke nieuws alsnog komt en het idee van de bucketlist ontstaan, inmiddels een bekende term. Aardig zijn de acteurs en de wisselwerking, Nicholson is wel eens wat aan de overdreven kant wat weer inspeelt op Freemans kant namelijk de weloverwogen en rustige kant. Samen zorgen beide mannen toch voor een bepaalde balans.

Toch boeit het me allemaal niets tot weinig, en dat ondanks het goede begin in het ziekenhuis. Het verwachte beeld van de koddige humor met uit vliegtuigen springende oudjes is al snel daar. Sommige belevenissen scoren een glimlach maar verder doet het me weinig tot niets hoewel er na al de kolder toch ook nog een aardige boodschap in lijkt te zitten over gemiste kansen om goed te maken en het nooit te laat is voor dergelijke zaken, maar deze komt te laat om de film nog iets extra's te geven. Noemenswaardig is de koffiegrap nog wel, hoewel ontzettend voorspelbaar toch nog wel leuk vooral vanwege de uitwerking op de beide mannen.

Al met al mist de film dan ook de uitwerking die hij met zijn humor behoort te behalen en kan ik niets anders dan woorden als clichématig en degelijk in de mond nemen. Ja, gewoon niet mijn ding.

Oubollige ouwe mannen.

Alle respect voor Freeman en Nicholson, dat wel, maar dit voorspelbare gedoetje tearjerker trekt niet op veel. Dat het woord bucketlist hiervandaan komt geloof ik ook niet zo, dat is in mijn herinnering toch al wat ouder.

Jammer dat de bucket list items ook allemaal zo uitgetreden zijn. Been there, didn’t bother, zo komt het op mij een beetje over. Het roept vooral de vraag op of er dan niet meer is. Waarom niet zoiets als de originele Cervantes-versie van Don Quixote lezen. Een ijsbeer voeren in de dierentuin. Een perfect gekruide soep koken. Het zal wel zoiets zijn dat al dat bucketlist gedoe zwaar gehypet is door alle luchtvaart business, maar wat me echt tegenstond is om die ouwe auto’s dan maar kort te gaan rijden. Dan heb je toch ergens iets gemist, vind ik dan. Triest gewoon. Misschien had die ene vraag moeten zijn ‘have you ever destroyed something for pleasure’.

Daarmee is het totaal toch nogal onbevredigend, ondanks de vette en stroperige feelgood sauce die er van af druipt. Voor mij te dik.

Twee grote namen als acteurs, en inderdaad, die leveren - en zowaar, ze hebben nog wel wat chemie ook. Maar dat is één van de weinige goede dingen die ik over de film kan vertellen, want veel voorspelbaarder en zoetsappiger dan The Bucket List kom je maar zelden tegen. Twee oude sokken hebben terminale kanker, raken bevriend, en besluiten nog wat coole dingen te doen in hun laatste maanden. Uiteraard worden er nog wat openstaande familieproblemen gladgestreken, en verder doen de heren de grootste cliché-activiteiten. Parachutespringen, racen, heel veel reizen en wat exotische lekkernijen eten. Om eerlijk te zijn, de eerste helft van de film had het nog wel wat potentieel, als de heren erachter komen dat ze niet lang meer te leven hebben en daar mee proberen om te gaan. Maar zodra de Bucket List afstrepen begon, begon ook de ellende en de feelgood, en hoe verder hoe meer mijn tandglazuur afbladderde door de copieuze hoeveelheid tamme zoetheid. Gelukkig maakten Nicholson en Freeman nog wat goed.

Twee geweldige reuzen van acteurs krijgen het helaas ook niet voor elkaar.

Dit resultaat is zelden tot nooit grappig, voorspelbaar en doorspekt van clichés, de meeste achtergronden zijn pijnlijk duidelijk nep, en het verhaal is te zoetsappig. Nicholson en Freeman zitten niet lekker in hun rol, de dynamiek is er niet, de vonken spatten er nooit vanaf en Nicholson is regelmatig irritant aan het overacteren.

Deze film had meer in zich, maar ook een tweede keer kijken kan er wat mij betreft niet voor zorgen dat dit boven het matige gemiddelde uitkomt en opnieuw is lichte teleurstelling toch het voornaamste woord.

3*

The Bucket List is voor mij te omschrijven als een degelijke film. Het verhaal is leuk en daarbij ook prima uitgewerkt. Alles verloopt een beetje volgens het riedeltje en er zijn weinig verrassingen. Alsmede hierin het acteerwerk. Nicholson en Freeman doen wat ze eigenlijk altijd doen en blinken hier dan ook nergens in uit. Ik had ook niet het idee dat de chemie erg sterk was vertegenwoordigd. Ergens heb ik het gevoel dat het toch op alle fronten beter had gekund.