Scarface (1932)

Heel erg vermakelijk, jammer alleen dat er hier in sneltreinvaart door het verhaaltje heengelopen wordt. Echt een emotionele band had ik niet met wat er gebeurde. Vond Paul Muni een beetje vreemd acteren, en z'n hulpje een beetje een flauwe Disney sidekick.

Maar dat neemt allemaal niet weg dat ik het allemaal erg leuk vond.

prima afsluiter van mijn oude- Gangsterfilm- periode (ik heb zo van die periodes dat ik alleen Franse films kijk, alleen Kurosawa, Westerns, oude horrorfilms etc.)

toch blijf ik een beetje met een dubbel gevoel zitten. dat komt omdat ik altijd een zwak blijf houden voor de remake, die dan ook net op elk punt wat beter is. Muni is geweldig als Scarface, maar Al Pacino was briljant. het omhoog werken in de misdaadwereld van Pacino was logischer en beter uitgewerkt dan van Muni. scèneovergangen zijn logischer in de versie van '83. vooral het laatste half uur is in deze versie een beetje rommelig, terwijl het origineel veel meer de tijd neemt.

verder heeft de remake genoeg verfrissende scènes toegevoegd en kleine veranderingen ondergaan om zich te onderscheiden tot meer dan alleen een remake. zeggen dat het origineel (veel) beter is dan de remake, lijkt dan ook meer op het uitspreken van een antipathie voor de versie van de Palma. want die is echt niet zo slecht (zeker niet als je deze film wel goed vindt).

toch is deze film ook erg goed. moordpartijen die erg stijlvol in beeld zijn gebracht (opening), autoachtervolgingen die hun tijd ver vooruit waren (the Dukes of Hazard kunnen daar nog een puntje aan zuigen) en een vlot vertelde film met net zulke vlotte dialogen. 4 sterren (waar ik de remake 4,5 sterren gaf).

met deze film heb ik mijn grens verlegt de eerste film ver beneden jaren 60 dat was mijn grens.

viel helemaal niet tegen en vond het zelfs leuk.

paar bekende stukken van remake maar die van 1983 is toch wel totaal anders

4 sterren

Voor mij is Scarface ook een kleine tegenvaller. Mijn verwachtingen waren hooggespannen en het viel een beetje tegen. Vooral de sceneovergangen gingen erg van de hak op de tak. Hierdoor viel de spanningsboog, die er toch geregeld was, vaak in het water.

Hawks weet namelijk op een prachtige manier de spanning op te bouwen. Hawks laat de 'daad' vaak niet expliciet zien, maar draait de camera op het moment suprême weg waardoor de impact des te groter is. Paul Muni loopt fluitend op zijn slachtoffer af, de camera draait weg, drie schoten en de kijker weet genoeg. Prachtig!

De eerst scène is hier ook een prachtig voorbeeld van. Prachtig camerawerk waarbij de schaduw van Tony gevolgd wordt. Deze beginscène moet toch wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, en deed me zelfs denken aan de begin scene van Touch of Evil, en dat zegt genoeg! Ook de bowlingscène sprak tot de verbeelding.

Ik had ook wat moeite met de sfeer zoals Legan al aanvoelde. Echte spanning wordt niet opgebouwd door onder andere de gaten in het plot, maar ook vanwege het spel van Paul Muni. Hoewel Paul Muni zijn rol voltreffelijk invult, lijkt Hawks de film niet echt serieus te nemen. Dat is toch behoorlijk jammer omdat het verhaal er toch wel om vraagt. Misschien neemt Hawks dit standpunt juist in vanwege het vreemde politieke pamflet aan het begin van de film.

Ik kom dan uiteindelijk toch niet verder dan 3,5* vooral omdat de sfeer toch de wensen overlaat, alhoewel er prachtige scène's in deze film verborgen zitten!

P.s. Het was overegens ook verschrikkelijk irritant dat mijn dvd-speler de dvd niet goed kon lezen. Na bijna iedere scène bleef de dvd hangen. Hebben meer mensen hier misschien last van gehad? Ik ben in het bezit van de Nederlandse editie.

Aardige gangsterfilm uit de dertiger jaren, waarin Paul Muni er in slaagt , om in deze film in zijn personage op een boeiende manier neer te zetten. Met veel enthousiasme en scherpte zet hij zijn rol neer. De film is bij vlagen best sfeervol en heeft ook een aantal goede dialogen. Ook de actiescènes mogen er voor die tijd zeker zijn. Toch is deze versie niet beter dan de remake. Die is grimmiger, vuriger en meer beangstigend. Deze film maakt de fout door er af en toe van die slapstickachtige momenten in te stoppen, iets waar meer films uit deze periode zich schuldig aan maken. Dit leidt toch enigszins van het hoofdverhaal af en haalt het vuur, voor zover aanwezig toch wel enigszins uit de film. Toch is deze originele versie best aardig en heb ik er zeker met plezier naar gekeken.

3,0*

Template voor veel modernere rise/fall gangsterfilms.

Verschilt voor mij dan ook niet zoveel in beleving en beoordeling. De rise is vlot, Muni speelt dan nog aardig en het luchtige sfeertje geeft de film een goeie vaart. Dat duurt dan 45 minuten en dan krijg je de fall die mij zo'n beetje alle hoeken van de woonkamer deed herontdekken. Heb doorgaans toch echt weinig moeite met het uitzitten van films die mij niet boeien, maar bij de laatste 45 minuten had ik het toch echt lastig.

Die hele fall kon mij werkelijk gestolen worden, alles wat de eerste 45 minuten nog draaglijk maakte verdween en wat restte is de zoveelste afgeraffelde scriptstructuur.

Opmerkelijk nog in het eerste deel de mooi in beeld gebrachte reeks aan achtervolgingen en de slachtpartij van de 7 (in schaduwen). Mooie scenes. Daartegenover staan de enorm knullige knokpartijen die meer bij de slapstick stukken aanleunen, maar eigen wel key zijn voor het verhaal(tje).

Ergste aan deze film is waarschijnlijk het besef dan mijn 75 jaar laten nog niet veel verder is gekomen met dit type film. Na een vermakelijk begin verzandt het nog steeds in complete desintresse en leegte.

1.0*

Edit: verder er nog niet helemaal uit of dat tekstje aan het begin van de film nu naief aandoenlijk of misplaatst sneu is.

Erg goede gansterfilm uit de oude doos. Door de schitterende beeldtrucjes van Hawks maakt hij het in veel scenes erg spannend.

Zo zien we bij een executie alleen schaduwen en in een andere scene gooit het slachtoffer een strike vlakvoor hij neergeschoten wordt, echter laat Hawks dit niet zien, maar volgt hij de bowlinbal.

De actiescenes zien er ook knap uit met die auto's en die drive-by's. Dat hulpje van Camonte vond ik trouwens een leuk personage, zorgde voor de nodige humor.

Doet niet onder voor de remake, die toch beduidend hoger staat hier op MovieMeter.

4.0*

Een paar geweldig mooie visuele vondsten en een monsterlijk goede Muni maken van deze film echt een belevenis. Wel jammer dat enkele melodramatische ontwikkelingen alsmede de comic relief de tand des tijds niet hebben doorstaan.

3,5*.

Actie in de filmwereld jaren '30 is minder evident dan verwacht. Ik had dan ook geen grote verwachtingen in deze film. Paul Muni acteert best wel goed en doet je meeleven met de gangster. Prachtig hoe hij verandert van kleine gangster die alles als een spel ziet tot een maffiabaas die meer en meer wil en zo denkt alles met geld of wapens op te lossen wat hem uiteindelijk zelf de das om doet.

Visueel soms zelfs mooier dan latere gangsterfilms, denk aan de scènes met de schaduws of de suggestie als de moord buiten beeld gebeurt. Uiteraard ook minpunten bij actiescènes die door een gebrek aan middelen (financiëel en technisch) en nu gedateerd overkomen.

Uiteindelijk toch een stevige gangsterfilm die gerust in het rijtje van latere films als Godfather mogen staan en het genre heeft gemaakt tot wat we het nu kennen.

Scarface: Shame of the Nation
Het origineel is iets minder dan de remake, vooral door het wat vlugge en ongeloofwaardige einde, de ommezwaai van zuslief. Jammer want de rest van de film beviel me ontzettend goed.

Tony Carmonte is een wat charmanter en sympathieker personage dan heethoofd Tony Montana. Eigenlijk komen de werkwijzen van beide op hetzelfde neer, maar Muni's Scarface heeft gewoon wat meer flair.

Beide films zijn enorm sfeervol, de 80's spreken me toch wat minder aan dan de tijd waarin deze zich afspeelt dus dat is een plusplunt. De film is mooi geschoten en mede daardoor zonder twijfel voor herhaling vatbaar.

The world is yours

Scarface, the Shame of the Nation begint redelijk gedateerd door het bord waarop staat dat de film een aanklacht tegen de maatschappij is, wat we er aan moeten doen en bla bla bla. Maar eens je je over dit hebt overgezet volgt er een mooi pareltje.

Lichtjes gebaseerd op het verhaal van Al Capone, de enige echte Scarface, wordt hier het verhaal verteld van Tony Camonte. Een jonge lijfwacht die het idee in zijn kop heeft gestoken om de wereld te veroveren. De film opent, na de lelijke title card, sterk met de moord op Big Louis en verliest dit niveau nergens. Het wordt zelfs nog een tikkeltje verhoogt met de shoot-out in Camonte's stalen fort.

Visueel ziet het er allemaal best wel mooi uit. De moord op Big Louis, de moord op Gaffney op de bowlingbaan, de Valentine's Massacre ... Stuk voor stuk niet bloederig maar o zo doeltreffend gefilmd. Muni is zeer sterk als Camonte maar ook de bijrollen tillen de film naar een hoger punt. Zo zorgt Barnet als Camonte's hulpje vaak voor een glimlach op de lippen. Het was dan ook spijtig hoe hij aan zijn eind kwam. Tegelijk sneu en aandoenlijk wanneer hij uiteindelijk toch de naam onthoud van degene die belt. Ook Karloff speelt een leuke rol.

De versie uit '32 is zonder twijfel beter als de remake uit '83 maar ook hier zijn er soms een paar zaken die niet echt kloppen of zeer gedateerd aanvoelen (de vuist op vuist gevechten bijvoorbeeld) maar dit stoort nooit hard.

4*

Mooie gangsterfilm uit de oude doos met een excellerende Paul Muni. Net als zijn remake op een aantal momenten zwaar over the top met het vele schietwerk. Ook het acteerwerk was niet altijd even soepeltjes van iedereen, maar in tegenstelling tot de remake kon ik me wel over deze mankementen heen zetten. De film oogt fris, verloopt snel en heeft ook nog een handvol grappige momenten dankzij de rechterhand van Camonte.

Echt een spannende gangsterfilm kan ik Scarface onmogelijk noemen. De eerste matpartij in het cafe was droevig slecht in beeld gebracht en geacteerd. Of ze hadden vroeger nog geen stand ins die de klappen op mochten vangen of ze verzuimden om stootkussens in hun kleren te doen, maar een gangster die in de lucht slaat waarna gangster 2 afdruipt en doet alsof hij pijn in zijn maagstreek heeft gaat er bij mij moeilijk in.

Paul Muni gedraagt zich als een veredelde clown, hij is constant bezig met zijn eigen reputatie en probeert aan de lopende band spitsvondige opmerkingen te maken. Echt dreiging gaat er nooit van hem uit. De gangsters tegen wie hij een oorlog ontketende waren suf, het leek bijna een carnavalsoptocht zoals men Muni en zijn vriendin in het cafe bestookten met hun nieuwe wapens i.p.v. halt te houden en hem uit te roken.

Verbazing alom rondom de gangster die tot telefonist gebombardeerd wordt. Vreselijk onleuke slapstick die niet past bij een misdaadfilm of je moest er een complete satire van maken. Het leek bijna alsof Hawks de gangster zo te kakken zet. Zo van, lekker puh.....Mensen zonder een fatsoenlijke opleiding kunnen niet lezen, schrijven, zijn doof en kunnen niet telefoneren.

Gelukkig kijkt de film wel vlot weg en blijkt het straatdecor in sfeervol zwart - wit te zijn weergegeven en dat maakt dat ik bij momenten zeker kon genieten van Scarface. 2,5*

Stukken beter dan de Scarface uit 1983 die naar mijn mening zwaar overgewaardeerd is. Het is best een aardige film, maar plekje 11 in de top 250 is veel te hoog.

Erg sfeervolle films is dit. Samen met The Public Enemy en Little Caesar de trendzetter onder de misdaadfilms. Je ziet ook duidelijk dat Brain Da Palma erg veel dingen letterlijk overgenomen heeft in zijn Scarface. Paul Muni doet het erg goed, en hij zet minstens een evensterke rol neer als Al Pacino. Verder is de film erg mooi gefilmd en zitten er een paar goeie scenes in. Minpuntje was wel het einde wat inderdaad een beetje te melodramatisch was.

Verder een erg sterke film die beter is dan de remake.

4,0*

Goeie gangsterprent.

Het verhaal kende ik al van de remake. Ik had gehoopt op enkele andere dingen, maar achteraf blijkt dat De Palma eigenlijk zowat alles gekopieërd heeft. Maar daar kan deze versie natuurlijk niets aan doen.
Het is allemaal vrij goed. Het hele gangstergebeuren is wel boeiend, en subplotjes zoals het hof maken van Lovo's vrouw Poppy zijn interessanter dan in de remake.
Naar het einde toe lijkt het niveau nog net iets te nemen, maar de dubbele ommekeer van z'n zus had voor niet gehoeven.

Paul Muni is de enige van de cast die wat mij betreft ondermaats is. Hij zet een karikatuur neer zoals Al Pacino dat doet in de remake, enkel neemt hij zichzelf te serieus. 't Is ofwel 't een ofwel 't ander.
De andere castleden doen het wel overtuigend.

Regisseur Howard Hawks zorgt voor een goed gangstersfeertje. Er zitten ook enkele nette scènes bij, bv bij enkele moorden die hij niet echt laat zien.

3,5

De jongens van de censuur hadden het er maar druk mee. Dan nog is het een pittige, gewelddadige film. Het spul gaat in ieder geval flink tekeer, zeker wanneer de machinegeweren er aan te pas komen. Bloedeloos, maar ook meedogenloos. Ondertussen jakkert Hawks door z'n scenario heen. Bondig, maar zo ook aan de vluchtige kant, waardoor bepaalde verhoudingen niet helemaal uit de verf komen. Toch zijn er een aantal die nog iets weten te maken van hun personages.

Uiteraard met Paul Muni voorop als roekeloos en ongeleid projectiel, geobsedeerd door neon letters. De scène waar zijn dolenthousiaste Tony, tijdens een vuurgevecht, een nieuw wapen bemachtigt, zegt eigenlijk alles. Poppy is een interessante tante, Raft en z'n muntje zijn er voor de coole noot, alleen de ongein die de secertaris [sic] meeneemt, is een constante doorn in het oog. Sterkste moment van deze Scarface is misschien wel wanneer Lovo op een leugentje wordt betrapt.

Zeer fijne gangsterfilm, deze originele 'Scarface'. Ik had niet verwacht dat Brian De Palma en Oliver Stone zoveel dingen rechtstreeks uit deze film gehaald hadden voor de remake uit 1983. Het The World is Yours bord bracht me regelmatig terug naar de sferen uit de remake, die ik toch prefereer boven deze prent.

Niet met veel verschil, want Hawks en Rosson leveren hier een sterk eindresultaat af. Prachtig geschoten, veel typische gangster-elementen, sfeervol, mooie karakters waarvan Tony Camonte met kop en schouders boven iedereen uitsteekt. Erg sterk gespeeld door Paul Muni. Maar snel de remake weer eens zien.

Ik blijf helaas wat moeite hebben met de early talkies, zo bleek bij Scarface (1932). De statischere cameravoering en afwezigheid van muziek, maakt het voor mij ondanks de voor die tijd gewelddadige inhoud toch een wat vlakke, weinig dynamische belevenis. Dat klinkt misschien vreemd voor een gansterfilm als dit, maar de momenten dat er even niets gezegd wordt is het gewoon echt stil. Die stilte kun je gebruiken, zoals in 'M', maar hier voelt het voor mij persoonlijk als een gemis. Misschien dat ik bovengemiddeld veel waarde hecht aan de expressiviteit van muziek, but there it is.

Paul Muni is misschien niet heel naturel in deze film, maar je zou datzelfde over een Cagney kunnen zeggen. Het blijft de jaren '30. Scarface is voor mij een film die vooral in filmhistorisch perspectief interessant is, de strijd bijvoorbeeld die producent Howard Hughes heeft moeten voeren met de censors en de personen en gebeurtenissen waar de film op is gebaseerd. En de vergelijking met De Palma's remake natuurlijk, al kun je vraagtekens zetten bij hoe zinvol dat is.

Zeker de moeite om ooit eens gezien te hebben, en er zijn gedenkwaardige scènes (Muni die voor het eerst een Tommy Gun ziet bijvoorbeeld), maar als filmbelevenis is het voor mij ondanks de vlotte dialogen en blazing Guns, net even te statisch om er echt in op te gaan. Little Caesar en The Public Enemy heb ik beide nog niet gezien, en het is zeker mogelijk dat die early gangster flicks niet helemaal mijn ding zijn, al kan ik de latere uitingen in het genre heel erg goed waarderen. We gaan het zien.

Ken je klassiekers, dus deze moest gewoonweg een keer gezien worden natuurlijk. Een verrassend vlotte en onderhoudende gangsterfilm, vol sterke dialogen, geweld en flink wat humor. Bij de release in 1932 moet dit toch wel een hele beleving zijn geweest. Paul Muni is geweldig in de hoofdrol. Leuk om te zien hoeveel plotelementen en details uit deze film terugkomen in de remake van Brian De Palma.

De originele Scarface uit 1932: het zal niet verbazen dat het ook hier gaat om een typisch opkomst-en-ondergangsverhaal zoals dat in gangsterfilms gebruikelijk is. Scarface speelt zich af in het toentijdse Chicago, gedurende de drooglegging, waar Tony Camonte zich op gewetensloze wijze en met bruut geweld omhoog werkt in de drankhandel. De film is pre-code, en dat is wel te merken ook - er is een behoorlijke smak geweld te zien, zeker vergeleken met films van na die tijd, al wordt het meeste geweld niet expliciet getoond. Het tempo zit er goed in met een filmlengte van anderhalf uur, en daardoor kijkt de film lekker weg. Wel denk ik dat de film erbij gebaat zou zijn geweest als Hawks iets meer de tijd had genomen om de karakters te ontwikkelen, op een gegeven moment begint het praktisch een serie van executies, schietpartijen en confrontaties te worden.

Maar alsnog, het is gewoon een sterke gangsterfilm, die na 80 jaar natuurlijk wel enigszins gedateerd is maar die nog steeds uitstekend kijkbaar is. Paul Muni speelt overtuigend het hebzuchtige, machtsbeluste alfa-mannetje Tony die zich omhoog werkt in de criminele wereld, vooral door nog rucksichtloser en nog gewetenlozer te zijn dan de concurrentie. Ik vind hem toch een niveautje beter dan Edward Robinson in Little Caesar. Het levert een aantal memorabele scenes op, zoals de eerste keer dat hij een tommy gun in handen krijgt, of zijn confrontatie met Lovo op kantoor waar hij al fluitend de psychopaat speelt. De eindscene vond ik dan weer een beetje tegenvallen, maar desalniettemin heeft deze klassieker op gangstergebied wat mij betreft zijn faam wel waargemaakt. 3.5*

Ontgoocheld toen ik plots de naam van Howard Hawks zag verschijnen en niet die van Brian de Palma. Ik heb me dus 51 jaar vergist toen ik deze ging halen in de bib. Maar kom, ik wou deze toch een kans geven en ik was aangenaam verrast. Niet dat deze vooroorlogse films me zo goed liggen, maar het verhaal zat goed in elkaar. Ik vond ook de actiescenes redelijk tot zelfs goed rekening houdend met de tijdsperiode.

De stervende zwanen waren soms hilarisch (the "secretary", Poppy en Tony Camonte zelf), maar ik vond het eigenlijk wel leuk en eigen aan de film en tijd.. Er zat een goed tempo in de film, veel suspens, veel spanning, een goed verhaal en een goede opbouw. Film duurt niet zo heel lang, verveelde niet, maar hoefde zeker niet langer te duren. Paul Muni speelt een overtuigende rol als opwerkende gangsterbaas door alle macht in de stad naar zich toe te willen trekken. Aan de ene kant charmant en gentleman, aan de andere kant meedogenloos en hebzuchtig. Een klassieker dus die zijn tijd goed heeft doorstaan. Nu op zoek naar zijn jongere broertje!

Goeie film over een meedogenloze gangster die de top wil bereiken. Een vrij standaard rise and fall-verhaaltje, maar met een vlot tempo verteld en hier en daar zijn de moorden slim in beeld gebracht. De film verveeld dan ook geen moment. Alhoewel wellicht wat misplaatst is de film niet geheel zonder humor (de secretaris). Paul Muni maakt genoeg indruk in de titelrol.

Het origineel uit 1932 dat uiteindelijk een ijzersterke remake kreeg in de jaren '80. Paul Muni speelt een sterke rol als Tony Camonte, de gangster die uiteindelijk steeds meer macht begint te krijgen. De film is vrij sfeervol en redelijk gewelddadig. Maar de nodige scènes worden zo nu en dan aan de verbeelding overgelaten en zijn geheel bloeddeloos. De actiescènes daarentegen zijn vrij goed en de scene waarin Tony uit huis komt en op de vlucht wordt beschoten met een tommygun is erg sterk. Jammer genoeg is die scene vrij kort. Vooraf had ik niet al te hoge verwachtingen van deze film omdat een misdaadfilm van 6 jaar en ouder niet voor grote verwachtingen zorgt op voorhand. Onverwachts is deze Scarface me beter bevallen dan verwacht, maar desondanks kan dit origineel wat mij betreft niet in de verste verte tippen aan de remake.

Bij het horen van de titel Scarface gaan mijn eerste gedachten toch uit naar de film met Al Pacino. Wel lang geleden dat ik die heb gezien, dus die versie zit zeker niet meer helemaal in mijn hoofd. Deze eerdere versie is een echte misdaadklassieker en een degelijke film. De zwart-witbeelden zorgen voor wat extra sfeer en de meeste actiescènes hebben de tand des tijds ook zeer behoorlijk doorstaan. Het plot zelf is onderhoudend genoeg, zonder dat ik er nou echt helemaal in op kon gaan. De personages waren daarvoor toch net iets te afstandelijk en de ontwikkelingen gingen soms wat erg snel. Paul Muni zag ik eerder in I Am a Fugitive from a Chain Gang, eveneens een film uit 1932. In die film vond ik hem toch net iets beter. Hoewel hij niet slecht acteert miste hier en daar net dat beetje overtuiging. Tony Camonte's rechterhand zorgt weliswaar voor wat komische momenten, maar hij haalt anderzijds het beeld van een serieuze gangsterfilm ook wat onderuit. Al met al geen topper, maar wel een klassieker die een kijkbeurt waard is.

In die tijd een film naar aanleiding van de uiterst succesvolle gangsterfilms Little Caesar en The Public Enemy. Ook een film die er door zijn gewelddadigheid mede voor zorgde dat de hollywood censuur vleugels en levert het al het potsierlijke verhaaltje (dit is een aanklacht!) uit het begin op. kreeg en niet heel lang erna het Hays tijdperk aanbrak. Het verhaal is net als de remake gewoon een rise and fallverhaal en dat was zelfs in 1932 al niets nieuws. Maar de film gaat qua stijl en script mooi tussen rauw en een beetje aangezet. Er zijn hier zelfs al wat sporen van de larger than life Godfather-vertellingen. Soms moet je wel wat ongeloofwaardigheden voor lief nemen (de ommekeer van zusje bijvoorbeeld nadat Tony haar man vermoord had). Al met al een goede film.

Sterke rol van Paul Muni de heel effectief de psychopatische gangster speelt die zich met grof geweld en brutaliteit weet op te werken naar de top .

Alles staat of valt met het charisma van de bad guy en dat werkt hier heel goed , op dat vlak zou je hem ook kunnen vergelijken met Cagney's rol in White heat maar die vind ik toch nog een slag beter .

Veelzijdige Howard Hawks brengt een stevige gangsterfilm die sfeervol de bloedige oorlog tussen maffia-bendes weergeeft: de strijd om de macht en de winst mocht veel levens kosten.

Film geeft in het begin aan dat alle gebeurtenissen in de film op ware feiten berusten.

Eigenaardig hoe de figuur van Tony Camonte (Paul Muni) grappig wordt voorgesteld.

Niet verwonderlijk dat bij het bioscoopubliek dergelijke gangsterbonzen vaak een zekere sympathie genoten.

Andere rollen gaan naar Boris Karloff (!) en George Raft, mij best bekend, die lange tijd in de film een zwijgzame rol vervult. Het verandert wel even, het ganse gebeuren getrouw, in deze klassieker uit de jaren 30.