In the Name of the Father (1993)

Dit moet een van de meest simplistische films uit de top-250 zijn. Een vader en een zoon die voor hetzelfde vergrijp veroordeeld worden en dan bij elkaar in de cel zitten, dan valt de film al niet meer serieus te nemen. Hun verstandhouding fluctueert afhankelijk van wat goed uitkomt binnen het plot. De gevangenis is in The name of the father dé plek op aarde waar kameraadschap en solidariteit de boventoon voeren, een klassieke filmmythe die vooral in de Amerikaanse gevangenisfilms welig tiert (versus bijvoorbeeld Le Trou). De pompeuze apotheose in de rechtszaal streeft vier keer dezelfde emotionele climax na, terwijl de lelijke koppen van de slechteriken er volop doorheen worden gemonteerd. Het enige wat ik de film moet nageven is dat het makkelijk weg kijkt.

Een film die veel kwaadheid bij me opriep over zoveel onrecht. Dat deze mensen zo lang onterecht zijn vastgehouden en dat de degenen die wisten dat ze onschuldig waren er gewoon mee weg zijn gekomen. Deze agenten en hun meerderen hadden wat mij betreft net zolang opgesloten mogen worden als de Guildford Four.

Minpunt vind ik wel de historische incorrectheid. Gerry heeft bijvoorbeeld nooit met zijn vader in één cel gezeten. Het verhaal is al bizar genoeg, waarom dit soort shit dan allemaal nog eens in het script verwerken?

In the Name of the Father mag dan deels fictief zijn en veel feitelijke onjuistheden over het Britse rechtsproces, dat neemt niet weg dat het een uitstekende biografische film is die op geslaagde wijze de essentie het verhaal van de Guildford Four verteld. Volgens Jim Sheridan is het in de eerste plaats een film over de relatie tussen vader en zoon.

Een aantal Ieren die in London wonen worden verdacht IRA-leden te zijn. Tijdens de hardhandige ondervragingen tekenen ze onder druk een verklaring waarin ze een aanslag bekennen. Hun families worden ook opgepakt als medeplichtig. Allemaal worden ze veroordeeld voor lange gevangenisstraffen. Jaren later geloofd een advocate in hun onschuld.

De onlangs gepensioneerde Daniel Day-Lewis speelt erg sterk als Gerry en Pete Postlethwaite was ook sterk als de vader. Daarnaast had Emma Thompson nog een prima rol als de advocate.

De film is degelijk geschoten, heeft een prima soundtrack van Trevor Jones en bevat sterke muziek van o.a. Bono en Sinéad O'Connor. Omdat de film vooral op documentaire feiten en drama teert is er weinig uitbundig camerawerk, alleen de openingstitels zou je als cinematografisch hoogstandje kunnen zien.

Misschien komt het omdat ik net als de Ieren Katholiek ben, maar ik vind dat die Engelse gewoon eens op moeten rotten uit Noord-Ierland. Geef die mensen hun eigen land als ze dat willen. En dat rechtssysteem in Engeland en Amerika slaat ook echt nergens op, maarja niet dat het in Nederland zo geweldig is. In the Name of the Father vind ik een sterke film over onrecht en "de Ierse kwestie".

Ik ben eerlijk gezegd niet zo thuis in die Ierse kwestie en het beïnvloedde me om deze film voor me uit te schuiven in de vrees hem niet of onvoldoende te begrijpen/plaatsen. Nu, dit viel best mee. Het is geen "politieke" film, het verhaal is vrij eenvoudig. De film triggerde me wel om misschien wat meer info op te snorren over de (Noord-)Ierse kwestie.

Het begin van de film gooit je onmiddellijk in de strijd met het geweld in de straten van Belfast: een bomexplosie gevolgd door rijdende militaire pantservoertuigen op zoek naar de terroristen. Een scène zoals er zoveel plaatsvonden in die periode. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Guildford Four wordt onder meer Gerry Conlon (Daniel Day-Lewis) geslachtofferd om de nieuwe PTA kracht bij te zetten. Schuldig of onschuldig zijn maakte niet uit, als er maar werd gehandeld. De anti-Ierse propaganda draaide op volle toeren.

Zeer sterke prestaties van Daniel Day-Lewis en Pete Postlethwaite die de zoon-vaderrol opnemen. Tijdens de film en door het onrecht en de gevangenschap zie je beide personages dichter naar elkaar toegroeien.

Hoewel niet altijd even historisch juist (mijn grootste kritiek op de film die de allure aanneemt waargebeurd te zijn) werd ook in naam van de publieke opinie het verhaal van IRA-lid Jim McAndrew, diegene die de aanslag opeist, in de film gepropt. Jammer, want geënsceneerde doelbewuste politieke dwalingen waren nu eenmaal realiteit, dat hoefde niet verbloemd te worden, toen niet, nu niet, nooit ...

Desalniettemin blijft de film inhoudelijk sterk. De film wordt ook mooi ondersteund door de muziek van U2, Sinéad O'Connor en Trevor Jones. In the name of the father kreeg vele nominaties. Geen enkele werd er verzilverd, geloof ik, maar dat neemt weg dat dit een goede film is die het onrecht van destijds en de latere excuses van Blair in 2005 nog eens extra in de verf zet. Het is altijd frappant hoe lang het duurt eer er politieke goodwill is om publieke excuses te uiten voor één of ander onrecht berokkend door een staat of natie, maar dit terzijde ...

Zwevend tussen 3,5* en 4,0*. Goed om eens gezien te hebben, een film met letterlijk een zwaar beladen thema. Terrorisme gaat verder dan alleen maar moslims, maar ik ga er vanuit dat de meeste kritische burgers dit wel beseffen.

Prima film.

Minder politiek dan ik had verwacht. De film volgt Day-Lewis en het onrecht dat hem wordt aangedaan vrij rechtlijnig, de hele context en setting is vooral aankleding.

Het maakt de film wat persoonlijker en dat is eigenlijk wel fijn. Gerry maakt een mooie ontwikkeling door en vooral zijn relatie met zijn vader krijgt de nodige screentime. Beetje makkelijk hoe de herinneringen/anekdotes die hem gevormd hebben tevoorschijn gehaald worden (momenten die je als kijker nooit gezien hebt), maar het zijn wel van die exemplarische vader-zoondingen.

Film blijft een beetje oppervlakkig, de manier waarop het probleem ontstaat (valse beschuldiging), standhoudt (doofpotje) en opgelost wordt (geheim documentje), komt een beetje simplistisch over, maar het wordt best aangenaam aangekleed en de sfeer zit er goed in.

Day-Lewis speelt met de energie en overgave van een jonge hond, iets meer buiten de lijntjes of aangezet dan je van latere rollen van hem gewend bent, maar is nog altijd buitenaards goed. Vlekkeloos accent ook, heerlijk.

Visueel wat typisch biopic-niveau dus weinig spannends en de muziek is wat te specifiek (Iers, rebels, bombastisch ingezet) om een naadloos geheel met de film te vormen. Toch aardig genoten van een film die ik veel zwaarder had verwacht. Kleine 3,5*

Als het klopt dat vader en zoon in werkelijkheid nooit met elkaar in de cel hebben gezeten ( dat leek me zoiezo nogal ongeloofwaardig ) dan vind ik dat toch wel een lichte smet op de film zelf ( waarom het extra dramatiseren dat is in feite emotioneel manipuleren ) .

Maar goed dat terzijde wist de film me wel te raken en is vooral het vader zoon aspect sterk geacteerd .

“I'm a free man, and I'm going out the front door.”

Indrukwekkende film over een stel Noord-Ieren, die onterecht voor jaren in de cel belanden voor een bomaanslag. Gepleegd door de I.R.A., waar geen van de personages lid van waren. De echte aanslagpleger heeft dit zelf ook aangegeven toen hij ervoor in de cel belandde, maar sommige Engelse overheidsfunctionarissen hebben dit onder de pet gehouden.

Ontluisterend, en dat ze uiteindelijk allemaal worden vrijgesproken is rechtvaardig maar geeft weinig voldoening. Zeker niet omdat de vader van Gerry (de briljante Pete Postlethwaite) is overleden in de cel. Daniel Day-Lewis is weergaloos, en ook acteurs als Emma Thompson, Baker en Dixon zijn geweldig. In the Name of the Father is de zoveelste aanklacht tegen een overheidsdienst die te veel macht heeft en er misbruik van maakt. Een les die we helaas nog steeds niet hebben geleerd.

I'm gonna shoot your da

Altijd weer een boeiend en indrukwekkend drama.

Aangezien de film alweer van '93 is komt de sfeer en aankleding in Belfast extra authentiek over. Aardig wordt het begin neergezet rond de onrusten, armoede en haat richting de aanwezige troepen, maar tevens ook een sfeertje die als naar te omschrijven is. Angst voor beide kanten, de IRA zowel als de Britse troepen. Angst die bewaarheid blijkt na terugkeer en de inval. Tot dan is het een prima film...

De film stijgt nog een level bij de geweldige acteerprestaties tijdens de verhoren. De sfeer en toon is ijzingwekkend en vooral McSorley valt daar op met zijn bizarre momentje als 'mad man'. De soms dubbele beelden van vrolijke mensen terwijl iemand achter een gesloten deur gemarteld wordt en gedwongen tot een valse bekentenis liegen er niet om. Net als de haat eenmaal in de bajes richting de Ieren. Andermaal komt een behoorlijke verziekt sfeertje van die tijd naar voren. Die haat wordt nogmaals gestalte gegeven door Joe, de daadwerkelijke dader met zijn acties. Het sterven van Giuseppe en het eerbetoon van alle branden stukken papier door de ramen is andermaal een kippenvel moment.

Zonder een moment saai te wordt de rechtsgang opnieuw leven in geblazen. De vele vormfouten, doofpot, verachting en intimidatie is bijna onwaarschijnlijk te noemen. De protesten, het overplaatsen...de film blijft indruk maken. Vooral wanneer Gerry dan eindelijk eens helemaal doordraait en vaderlijk gesust wordt door een bewaker....WAUW! Het einde van de film en nieuwe rechtszaak rond de Guidlford Four laat zich raden.

In the name of the Father laat zich gelden als een uitermate degelijke film die boeit, schokt maar ook een traantje los maakt. Het onrecht wordt meer dan prima gebracht net als het persoonlijk leed en ruzie zonder dat het melodrama of theatraal wordt. In the name of the Father is dan ook een geweldige film wat mij betreft, één die me iedere keer weer weet te raken.

Solide.

Een filmklassieker waarvan het relatief lang heeft geduurd voordat ik eindelijk besloot om de film te kijken. Er was een periode waarin ik zo snel mogelijk elke top 250 film wilde zien, ondertussen is mijn interesse richting dat vlak wat afgenomen en daardoor is het tempo traag. In ieder geval kan ik er nu weer eentje afvinken.

Wat ten eerste opvalt aan de film is dat het best wel wat lawaai maakt, in decibel dan. Veel scenes van de film bestaan uit een knetterende soundtrack ondersteunt door wilde beelden en schreeuwende acteurs. Het gaat er allemaal druk aan toe, maar het fijne eraan is dat het tempo er wel mee omhoog schiet. De film is daarom ook nergens een probleem om uit te zitten.

De speelduur is relatief lang, maar dat hoort dan ook bij het onderwerp. Ik durf zelfs te beargumenteren dat het domweg te kort is, zeker gezien de sequenties in de gevangenis wel erg snel van stapel lopen. 15 jaar gaat binnen een uur voorbij, en dat is toch net wat te slordig en vluggetjes, gezien de martelscenes zowat net zo lang duren.

Het acteerwerk is aardig en Day-Lewis zet een goed personage neer die echt heeft bestaan. Verder wijkt de film niet veel af van theatraal acteerwerk en soms is dat jammer, in het algemeen maakt het echter weinig verschil. De donkere sfeer zit er soms goed in, visueel had het wat knapper mogen zijn. Alles ziet er iets te kaal uit momenteel.

In zijn geheel is dit een boeiende film geworden, niet altijd even goed geschreven maar met heel veel tempo en lawaai verteld. Het werkt op een bijzondere manier ook nog, want de film verveelt nergens en kijkt ten alle tijden goed weg. Geen film die je wegblaast, maar wel geboeid houdt van begin tot eind. Solide.

Deze film wist me niet te grijpen. Ik vond de film als geheel nogal mat. Veel scènes zonder muziek, en daardoor gaf dit nogal een 70s vibe (althans, dat is het gevoel dat ik erbij heb) die ik nooit echt fijn heb gevonden. De film voelt daarmee afstandelijk voor mij, waar geen drama of suspense in te vinden is. Ook vond ik Day Lewis niet echt geweldig, ook heel erg vlak spelend en hij wist me nergens te raken. Visueel verder erg saai, daar zat ook niets moois in. Ook dit voelt als een goedekope film uit de jaren 70. Allicht wilde men de film laten aanvoelen alsof de film toentertijd was geschoten, maar het werkt niet voor mij. Daarnaast vond ik veel gedoe in de gevangenis ook eigenlijk niet boeiend. En zelfs de rechtszaak aan het eind, vaak toch wel mijn ding, wist me niet echt te interesseren, laat staan te raken. Uiteindelijk is het ook niet zo dat ik me verveeld heb, maar dat is het dan ook wel. 2,5*.

In the Name of the Father is een degelijke film, maar wist mij over het geheel niet helemaal te overtuigen. Het eerste deel van de film met de aanloop naar de bomaanslag en het rechtbank gedeelte was voor mij het sterkste deel van de film. We krijgen best intense scènes te zien waarin Gerry Conlon en zijn maat het hard te verduren krijgen met de ondervragingen/martelingen, maar eens we in de gevangenis aanbeland zijn, zakt de film toch ietwat in elkaar. Het duurt een tijdje tot we terug in de rechtbank komen om terug tot op het puntje van de stoel te zitten. Zelfs het overlijden van Giuseppe deed me niet zo heel veel.

Het acteerwerk is dik in orde met Daniel Day-Lewis die weet te overtuigen als Gerry Conlon, maar ook Pete Postlethwaite speelt sterk als zijn vader Giuseppe. Voor mij had de film zich iets meer mogen concentreren op het rechtbank gedeelte, want nu vond ik het iets te kort terwijl het toch erg sterke scènes waren.

3*