The Bucket List (2007)

Aardig wegkijkertje, waar het moraal er net iets te dik op ligt. Jammer dat de nadruk niet op het beleven van de laatste avontuurtjes ligt, maar vooral bij het quasi filosofisch dialoog tussen Freeman en Nicholson, dat nergens echt geloofwaardig wil worden. Een typisch verschijnsel bij een groot opgezet Amerikaans drama. Het ligt er elke keer te dik op en de mens komt er altijd zo onnatuurlijk vanaf, wat de geloofwaardigheid van zo'n film geen goed doet. Verder heb ik wel genoten van vooral Nicholsons rol, maar The Bucket List gaat me zeer waarschijnlijk niet bij blijven.

2,5*

Mooie ontroerende film met 2 top acteurs die het erg goed doen.

Verhaal is prachtig en maakt je soms stil.

Leuk hoe Jack in het begin reageert als hij naast Morgan ligt en er an toch anders over gaat denken.

4 sterren

Hier had ik wel meer van verwacht. Nicholson is altijd wel leuke als botterik maar die good guy rolletjes van Freeman heb ik wel even gehad. Eéndimensionaal acteur ook. Qua humor valt het ook allemaal wat tegen, en met zo'n zwaar eerste half uur met zo'n zwaar thema moet je als de humor zich aandient ook wel flink los gaan natuurlijk, dat laat de film toe. Te dik moraal en redelijk brave humor.

Aangrijpend.

Goed acteerwerk door Nicholson en Freeman. Moraal is op sommige momenten iets te sterk aanwezig, maar verder alles erg goed. Na een zwaar begin, is de tweede helft een stuk humoristisch. Mooie shots en zeker een paar sterke dialogen.

Naar het eind toe wordt het wat minder. En komen er wat foutjes te voorschijn maar slecht wordt het nergens. Ontroerend, sentimenteel maar soms iets te moralistisch.

Zeer goed.

Ik ben echt verbaasd door alle hoge waarderingen hier! Vond het maar een slappe hap.
Beseffen de mensen die 4 of 5 sterren geven wel dat je deze film dan dus meet met meesterwerken?

Kom op. Twee zieke mannen, gaan gezellig samen op avontuur, en gaan uiteraard dood op het eind. Iets wat totaal niet ontroerd omdat je dit al weet vanaf het begin. Zelden zo'n voorspelbare film gezien. "Kiss the most beautful girl in the world", je ziet van mijlenver aankomen dat dat Jacks dochter (uiteindelijk dan kleindochter) blijkt te zijn. Nergens een boodschap die echt blijft hangen, nergens echt een grappige of indrukwekkende scene. Had af en toe zelfs moeite om mijn ogen open te houden. Het enige waar de film van het van moet hebben zijn de twee wereldberoemde acteurs.

2,5 *

Aangrijpende dramakomedie met fantastisch acteerwerk van twee acteerkanonnen. Spitsvondige humor gecombineerd met interessante verhaallijnen. Absoluut een aanrader.

4,5*

B.

Na herzien van deze film toch mn stem met 0.5 verhoogd, wellicht omdat ik bij de eerste kijkbeurt een hilarische comedie had verwacht. En dat is deze film allerminst. Zelfs de komisch bedoelde scenes zijn niet grappig (zoals wanneer de twee hoofdrolspelers gaan skydiven). Waar deze film het dan wel van moet hebben zijn de dialogen. Vooral de dialoogscenes in het ziekenhuis aan het begin van de film zijn goed geschreven. En het is natuurlijk altijd genieten om twee grootheden als Jack Nicholson en Morgan Freeman samen op het scherm te zien.

Aan de slappe kant deze film. Ik vond het allemaal café-filosofie eigenlijk. Moet er altijd eerst iets ernstigs voorvallen in een leven vooraleer je eens over de zin ervan gaat denken? Dacht ik niet. De carpe diem formule wordt opnieuw onder handen genomen met twee kankerpatiënten die over het leven gaan mijmeren. Dan willen ze de dingen doen die ze in hun leven nog niet gedaan hebben, en dan zag je hen vooral reizen, reizen en nog eens reizen. Oppervlakkig dus. En wat je dan te zien krijgt : geidealiseerde safari's, rechtover een piramide gaan zitten, de Taj Mahal, ... zo'n cliché landmarks zeg en bijzonder gepolijst weergegeven. Geen bedelaars, geen verkopers, geen gidsen te bekennen. Ze zijn daar helemaal alleen...

The Bucket List zat er volledig naast, want het is helemaal geen begeesterende film, de inhoud van hun lijstje vond ik nogal simplistisch en een echte emotionele lading zit er niet in. Nicholson blijft een grootheid, ja, maar niet met deze film.

Lekkere sentimentele wegkijker. Je moet er tegen kunnen en een beetje in de kerst sfeer zitten om tegen deze, raar genoeg, tegenstrijdige feel good movie te kunnen.

Jack en Morgan doen het meer dan prima, twee top gozers van de bovenste plank die een mooie rol neer weten te zetten. Niet erg persoonlijk, en niet al te diep. Gewoon een heerlijke rol, waar je als kijker niet veel mee kan. Ik werd een beetje op de achtergrond gezet, maar dat werkte juist in het voordeel van de film. Of tenminste, het werkte mee in de tijd waarin ik de film heb gekeken. Totaal geen zin gehad in weer een emotionele tranentrekker. The Bucket List bleef vrij ver weg maar de groeiende vriendschap was een mooi gegeven en deed mij persoonlijk wel weer wat. Erg tegenstrijdig, omdat ik het komedie-gehalte wel goed vond. Er zaten genoeg glimlach/haha-momenten in. Ander soort humor, maar ook zeker een leuke film met een toch nog wel zwaar onderwerp. Je hebt er waarschijnlijk wat meer vrede mee omdat Jack en Morgan met grijs haar lopen.

Al met al een lekkere wegkijk film die het bij mij prima deed. Vind hem eigenlijk niet meer dan drie sterren waard, maar omdat ik wel zoon opkikker kon gebruiken toch maar verhoogd naar 3,5 ster voor het geweldige tweetal en de lieve betekenis achter de film

Zeker, de film moet het hebben van het sterke acteerwerk van Freeman en met name Nicholson. The Bucket List is een sympathiek feel-good filmpje. Her en der misschien een beetje simpel, maar ik heb vrijwel de gehele film met een glimlach op het hoofd gezeten. Dus dan is de film voor mij al geslaagd! Het einde wordt een stukkie sentimenteler, iets wat mij niet had gehoeven maar wat je wel kan verwachten.

3,5*

Matige film. Het duurt vrij lang voor de film op gang komt, 2 mannen liggen in een ziekenhuis hun prognoses af te wachten tot ze -na een half uur eindelijk- een lijst maken met dingen die ze voor hun dood nog willen doen. Klinkt leuk nietwaar?

Erg jammer dat het grootste deel van (wat je verwacht waar de film echt 90% van de tijd over zou gaan) binnen 20 minuten afgeraffeld wordt. Paar evenementjes, een slechte woordgrap (die bij mij niet eens een glimlach wist te laten verschijnen), wat 'overdreven mooie dubbelzinnigheden' (bijv. het mooiste meisje kussen = zijn dochter... slappe hap) en voila... lijst compleet.


Het concept mag dan leuk zijn, de uitwerking is slap. Het acteerwerk prima en het geheel net voldoende.

Redelijk dramafilm....

Komedie is mijn smaak niet...

Langdradig redelijke verhaal, kan niet volgen...

Bekende acteur Morgan Freeman...

Geen aanrader!

Beetje te melig naar mijn smaak, vooral qua muziekkeuze dan, en ook het einde was een tikkeltje te voorspelbaar. Gelukkig valt er onderweg wel één en ander te beleven en komt het samenspel tussen beide beroemdheden meestal ongeforceerd en soepel over. De film voelt evenwel aan als een eerbetoon, een soort hommage aan twee acteurs die hun hoogtepunt al een poosje voorbijgevlogen zijn. Het uitgangspunt is knap gevonden en degelijk uitgewerkt, maar zijsporen zoals de vergeten dochter van Cole mochten gerust weggelaten worden. Op humoristisch vlak valt er tevens weinig te beleven en missen de 'grappen' vaak doel. Een gemoedelijke glimlach is het maximum dat hieruit geperst kan worden.

3,00

Erg goeie film, vind ik.

Het verhaal is allemaal eenvoudig en je weet al vanaf het begin hoe het zal eindigen, maar toch. Bij mij werkte het.

Freeman en Nicholson zetten beiden een ge-wel-di-ge rol neer. Freeman in de gekende, meer filosofische rol en Nicholson een beetje een raar typetje. Voor mij waren beiden uitstekend, maar Nicholson nog dat tikje meer, hij legt gewoon zoveel persoonlijkheid in zijn acteren. Het acteren brengt de film naar een hoger niveau.

De humor vind ik best goed, beetje flauw af en toe, maar kon er best mee lachen, vooral in die scene dat Nicholson z'n kan-en-klaarmaaltijd niet openkrijgt. Als een acteur van zo'n pietluttige dingetjes iets kan maken, is ie een topper.

Het is een beetje sentimenteel allemaal, akkoord, maar dat weet je voor je de film bekijkt.

Ik twijfel tussen een 4* en een 4,5*. Het verhaal is eenvoudig, maar de acteerprestaties zijn schitterend en het totaalplaatje was best mooi.

Een 4,5*

Twee kanjers bij elkaar in een heerlijke film met een lach en een traan.

Vooral het eerste deel in het ziekenhuis vond ik geweldig.

Effectief drama met op het lijf geschreven rollen voor Nicholson en Freeman. Een beetje zoetsappig is het natuurlijk en al die punten van The Bucket List afgaan werd op een gegeven moment overdreven. Maar het geslepen script werkte bij mij wel om eerlijk te zijn.

Prachtige film die mij persoonlijk wel wist te raken. Het script is niet zo heel bijzonder, maar vooral het acteerwerk van Morgan Freeman en Jack Nicholson tillen The Bucket List naar een hoger niveau. Twee absolute topacteurs. Door hun aanwezigheid is elke scène de moeite waard. De film vliegt voorbij door de uiteenlopende scènes en prima dialogen en kent zowel grappige momenten als een enkele emotionele scène. Of je dit een topper vindt zal vooral afhangen van of je er wel of niet door geraakt wordt.

Heel indrukwekkend verhaal. En wat zetten de beide mannen dat toch sterk neer. Je zou denken dat je in een deprimerend verhaal terecht gaat komen maar ik vond dat er een perfecte balans tussen humor en drama word gehouden. Wat het geheel wel heel bijzonder maakt.

Het verhaal deed me wat aan Last Holiday denken, al was die eerder een feel good filmpje, terwijl dit eerder tragikomedie was.

De film was een mooie film met goeie acteerprestaties die zeker niet verveelde. Heb het me niet beklaagd om deze eens te bekijken en vond hem zeker eens het bekijken waard.

Lage verwachtingen volledig waargemaakt

Die verwachtingen waren namelijk: een veel te emotionele smakeloze matig geacteerde redelijk onderhoudende hollywood-film. Dit omvat ook wel ongeveer mijn huidige oordeel. Toch ging ik tegen beter weten kijken, puur door het moviemeter-gemiddelde.


Freeman en Nicholson speelden allebei hun oninteressante stereotype personages maar slapjes, nergens werd ik echt geraakt. Alle dialogen waren natuurlijk veel te gelikt waardoor de emotie rondom het zware onderwerp geheel ontmaskert wordt. Ook irritant dat elke hollywood-productie van vandaag de dag een soort race bevat om binnen de kortste tijd zo veel mogelijk spectaculaire settings te bereiken. Hierdoor word je keer op keer afgeleid en door de overdosis zijn de prachtige locaties slechts ansichtkaarten die voorbij vliegen. De dromen zijn daarbij zo verschrikkelijk cliché, er zat ook niets kleinschaligs of persoonlijks bij.

1.5 ster omdat ik wel van het begin tot het einde bleef kijken en wachten tot Freeman eindelijk dood zou gaan

Eerste half uur is eigenlijk nog het sterkst, maar zodra Nicolson en Freeman die bucket list gaan afwerken wordt het voorspelbaar, te sentimenteel en saai en lijkt Jack Nicolson nog alleen maar op de automatische piloot te draaien.

En dat is zo ontzettend jammer want een echt brutale en oprechte film over twee mannen die hun laatste dagen (doodvonnis kanker) zo zinvol mogelijk proberen in te vullen zou potentieel fantastische filmstof moeten zijn.

Dit is allemaal te veel Hollywood-formule.

Erg leuke en ontroerende film. Het komt niet veel voor dat ik zoveel heb moeten lachen om een film en ook zo vaak ontroerd ben geweest. Net als je denkt dat het teveel richting drama gaat, draait de film weer om naar een komedie. Precies op tijd elke keer.

Ik vind Morgan Freeman de beste, maar de cynische Jack Nicholson in deze film was ook leuk. Af en toe irriteerde ik me aan zijn acteerwerk en zijn stem. Dat is de reden dat ik deze film geen 5* geef.

Absolute aanrader!

Eén zin uit deze scene is dusdanig memorabel en van toepassing op de graaicultuur in de topklasse van het management van sommige zorginstellingen, dat het me nog lang is bij gebleven:

Als Jack Nickelson zelf eenmaal terminaal ziek is en gaat zeuren dat hij zijn eigen kamer wil hebben, omdat hij vindt dat hij daar recht opheeft - "I want my own room. It's my hospital, for chrissake!" - komt hij erachter dat dit niet mogelijk is, vanwege het beleid dat hij zelf heeft gevormd - "I run hospitals, not health spas. Two beds to a room, no exceptions." - en jarenlang heeft verdedigd.

Als hem wordt gevraagd hoe hij dit beleid jarenlang heeft kunnen volhouden is zijn simpele, doch geniale antwoord: "I've never been sick before".

Oh irony!

Grotendeels ben ik het met je eens, het enige wat ik wel een minpuntje vind, is dat het een recht- toe-recht-aan verhaal is. Ik had graag wat meer onverwachte sprongen in het script gezien.

Een film die niet blijft hangen, maar door de twee acteurs prettig wegkijkt. Bulkt van de clichés maar stoort niet echt. 3 sterren

Somewhere, some lucky guy's having a heart attack.

The Bucket List is niet gemaakt om deze twee grootheden in de geschiedenis van film bij elkaar te brengen, er zit een goed verhaal en vermakende dialoog achter.

Nicholson en Freeman eindelijk samen nu beide hun beste dagen achter zich hebben.

Nicholson als rijke grofgebekte ziekenhuiseigenaar Edward.

Freeman als een rustige automonteur en echtgenoot Carter.

Er ontstaat een band tussen de twee nadat ze een kamer hebben gedeeld in een kanker afdeling, beide terminaal en minder dan een jaar te gaan besluiten ze een Bucket List te maken, een lijst van alle dingen die ze nog willen doen.

Zodra de bucket list begint verzwakt de film flink, de skydive en race scene's zijn erg nep en overbodig.

Voor twee acteurs die normaal erg veel over hebben voor hun rollen is het jammer dat ze niet echt zijn gaan skydiven, was een erg mooi plaatje geweest.

Nicholson kan als geen ander boos worden maar als Freeman een poging doet om van zijn rustige rol af te stappen is het bijna ongemakkelijk.

Freeman kan veel maar als hij boos moet worden dan verkoopt het gewoon niet.

Bij twee zwaargewichten in de wereld van film ga je er bewust of onbewust op letten wie domineert gezien de omstandigheden.

Naar mijn mening was Nicholson over het algemeen veel beter, hij liet zien dat hij het nog steeds in huis heeft om iemand eens flink uit te schelden.

Aardige film.

Vooral een character driven film die het moet hebben van acteerkanonnen Freeman en Nicholson. Het verhaal doet me verder niet erg veel, maar vooral de manier waarop zij hun rol invullen maken van the Bucket List wel een geloofwaardige film.

Zeker niet Reiner's beste flick.

3,0*

Mwah mwah, de film is vrij langdradig en komt wat traag op gang. Nicholson vind ik vrij vervelend en enkel toen hij eventjes lekker kwaad werd vond ik hem goed. De uiteindelijke dood deed me als kijker vrij weinig, dus in zoverre is de regisseur niet geslaagd. Het afwerken van de bucket list is vrij cliché racen in een auto, skydiven en mooie plaatsen bezoeken en zorgt voor weinig echt leuke momenten. De dialogen tussen de 2 verschillende karakters spraken me dan nog wel aan en Freeman vond ik goed acteren.

Ik kom uiteindelijk een nipte voldoende uit voor mij, 2.5*

Aardige feel-good movie die het vooral moet hebben van de cast. Het verhaal is vrij vlak en rechtlijnig, maar beide hoofdrolspelers laten duidelijk zien wat ze kunnen en maken er toch een goede film van. Als je het ongeloofwaardige en voorspelbare van het script voor lief neemt, en vooral geniet van de sfeer en acteerprestaties, dan is deze film prima te doen. 3 a 3,5*

Deze film had ik op 2* staan. Ik heb deze film een jaar of 5,6 geleden voor het eerst gezien. Wat ik er nog van weet is het plot (in grote lijnen), en dat ik niet erg onder de indruk was. Ik vond de film nogal saai, en ik kan me ook niet herinneren dat ik moest lachen en/of ontroerd was. Hoe anders was dat bij herziening..Het was niet mijn idee een 2* film te herzien, maar door toedoen van een vriendengroep is de grootste verhoging in mijn moviemeter-geschiedenis (2,5*) een feit geworden.

The Bucket List is een schitterende film. De acteurs, Freeman en Nicholson, acteren beide perfect. Ze vullen elkaar uitstekend aan. Nicholson kreeg mij meerdere malen aan het lachen met een dozijn aan briljante opmerkingen, en Freeman kreeg me aan het nadenken. Ik heb meerdere malen ontzettend moeten lachen, wat bizar is voor een film met een dergelijke inhoud. Het einde ontroerde tamelijk, en de boodschap die de film brengt zal een hoop mensen aan het nadenken gezet hebben. Zo ook mij. Het plot is eenvoudig, maar oh zo doeltreffend. Cliche is niet het woord dat in mij opkomt, omdat het allemaal authentiek en overtuigend wordt gebracht door twee fantastische acteurs. De film deed me wat, en tegelijkertijd heb ik gelachen zoals ik in tijden niet meer gelachen heb.

4,5*