The Beguiled (1971)

Geen western, en de erotiek in de film is latent, nooit expliciet.
"The Beguiled" heb ik gekocht op DVD.
De beste film die ik ooit heb gezien met Clint Eastwood. Wat start als een (romantisch) drama evolueert eigenlijk tot een bizarre film met griezelelementen. Sommige scenes worden ronduit grotesk en huiveringwekkend.
Werd in de Benelux begin van de jaren zeventig uitgebracht onder de titel: "Zijn Liefde of zijn Leven" en door enkele kritici de grond ingeboord als een 'goedkoop psychologisch drama'.
Wat ik in de film zie?
Met een niets ontziende zwartgalligheid wordt de langzame aftakeling in beeld gezet van een gekwetste soldaat, die in een afgelegen kostschool wordt opgenomen, behuisd door een bazige directrice, een naïeve, passieve jonge lerares en een aantal leerlingen van verschillende leeftijd. Allemaal vrouwen of meisjes die al een hele tijd geen man meer hebben gezien. Aanvankelijk slaagt hij erin de sympathie bij zijn verzorgsters te wekken, maar op het moment dat hij een misstap begaat en bezwijkt voor de charmes van een uitdagende oudere leerlinge, gaan de poppen aan het dansen en ontwikkelt zich bij jong en oud een jaloezie die grotekse vormen aanneemt.
De vrijscene die overvloeit naar een beeld van Maria die Jezus van zijn kruis haalt, de scene waarin de jaloerse directrice het been van de protagonist afzaagt, of het lieve kleine meisje dat hem de giftige paddestoelen laat verorberen die ze speciaal voor hem in het bos geplukt heeft zijn enkele voorbeelden van sekwensen die mij altijd zullen bijblijven en waarin ik echt de huiver over mij heb gevoeld.
Alles is met een grote vakkundigheid gefilmd. Topklasse!
Nog maar eens van Don Siegel.
*5*

Mooi gefilmde drama-thriller met een uitmuntende Eastwood. Originele film. Wat de film nog meer bijzonder maakt is de soundtrack waarop Eastwood zowaar een liedje zingt (iets wat hij natuurlijk ook al deed in Paint Your Wagon, maar toch..). Volgens Siegel zelf zijn beste film.Goed.

Inderdaad wel een aardig western met een prima spelende Clint Eastwood. Deze film wordt niet vaak vertoond op TV (is natuurlijk niet de meest bekende film met Clint Eastwood) en daarom is het wel jammer dat hij zo laat wordt uitgezonden. RTL7 gebruikt deze film natuurlijk als avond opvulling voor in de vakantie. En dat is best jammer want het is gewoon een goede film. Er zit niet veel actie (verhaal is wel boeiend/spannend en zelfs iets erotisch) in maar het verhaal kijkt zich lekker weg en de ontwikkelingen tussen Clint Eastwood en de dames is gewoon boeiend. Dit is volgens mij één van de weinige films waarin Clint Eastwood een soort van charmeur speelt i.p.v. de typische actie held. En hij deed het gewoon prima.

Grappig dat deze film niet zo'n succes was omdat men moeite had met de 'andere kant' van Clint's acteerwerk. Ik ben een groot Dirty Harry/western fan, maar moet toch echt toegeven dat ik dit verreweg Clint's sterkste rol tot nu toe vind.

De hele setting van de film is leuk gevonden en zorgt voor enkele behoorlijk ongemakkelijke tot vrij enge scenes. Het is nog geeneens per se de amputatie, maar vooral de manier hoe je al voelt aankomen dat het mis zal gaan met de verschillende vrouwen die achter hem aan zitten en waar hij dankbaar gebruik van maakt die voor een hoop spanning zorgen. Jammer dat er door middel van enkele vervelende voice-overs (als de vrouwen denken) ook weer een klein laagje kitsch in de film zit, maar verder komt het geheel door onderwerpen als incest, hinten naar pedofilie, slavernij en de amputatiescene vrij gewaagd over.

De volgende keer zal ik wel weer een western of politiefilm met Eastwood opzetten, omdat deze films toch een minder ongemakkelijk gevoel achter laten, maar het is juist ook dit gevoel dat er voor zorgt dat The Beguiled toch een zeer sterke film is. Petje af voor Eastwood en Siegel, een gouden duo.

Aparte film die doet denken aan o.a. The Wicker Man. Clint heeft een goede rol, maar de film kon me niet helemaal boeien. Er zitten een paar goede scenes in en de actrices laten bij vlagen goed acteerwerk zien, maar of ie me lang bij zal blijven is nog maar de vraag. Jo Ann Harris is wel een pracht van een meid, heel sensueel.

Toch wel een redelijk verrassende film, die best goed werkt.

Siegel en Eastwood hebben wel vaker samengewerkt, wat ze meestal goed af gaat. Zo ook in deze film, alleen dat de film zo onconventioneel zou zijn had ik niet verwacht.

De film begint rustig en de sfeer wordt prima opgebouwd. Het is vermakelijk om te zien hoe Eastwood in het begin echt begeerd wordt door de diverse vrouwen. Eastwood speelt degelijk en laat het zich allemaal lekker aanleunen. De diverse vrouwen spelen trouwens allemaal erg sterk. Tot zover is het allemaal best vermakelijk, maar op zich niets bijzonders. Op het moment dat ik door kreeg dat Eastwood gewoon een gevangene van de vrouwen is, werd de film steeds interessanter.

De scène waarbij Eastwood ontdekt dat zijn been geamputeerd is, is ontzettend sterk en barst van de onderhuidse (seksuele) spanning. Sowieso heeft vooral de tweede helft van de film een bij vlagen best creepy sfeer. Dat Eastwood het niet redde, was een goede keuze van Siegel en maakt deze film net even wat beter dan enige andere afloop.

Kleine 4,0*

Hele mooie, verrassende film.

Er zit een heel aparte sfeer in deze film. Het tijdsbeeld wordt goed weergegeven. Alsof je in een oude foto duikt en zo in de 19e eeuw belandt, begeleidt door dat mysterieuze lied. Het verhaal begint interessant als de gewonde Clint naar die vrouwenschool gebracht wordt. Ik wist niet precies wat ik hierna moest verwachten. Zou het gaan over Clint die naar de gevangenis gaat en daaruit ontsnapt? Dat leek me onwaarschijnlijk, maar ik wist verder ook niet wat ik moest verwachten.

Als de vrouwen om de beurt Clint beginnen te verleiden is dat eigenlijk al het laagje vernis over de gruwelijke horror die daaruit voort gaat komen. Horror die ik toen nog niet herkende. Als Clint uiteindelijk meerdere relaties met de vrouwen krijgt, lijkt het alsof de hele film erover zal gaan over hoe Clint al deze relaties geheim houdt voor de anderen. Ik had verwacht dat Clints bedrog later ontdekt zou worden, maar dat gebeurt vrij vroeg in de film.

Dan verandert de film in een soort Misery-verhaaltje waarbij Clint volledig afhankelijk is van de vrouwen. De spanning die er eerst ook wel inzat, zit er nu helemaal in. Een aangename twist. Maar Siegel gunt de vrouwen ook niet alle macht.

Op het einde neemt Clint de overhand en lijkt levend uit het huis te komen. Op briljante wijze manipuleert de directrice van de school dat kleine meisje om Clint te vergiftigen. Het einde was dan wel voorspelbaar, maar dat vond ik dan ook het enige voorspelbare in de film. Niet storend voorspelbaar. Clint wordt begraven en alles begint in de vrouwenschool weer van voren af aan. De sleur gaat weer verder en dan gaan we de foto weer uit.

Hele mooie film met een geweldige sfeer. Acteerwerk was ook goed.
Voor mij een top 10 waardig geheel: 4.5*

Ik kon hier eigenlijk niet zo veel mee. Irritant seksistisch geneuzel, gillende en krijsende vrouwen en kinderen, irritant gefluisterde gedachtenwolkjes, vervelende nasynchronisatie, vage gedachten en overgangen, vreemde/belachelijke verhoudingen en oninteressante bezigheden maakten dit voor mij tot een behoorlijke teleurstellende kijkervaring. Eentje om gauw te vergeten zelfs (maar dat moet wel lukken).

Wanneer een gewonde Yankee-soldaat [Eastwood] verzorging en onderdak krijgt in een meisjesinternaat in vijandig gebied, gebruikt hij een gevaarlijke combinatie van charme en leugens om te krijgen wat hij wil en nodig heeft. Daarbij richt hij zijn pijlen vooral op de jonge lerares Edwina [Elizabeth Hartman], maar ook bij schoolhoofd Martha [Geraldine Page] en de 17-jarige Carol [Jo Ann Harris] maakt de soldaat seksuele gevoelens los waardoor hij de grip op de situatie langzaam maar zeker verliest.

Fascinerend, aangenaam pervers psychologisch drama bevat uitstekend acteerwerk over de hele linie, sfeervol camerawerk van Bruce Surtees en inventieve regie van Don Siegel, die door middel van ongebruikelijke camerastandpunten een broeierige, mysterieuze sfeer weet op te roepen. Siegel maakt ook effectief gebruik van flashbacks om de karakters meer diepgang te geven en de spanning vast te houden waardoor je tot de slottwist geboeid blijkt kijken. Niet te verwarren met de uiterst zwakke remake van Sofia Coppola uit 2017!

Uitstekende film waarin een gewonde soldaat door een groep vrouwen wordt verzorgd op een meisjesschool. Een simpel, maar origineel verhaal dat zich tijdens de Amerikaanse burgeroorlog afspeelt. De verhouding tussen de man en de vrouwen is sterk uitgewerkt en zorgt voor de nodige spanningen. Ondanks dat dit een a-typische rol voor Clint Eastwood is, is hij hier uiteindelijk toch goed gecast.

Een opmerkelijke rol van Clint Eastwood. In de film naar het boek A Painted Devil van Thomas P. Cullinan speelt hij een gewonde soldaat van het vijandelijke leger die in een meisjesinternaat wordt verborgen en verpleegd. Eastwood speelt ook hier de harde macho. Dat aspect aan zijn rol is niet opmerkelijk. Bijzonder is dat zijn karakter niet meer dan een object is dat niet zelf de touwtjes in handen heeft, maar volledig is overgeleverd aan de grillen van de vrouwen in het internaat. Hij is hier ver verwijderd van zijn status als actieheld.

Even wennen dus. Toch is The Beguiled een redelijk spannende film. Spannend op het psychologische vlak. Een huis vol vrouwen die al jarenlang zonder mannelijke aandacht resideren en een soldaat die ook al een tijdje geen vrouw heeft gezien en bezeten. Dat betekent een berg aan onderdrukte seksuele gevoelens en een berg aan onderlinge competitie en jaloezie. Interessante kost, maar niet altijd even overtuigend voor het voetlicht gebracht.

De film kijkt als een merkwaardige koortsdroom. Het ene moment ietwat belachelijk vanwege de soms komisch aandoende overacting en de ongewone (re)acties van de personages, terwijl op het andere moment heel precies een indringende verontrustende snaar wordt geraakt. De film waggelt heen en weer van grof naar subtiel, waardoor de spannende situatie nooit volledig tot bloei komt.

En ach. Het is een kansloze psychologische strijd. Uiteindelijk trekken die vermaledijde vrouwen toch weer aan het kortste eind. Shakespeare zei het al: ‘Hell hath no fury like a woman scorned'.